28 Years Later: The Bone Temple (2026)

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Een verrassing. Erg fijne film met een lekkere soundtrack vol Britse klassiekers uit allerlei genres en vaak mooie plaatjes qua kleuren (goed spel met die witte torens van botten) en kadrering. Echt een genot om de film te zien vooral. Inhoudelijk ergens best rommelig qua plot en eerder een slice van het leven dan een afgerond verhaal maar je krijgt wel een goed beeld van die wereld. Af en toe zakt de film even weg qua pacing maar vaak genoeg boeit dit ding met fijne gore en een zeer overtuigende Fiennes die elke scène waarin hij zit menselijk maakt en naar een hoger plan tilt. De finale voelt wel wat afgeraffeld. 4,0*.

"Okay, let's turn this up to eleven."

Toen vorig jaar bekend werd gemaakt dat er een derde deel uit kwam na 28 days later en 28 weeks later was ik ontzettend enthousiast. Post-apocalyptische films die precies in mijn straatje passen, en ook nog eens rete spannend waren! Met 28 years later viel Garland wel even binnen, en met Boyle aan het roer moest dat wel echt goed komen. Later bleek het derde deel een vreemde eend in de bijt, nieuwe excentrieke en bizarre zombies (geïnfecteerden) en ook een heel ander sfeertje, iets waar ik wel erg aan moest wennen hoor. Boyle sloot die film af met een vreemd groepje, waarvan je eigenlijk wel kon weten dat er een nieuw deel aankwam, maar zo snel dat zag ik niet aankomen. Overigens toevallig dat ik op deze film terecht kwam, omdat ik hier een heel andere film zocht en toen deze opeens op popte.

Een tweede deel dus, en ik was er best huiverig voor mijn vraag of de franchise nou niet uitgemolken ging worden. Gisteren richting de bioscoop, waar we eigenlijk best wel zin hadden in deze film. Ongeacht het gevoel of het uitgemolken ging worden; de serie blijft een favoriet. Het begin was mega irritant, die hele Jimmy clan kon me eigenlijk wel gestolen worden, en ook achteraf vind ik dat ze daar gewoon te ver mee door gingen. Ik wou veel meer van 'The Bone Doctor' te weten komen, en dat vond ik toch te veel weggemoffeld. De film wint dan weer zieltjes met de Iron Maiden scene, want dan heb je bij mij al een punt extra. Prachtige scene overigens ook, echt om gelachen!

Maar, toch vind ik de hoeveelheid geïnfecteerden wat tegenvallen. Wellicht ook niet de beste verwachting binnen deze film, maar voor een "28" film had ik daar wel echt meer van willen zien. Die hele Jimmy groep heeft het voor mij een beetje verpest, maar die groep weet ook weer een hele mooie sfeer neer te zetten binnen deze film. Hilarische scenes soms, en op een gegeven moment ook wel echt lomp. Alles omtrent de dokter vond ik toch wel het beste, heerlijk vermaak. Dus uiteindelijk is deze film me toch wel echt mee gevallen!

28 years deel 1 vond ik redelijk, ging met weinig verwachtingen naar dit vervolg. Een paar positieve berichten over deze film maakte me wel nieuwsgierig. Deel 2 The Bone Temple heeft me zeer verrast en op een positieve manier

Geen spoilers van mij, als je de eerdere films al hebt gezien moet je deze zeker zien.

Na vorig jaar "28 Years Later (2025)" in de bioscoop te hebben gezien, wilde ik ook dit vervolg in de bioscoop zien en dat heb ik gisteren gedaan in een vrijwel lege bioscoopzaal.

"28 Years Later: The Bone Temple" brengt de zombie-franchise naar een nog grimmiger en excentrieker terrein dan je misschien verwacht. De film pakt de draad op waar de vorige film stopte en blijft trouw aan het post-apocalyptische universum vol gruwelijkheid en waanzin, maar voegt een flinke dosis bizarre humor en symboliek toe. En de sfeer is beklemmend, gewelddadig en doordrenkt van morele leegte, precies wat je verwacht van deze reeks.

Het sterke acteerwerk, met Ralph Fiennes als de excentrieke Dr. Ian Kelson en Jack O’Connell als de cultleider Sir Jimmy Crystal, tilt de film boven het standaard zombie-genre uit. Met name Ralph Fiennes weet indruk te maken met een rol die balanceert tussen intellect, waanzin en tragiek. Hij krijgt enkele onverwacht komische momenten tussen de chaos door en zijn rol als een man die probeert te communiceren met een geïnfecteerde Alpha is één van de interessantste aspecten van de film.

