Il Bell'Antonio (1960)

Mooie Marcello

Na een thema rond Marlon Brando zijn ze bij Cinema Zuid de Italiaanse weg ingeslagen. 16 films van Marcello Mastroianni gespreid over 2 maanden, ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn jaarkaart. Temeer omdat het met uitzondering van een aantal klassiekers (zoals La Dolce Vita en Le Notti Bianche) allemaal redelijk onbekendere films zijn die ik nog niet heb gezien. Zo kon Il Bell'Antonio maar op 6 stemmen rekenen en dat is toch weinig voor een film met een legendarische acteur en een al even legendarische actrice.

Al begrijp ik best wel dat dit wat in de vergetelheid is gesukkeld, want dit is niet meteen een film om over naar huis te schrijven. Nu ben ik sowieso al geen enorme fan van Pasolini, die hier het script voor zijn rekening nam, maar dit doet er in ieder geval geen goed aan. Het grote probleem aan Il Bell'Antonio is dan ook dat Mauro Bolognini het probleempje (moet ik altijd aan die quote van Rachel uit Friends denken: Just so you know, it's not that common, it doesn't happen to every guy, and it is a big deal!) veel te serieus aanpakt. Alfio die er prat op gaat dat ze hem hebben gepromoveerd omdat hij er ooit is in geslaagd om op 1 nacht 9 verschillende vrouwen te versieren, heel het stadje dat in een lang vergane tijdsgeest zijn blijven steken, ... Het zijn allemaal aspecten die het beste tot hun recht komen bij een komedie. Hier en daar lijkt Bolognini dat wel te realiseren (zo is het gesprek tussen de grootvader van Barbara en de vader van Antonio schitterend), maar hij doseert niet alles even goed. Zeker de dood van Alfio werd wel erg abrupt in beeld gebracht.

Er is iets met met Marcello Mastroianni waardoor hij precies elke rol aankan. Soms lijkt hij niet verder te geraken dan altijd dezelfde getroebleerde blik, maar dan weet hij me 5 minuten later toch wel weer te verrassen. De rol van de romantische doch impotente Antonio lijkt hem niet meteen op het lijf te zijn geschreven en toch geraakt hij er mee weg. Ook de mooie Claudia Cardinale is hier van de partij en doet wat ze moet doen. Het is echter Pierre Brasseur die als Alfio, de vader van Antonio, met de beste momenten gaat lopen.

Een wat gezapige film (dat de heren links en rechts van mij in het slaap zijn gevallen en ik ergens vooraan in de zaal ook nog af en toe een snurk hoorde zegt genoeg) die vooral nog overeind blijft vanwege Mastroianni, Cardinale en Brasseur. Eerste film die ik van Bolognini zie wiens voornaamste feit precies Le Streghe is, een omnibusfilm met onder andere Visconti, Pasolini en de Sica. Dit neigt in ieder geval nog niet naar meer.

3*

Het makke van deze film is dat regisseur Bolognini en scenarioschrijver Pasolini het verhaal veel te donker houden. Een satirische ondertoon zou volgens mij beter gepast hebben bij een relaas over een impotente Casanova. Nu is het een veel te serieus toongezet drama.

Marcello Mastroianni krijgt opnieuw de gelegenheid om zijn veelzijdigheid als acteur te tonen, maar het is in alle opzichten de film van Pierre Brasseur als zijn viriele vader, die luidruchtig trots is op het aantal keren dat hij vreemd is gegaan. Dat schijnt trouwens te passen bij de Siciliaanse geaardheid van toen. ’t Zal wel. Oh ja, Claudia Cardinale doet ook mee, maar dat valt amper op.

Die ironische ondertoon is toch wel duidelijk aanwezig. Denk alleen al aan het steeds delen van het heuglijke nieuws op het balkon met de buren, of de vader die prat gaat op zijn buitenechtelijke kinderen terwijl hij opmaakt voor zijn laatste wip. Ik ben juist blij dat het geen komedie is geworden want dat was met dit materiaal waarschijnlijk uitgedraaid op een vervelende bedoening. Nee, ik ben wel te spreken over Il Bell'Antonio, best een gedurfde film (en rol van Mastroianni), en toch wel ondergewaardeerd hier. Het einde was ook geslaagd en redelijk dubbelzinnig, want hoewel Antonio's hernieuwde viriliteit wordt gevierd lijkt het er toch ook op dat zijn neef bij een eventuele DNA test uit de koker komt als kersverse vader.