The Reckless Moment (1949)

The Reckless Moment is mij zeer goed bevallen. Van begin tot einde is er een spanningsboog. Verder zit de film vol personages waarvan je niet precies weet wat hun volgende zet is. Dit maakt de film zeer intrigerend.

Wat mij ook beviel aan deze film-noir, is dat de klassieke noir elementen op een andere manier worden toegepast. Wat dat betreft lijkt deze film wel meer op een drama.

Nadeel van de film is wat mij betreft de korte tijdsduur. Aan bepaalde karakters wordt niet genoeg tijd gegeven om zich volledig te ontwikkelen. Maar dit nadeel weegt absoluut niet op tegen de voordelen van deze zeer goede film.

Bij vlagen spannende film noir met een paar aardige, nogal onverwachte wendingen. Helaas wordt de film naar het einde toe tamelijk oppervlakkig afgehaspeld, alsof de filmmakers niets beters konden bedenken dan de belagers van het familiegeluk maar uit de weg te ruimen. Voelt toch aan als een zwaktebod.
Joan Bennett en Jason Mason zijn uitermate gekipt voor dit soort drama’s, maar beiden hebben wel betere films op hun naam staan.

Film zou gebaseerd zijn op een story die verscheen in het vrouwenblad "The Ladies Home Journal" wat meteen verklaart dat begrippen als moederliefde en ook edelmoedigheid eigenlijk het middelpunt van de film vormen en ook misscien wel dat het einde van de film nogal theatraal overkomt.
Maar goed, "The Reckless Moment" is een goed geregisseerde film die boeit en ook spannend blijft en geniet van goed acteerwerk waarbij onvermijdelijk James Mason, als de gecharmeerde chanteur met zijn puik taalgebruik, opvalt.
'k Zoek in een film noir steeds een femme fatale en die ontbrak deze keer. Who cares, als de film ook zo te genieten valt.

Aardige film waarin een bezorgde moeder er alles aan doet om haar dochter te beschermen. Op zich wel een goed verhaal dat ook wel goed in elkaar zit. Echter de relatie die ontstaat tussen Joan Bennett en James Mason is te mager uitgewerkt en daardoor ongeloofwaardig (en dit is toch wel het middelpunt van de film). Goed acteerwerk en de film duurt zeker niet te lang.

Low-budget 'melonoir' met een aantal onderontwikkelde personages en een weinig memorabel pulpverhaaltje. Een doorsnee huisvrouw verdoezelt een lijk alsof ze het elke zaterdagnamiddag doet en de daaropvolgende poging tot afpersing verandert zonder enige aankondiging in een romantisch drama. De motieven van zowel de huisvrouw als de afperser zijn behoorlijk troebel en van spanning of medeleven is helemaal geen sprake.

Het is me een raadsel waarom deze film in allerlei lijstjes wordt opgenomen. Ik krijg de indruk dat veel recensenten symboliek of betekenis tevoorschijn toveren teneinde de film wat meer diepgang te geven. Een wederkerend argument is dat van de verdoken femme fatale, in dit geval de huisvrouw die de afperser van begin tot eind doelgericht manipuleert met zijn dood als gevolg. Je kan inderdaad vaststellen dat de reeks intense gebeurtenissen uiteindelijk resulteert in een soort Happy End, gezien vanuit het standpunt van de huisvrouw. Het probleem is weliswaar dat je bereid moet zijn om tussen de regels door te lezen, zo niet ga je weinig kijkgenot putten uit dit soort films.

Nederlandse titel: Vrouwen in angst

Sterke film die draait om de gejaagde nervositeit van hoofdpersoon mrs. Harper (Bennett), die met een serieuze crisis komt te zitten net nu haar man in het buitenland zit. Al kettingrokend probeert ze de boel en haar gedachtes bij elkaar te houden, terwijl zoon, dochter, schoonpapa en huishoudster constant op haar inpraten, haar afleiden, haar in de gaten houden. Schitterend hoe benauwend het gezinsleven in beeld wordt gebracht, mooie invalshoek en ook visueel op dit gebied zeer fraaie staaltjes, bijvoorbeeld de diverse 'trapscenes'.

Als ook afpersers en de politie er zich mee gaan bemoeien komen de muren helemaal op mrs. Harper af. De verrassende twist is daarbij natuurlijk dat de charmante crook Mason haar eerst afperst, maar na verloop van tijd gevoelens voor haar begint te ontwikkelen, al blijft zijn liefdesverklaring op de vlakte en wordt het niet écht uitgewerkt. Dat was wel jammer, waardoor de film een beetje als een nachtkaars uitging.

Ergens had ik het kunnen weten. Ik zag vier keer eerder een film van Ophuls en drie ervan waren een stuk fraaier dan verwacht. Ook, hoewel ik hem (te) laag heb staan zijn Nederlandse director for hire-film Komedie Om Geld. Alleen Caught viel me vele jaren terug niet mee (maar zou ik ook moeten herzien). Maar deze film maakt het definitief. Ik ben een groot liefhebber van Ophuls. Dit is een complex melodrama vol met morele vragen en prikt op hoog niveau de samenleving van die tijd door. Nog voor mensen als Nicholas Ray en Douglas Sirk daar in de jaren '50 menig topfilm mee vulden. Daarbij is er nog de bewegelijke en zeer levendige stijl van Ophüls die heel veel van de inhoud weerspiegelt.

De film bevat met de hoofdrol van Joan Bennett een van de fraaiste hoofdrollen in het studiotijdperk Hollywood die ik ken en met de scene waarin zij zij het lijk gaat verbergen een van de mooiste scenes. Dan heb ik het nog niet gehad over de fraaie rol van Mason en alle andere acteurs. De bijzondere rol die het personage van de zwarte huishoudster Sybil in deze film heeft en het perfecte einde. Nooit verwacht dat dit zou gebeuren met mijn noircyclus deze maand, maar ik maak een plekje vrij in mijn top 10.

Mijn vierde van Ophüls en opnieuw komt hij niet hoger dan een 2.5* of 3*. Het verhaal is redelijk dunnetjes dat bovendien nogal ongeloofwaardig overkomt waarbij de afperser verliefd wordt op zijn slachtoffer. James Mason vind ik een erg goede acteur, maar meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij als charmeur wordt uitgespeeld met zijn prachtige dictie.

De romance die ontstaat tussen Joan Bennett en haar afperser vond ik nogal ongeloofwaardig overkomen en mocht zeker beter uitgewerkt worden. Al heeft de film wel een fijne spanningsboog die vooral door Joan Bennett op pijl wordt gehouden die voortdurend in het nauw gedreven wordt en met haar nerveuze gedoe weet ze dat goed over te brengen.

Een nipte voldoende dus.

2.5*