En één van de meest verrassende elementen is de muziekkeuze. Het gebruik van "Duran Duran" (met "Girls on Film", "Ordinary World" en "Rio" waarop gedanst wordt) zorgt voor een vervreemdend contrast met de horror, maar werkt opvallend goed en geeft sommige scènes een bijna ironische lading. Daartegenover staat de brute energie van Iron Maiden op het einde met hun klassieker "The Number Of The Beast", misschien wel het meest chaotische hoogtepunt van de film en zeer fraai om te zien (met o.a. vuur) en te horen, die perfecte paste bij het chaotische en agressieve moment in de film. Deze muzikale keuzes geven "The Bone Temple" extra karakter en blijven hangen.

Het verhaal is soms fragmentarisch, maar verveelt nauwelijks en nodigt uit tot interpretatie. De film durft risico’s te nemen en dat wordt niet altijd beloond, maar wel gewaardeerd. Al met al is "28 Years Later: The Bone Temple" een gedurfde, sfeervolle en inhoudelijk rijkere horrorfilm dan je zou verwachten. En gezien het einde, zal er zeker nog een vervolg komen.

Deel 1 vloog naar mijn mening uit de bocht toen de focus naar de maffe dokter en nog maffere cultleider verschoof. Deel 2 omarmt de strapatsen rondom deze personages volledig - en dat pakt gek genoeg beter uit. The Bone Temple is in het geheel vooral een filler, maar de absurde benadering van overleven in een apocalyptische wereld voelt stiekem verfrissend aan. Op naar deel 3.

3,5 * Memento mori

Vorige week al gezien, maar nog geen recensie geplaatst. Het is voor mij de eerste bioscoopfilm van 2026 en dit vervolg op 28 Years Later die vorig jaar werd uitgebracht is alweer een bizar, apart horrorfilmpje. Voordeel is wel dat het verhaal nog vers in het geheugen aanwezig was. Waar het vorige deel al een andere benadering had t.o.v. de vorige films, heeft deze film nog meer een eigenzinnige benadering die ik wel kon smaken. Dit is niet zomaar een zombiefilm, maar meer een film rond het psychische, emotionele denken en handelen van de mens waarbij je als kijker heel wat bizarre scènes ziet voorbijkomen. Sterke soundtrack overigens die het kijkplezier in de bioscoop nog meer versterkt. 7,5/10

Iets beter dan de voorganger, maar ook deze film is aan de wisselvallige en onevenwichtige kant. Bepaalde scenes zijn behoorlijk gruwelijk en bijna ondraaglijk intens; andere te zweverig en vergezocht. Ralph Fiennes is evenwel prima in de hoofdrol. Vooral zijn optreden tijdens Iron Maiden's The Number Of The Beast is geniaal. Die man kan zo mee op tour.

Redelijk deel in de reeks. Het verhaal is aardig maar mist wel een beetje de zombiesfeer uit de voorgangers. De uitwerking is wat wisselend. De film bevat een aantal sterke en gruwelijke scenes en mooie hommages aan Iron Maiden en Duran Duran. Daarnaast zitten er ook een aantal saaie en weinig zeggende fragmenten in die meer als vulling aanvoelen. Het einde maakt de cirkel rond voor een derde deel. Het acteerwerk van met name Fiennes is ijzersterk. Visueel fraai geschoten en goede CGI en make-up. 3.0/3.5

Het is een waar genoegen om te zien hoe Ralph Fiennes zich uitstekend vermaakt in deze film met zijn vertolking van Dr. Ian Kelson. Maar afgezien van zijn acteerprestatie, een paar opvallende gore-momenten en de technische kwaliteiten van de film, laat het verhaal maar weinig indruk achter. Misschien is het zelfs geen eens horror/zombiefilm?

Sowieso zijn er hier minder geïnfecteerden, meer gedoe om de overlevenden. Het verhaal wisselt voortdurend tussen de dagelijkse bezigheden van Dr. Kelson en de activiteiten van de satanische groep Jimmy's die ook bekendstaan als "Fingers". Weet het inmiddels nu wel... mensen zijn gewelddadiger en wreder dan de geïnfecteerden.

De film blijft vrij klassiek in zijn ontwikkeling (inclusief de muziek) en biedt niet veel nieuws of het moet de soort gay-relatie zijn tussen de Kelson en Samson zijn...echter levert dat geen effectieve horrorfilm op. 28 Days Later en weeks hadden een invloedrijk nalatenschap, maar afgezien toegewijding en visueel vakmanschap weten de eerst twee 28 jaren enkel frustrerende ervaring te zijn.

