Une Femme à Sa Fenêtre (1976)

" Een slechte klucht ", en dat zijn de woorden van Romy Schneider zelf !

(Nog enigszins verteerbaar door de aanwezigheid van Philippe Noiret.)

Geen subliem editwerk, zaten wat rare knippen in..

Verder niet echt best, zoals Romy Schneider zelf zei. Maar toch wel een voldoende.

Maar de film zwalkt, rare bijzaken met die Griekse mythologie.

Door die tijdsprongetjes komt het verhaal ook niet uit de verf.

Zonde....

Kleine persoonlijke mijlpaal: mijn 30e film met Romy Schneider.

Deed me denken aan een luxueuze versie van Casablanca: een verzetsheld, in een ander land, een gedoemde relatie, een driehoeksverhouding (of eigenlijk vierhoeks) en zo meer. Maar de verschillen zijn er natuurlijk ook.

Vond de barokke structuur en hak-op-de-tak focus van ideologie, liefde, familie en cultuur juist wel aangenaam. Het was een stukje chique-plagerige Franse cinéma, waarmee de Jaren 70 helemaal vol zat.

Schneider vond ik top en de rest is ook prima. Hele mooie muziek, vooral de themamuziek van Carlo Rustichelli. De naam zegt me niks en als ik zijn oeuvre zo doorkijk heb ik wel dingen van hem gehoord, maar is hij ook niet echt bekend van grote dingen.

Romy Schneider zit er in dit geval naast. Ik volg veel meer de lijn van Mochizuki Rokuro. Nu is een artiest of kunstenaar in z'n algemeenheid ook niet de beste beoordelaar van eigen werk. Ik vond Une femme à sa fenêtre (mijn negende titel met Romy Schneider) een prima film, met een paar pareltjes van zinnen, over liefde, over politiek en over de Griekse klassieken. Gesprekken tussen de echtelieden Santorini behoren steevast tot de hoogtepunten, de onderlinge verstandhouding is fraai getroffen. Verder kent de film een prettige mediterraans-Griekse sfeer, om over de outfits van Schneider nog maar te zwijgen. Plus de muziek. Het grootste manco is een wat hakkelend verhaalverloop. Bij zoiets ga je al snel denken aan een boekverfilming, en dat blijkt dan ook het geval: een roman van Pierre Drieu la Rochelle vormt de basis (er zit tevens een gezichtsloos personage Drieu in de film). Gelukkig is de film verder niet overdreven complex dus het maakt op zich niet veel uit. En het terugkomen bij het begin is fraai, vooral die eindscène ook. Maakt er een kleine 3,5 van. Te zien op Netflix.