Helaas zorgen het trage tempo, de doelloze personages en het onbevredigende einde ervoor dat het nooit heel boeiend wordt. Die hele 28-jaren later-serie is dan ook meer teleurstellende schoonfilmerij.

Redelijke film waarin de jongen zich aansluit bij een bende die dood en verderf zaaien. Waar bij het vorige deel te veel gebeurde, gebeurt hier juist vrij weinig. De 28-reeks is duidelijk een zombie-reeks en hier zijn verreweg de minste zombies te vinden. Excentrieke personages en het ziet er allemaal wel goed uit (vooral het laatste gedeelte).

Tsja, weer een vreemde opvolger in deze reeks die helemaal om dokter Kelson draait. Nu is dat best een intrigerend personage van Fiennes en nogmaals een soort versie van Kurtz van Apocalypse Now. Het probleem is dat de film nog steeds een beetje onevenwichtig is en onduidelijk waar dit nu allemaal voor staat. Maar er worden ook wel wat dingen duidelijk via de experimenten van Kelson op de alfa. Die gang van Jimmy's is eigenlijk best leuk gevonden en brengt weer een nieuw soort verhaal met zich mee, al is het vrij ongeloofwaardig hoe deze Jimmy's al een hele tijd meegaan zonder besmet te zijn geweest. Maar die rol van O'Connell is cool! En dat sommige scènes er puur inzitten voor effectbejag is prima, zoals de uitvoering van Iron Maiden. Kon het wel waarderen. Al met al iets beter als de eerste 28 years later die kort hiervoor uitkwam.

In dit vervolg op 28 Years Later heeft Spike [Alfie Williams] zich aangesloten bij de bende van Sir Jimmy Crystal [Jack O’Connell]. Sir Jimmy gaat met zijn jeugdige recruten (allen getooid met een Jimmy Saville-kapsel) op zoek naar “Old Thomas”, die hen de weg naar de toekomst moet wijzen. Dr. Kelson [Ralph Fiennes], de maker en bewaker van The Bone Temple, bouwt een soort van vriendschap op met Samson [Chil Lewis-Parry], een rondwarende oerman die hij in toom weet te houden. Tweede deel van een geplande quadrilogie heeft de tekortkomingen die typerend zijn voor een verbindingsfilm: een gebrek aan plot en karakterontwikkeling en een onbevredigende ontknoping. De vormgeving is nog altijd van hoge kwaliteit en vooral Fiennes levert prima werk af. Zijn ogenschijnlijke obsessie met de muziek van Duran Duran (en Simon LeBon in het bijzonder) maakt dit extra amusant voor diehard Duranies.

Oke! 28 years voldeed enigszins aan mijn verwachtingen. Een niet perfecte zeer onderhoudende zombiefilm die hoe dan ook beter was dan 28 weeks.

Maar deze Bone temple oversteeg mijn verwachtingen in nagenoeg ieder opzicht. Wat een film. Vanaf de eerste minuut word je al meegenomen in de werkwijze van een van de meest walgelijke, sadistische clubs die ik de afgelopen periode op film heb gezien. Die martelscene vond ik bijna net iets te veel van goede. Maar wat zet die Jack O' Connoll een heerlijk gestoorde idioot neer. Ik voelde zijn dreiging door het scherm maar kon soms ook wel om hem lachen. Een beetje alla Joker, toch wel.

Ralph Fiennes deed het wederom geweldig en ik kon helemaal meeleven in zijn missie om Samson te genezen. En ja zijn verhouding met Samson is absurd, net als veel andere gebeurtenissen in deze film. Maar ik kon er wel in meekomen.

En dan die climax! Wauw!! In een woord: geweldig!!!

Wellicht heb ik bij een herziening, als ik weet wat me te wachten staat, er meer op aan te merken. Maar voor nu: 4 sterren.

6 6 6, the number of the beast

Positief verrast door dit laatste deel uit de *28...* reeks. Ik durf zelfs wel te stellen dat dit het beste deel uit de hele serie is. Ik kan mijn kritiekpunt uit 28 Years Later met betrekking tot bepaalde elementen die ik belachelijk vond (zoals de menselijkheid die je terugzag tijdens de bevalling) ook in een ander daglicht zien, omdat er in dit deel ook werd ingezoomd op het perspectief vanuit de geïnfecteerde zelf.

Dat genezing met een aantal basismedicijnen eigenlijk zo verrassend simpel was, had ik niet aan zien komen. Al vond ik het ogenschijnlijk blijvende effect een stuk minder geloofwaardig. De medicijnen die werden toegediend, zie ik als onderdrukking van een symptoom en niet als bestrijding. Maar goed, ik kan hier iets over het hoofd zien. Ik ben tenslotte geen arts


Desalniettemin was ik te spreken over deze benadering, wat ik ook kan zeggen over de toevoeging van de Jimmy Cult. De wijze waarop ze voor het eerst in beeld kwamen bij 28 Years Later voelde misplaatst aan, maar gelukkig is daar nu totaal geen sprake meer van. Hoewel ik graag nog iets meer had gezien over hoe Sir Jimmy Crystal zo verknipt was geraakt, vond ik het fascinerend om de groep te volgen. Ook de ontmoeting tussen de Cult en dr. Kelson was erg gaaf gedaan.

Dit verhaal was voorbij voor ik er erg in had, en het slot maakt duidelijk dat er nog genoeg benzine in de tank zit om dit universum verder vorm te blijven geven. Ik was overigens verbaasd dat Jim in dit deel alweer te zien was. Gelukkig heb ik deze verrassing al die tijd weten te ontlopen.

Na dit deel ben ik voorzichtig weer een beetje benieuwd geworden hoe de toekomst voor Jimmy en Kellie eruit zal zien, en hoe het personage van Jim hier een rol in zal gaan spelen. Ik zeg bewust voorzichtig, omdat ik me wel zorgen baar of de stijgende lijn die dit deel laat zien vastgehouden kan worden. De tijd zal het uitwijzen.

3,5★

Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken..?

Ondanks het eerste deel van 28 years al zo belabberd slecht was, doordat het slechts een spinoff was en niets te maken had met het oorspronkelijke verhaal, was ik toch benieuwd of deze lijn werd doorgezet en ja hoor dat is helaas gelukt!

De oorspronkelijke 2 delen waren zo enorm goed:
Het onbekende, de angst, de hordes zombies, het goede acteerwerk, het duistere sfeertje, de spanning en niet te vergeten de "GRUWELIJKE" soundtrack.

Maar nu:
Het hele razernij verhaal is verdwenen. Op de achtergrond nog wat zombies, maar slechts voor de vorm.
Weg sfeer, weg spanning....

De film draait ineens om een satanistische secte die er een kick van krijgen om mensen op gruwelijke wijze te vermoorden.

Het schijnt ook heel belangrijk te zijn (daar ga ik voor het gemak maar vanuit, want het wordt niet verteld), dat ze allemaal een trainingspak aan hebben en net als de leider ook de naam Jimmy dragen en een blond pruikje op hebben.

De paar zombies, de Jimmy's, of wie dan ook, iedereen wordt uitgeschakeld met voornamelijk een mes. Iets waar een kogel uit komt bestaat blijkbaar niet meer.

De Razernij is ineens psychose die Kelson kan oplossen met morfine. In de wijde omtrek was blijkbaar ZO ENORM VEEL morfine te vinden, dat hij er 28+ jaar mee vooruit kon, maar er pas aan het eind van deze 28 jaar cyclus achter kwam dat dit het geneesmiddel blijkt te zijn.

Maar we weten nog steeds niet waar het razernij virus vandaan kwam!

Om zich zelf een uitdaging te geven heeft hij ook maar een Alfa gekozen tot test persoon/zombie.
De Alfa moet ook telkens in beeld komen met een enorm geslachtsdeel, WAAROM? Wat is daar de toevoeging van?

Kelson was blijkbaar ook liefhebber van Duran Duran, nog zo'n nutteloze toevoeging.
Dan paste "The number of the Beast" toch veel beter, dat was dan ook nog wel gaaf om te zien, al zal dat eerder komen door mijn voorkeur voor de muziek van Maiden, want met de razernij had dit verder ook niets te maken.

Het beste stuk van de film was het einde, niet als knipoog omdat hij afgelopen was, maar serieus:

Die paar minuutjes dat Cilian Murphy weer in beeld kwam, een oprukkende horde zombies met razernij en dat alles ondere "in a Heartbeat"

Dat zorgde echt weer even voor kippenvel en het gevoel waar ik al 2 delen naar op zoek was... Geweldig..!!!

Laten we hopen dat dit de start mag zijn van een 3e deel die weer terug gaat naar de oorsprong.....

Had de film niet de titel "28 ... Later" gedragen, maar bijvoorbeeld "Jimmy's", zou ik deze wellicht een 0,5* hoger waarderen, maar hij draagt wel de titel "28 years later" en daar heeft het helaas niets mee te maken...

Zwaar onvoldoende
1,5*
4-