28 Years Later: The Bone Temple (2026)

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Een verrassing. Erg fijne film met een lekkere soundtrack vol Britse klassiekers uit allerlei genres en vaak mooie plaatjes qua kleuren (goed spel met die witte torens van botten) en kadrering. Echt een genot om de film te zien vooral. Inhoudelijk ergens best rommelig qua plot en eerder een slice van het leven dan een afgerond verhaal maar je krijgt wel een goed beeld van die wereld. Af en toe zakt de film even weg qua pacing maar vaak genoeg boeit dit ding met fijne gore en een zeer overtuigende Fiennes die elke scène waarin hij zit menselijk maakt en naar een hoger plan tilt. De finale voelt wel wat afgeraffeld. 4,0*.

"Okay, let's turn this up to eleven."

Toen vorig jaar bekend werd gemaakt dat er een derde deel uit kwam na 28 days later en 28 weeks later was ik ontzettend enthousiast. Post-apocalyptische films die precies in mijn straatje passen, en ook nog eens rete spannend waren! Met 28 years later viel Garland wel even binnen, en met Boyle aan het roer moest dat wel echt goed komen. Later bleek het derde deel een vreemde eend in de bijt, nieuwe excentrieke en bizarre zombies (geïnfecteerden) en ook een heel ander sfeertje, iets waar ik wel erg aan moest wennen hoor. Boyle sloot die film af met een vreemd groepje, waarvan je eigenlijk wel kon weten dat er een nieuw deel aankwam, maar zo snel dat zag ik niet aankomen. Overigens toevallig dat ik op deze film terecht kwam, omdat ik hier een heel andere film zocht en toen deze opeens op popte.

Een tweede deel dus, en ik was er best huiverig voor mijn vraag of de franchise nou niet uitgemolken ging worden. Gisteren richting de bioscoop, waar we eigenlijk best wel zin hadden in deze film. Ongeacht het gevoel of het uitgemolken ging worden; de serie blijft een favoriet. Het begin was mega irritant, die hele Jimmy clan kon me eigenlijk wel gestolen worden, en ook achteraf vind ik dat ze daar gewoon te ver mee door gingen. Ik wou veel meer van 'The Bone Doctor' te weten komen, en dat vond ik toch te veel weggemoffeld. De film wint dan weer zieltjes met de Iron Maiden scene, want dan heb je bij mij al een punt extra. Prachtige scene overigens ook, echt om gelachen!

Maar, toch vind ik de hoeveelheid geïnfecteerden wat tegenvallen. Wellicht ook niet de beste verwachting binnen deze film, maar voor een "28" film had ik daar wel echt meer van willen zien. Die hele Jimmy groep heeft het voor mij een beetje verpest, maar die groep weet ook weer een hele mooie sfeer neer te zetten binnen deze film. Hilarische scenes soms, en op een gegeven moment ook wel echt lomp. Alles omtrent de dokter vond ik toch wel het beste, heerlijk vermaak. Dus uiteindelijk is deze film me toch wel echt mee gevallen!

28 years deel 1 vond ik redelijk, ging met weinig verwachtingen naar dit vervolg. Een paar positieve berichten over deze film maakte me wel nieuwsgierig. Deel 2 The Bone Temple heeft me zeer verrast en op een positieve manier

Geen spoilers van mij, als je de eerdere films al hebt gezien moet je deze zeker zien.

Na vorig jaar "28 Years Later (2025)" in de bioscoop te hebben gezien, wilde ik ook dit vervolg in de bioscoop zien en dat heb ik gisteren gedaan in een vrijwel lege bioscoopzaal.

"28 Years Later: The Bone Temple" brengt de zombie-franchise naar een nog grimmiger en excentrieker terrein dan je misschien verwacht. De film pakt de draad op waar de vorige film stopte en blijft trouw aan het post-apocalyptische universum vol gruwelijkheid en waanzin, maar voegt een flinke dosis bizarre humor en symboliek toe. En de sfeer is beklemmend, gewelddadig en doordrenkt van morele leegte, precies wat je verwacht van deze reeks.

Het sterke acteerwerk, met Ralph Fiennes als de excentrieke Dr. Ian Kelson en Jack O’Connell als de cultleider Sir Jimmy Crystal, tilt de film boven het standaard zombie-genre uit. Met name Ralph Fiennes weet indruk te maken met een rol die balanceert tussen intellect, waanzin en tragiek. Hij krijgt enkele onverwacht komische momenten tussen de chaos door en zijn rol als een man die probeert te communiceren met een geïnfecteerde Alpha is één van de interessantste aspecten van de film.

En één van de meest verrassende elementen is de muziekkeuze. Het gebruik van "Duran Duran" (met "Girls on Film", "Ordinary World" en "Rio" waarop gedanst wordt) zorgt voor een vervreemdend contrast met de horror, maar werkt opvallend goed en geeft sommige scènes een bijna ironische lading. Daartegenover staat de brute energie van Iron Maiden op het einde met hun klassieker "The Number Of The Beast", misschien wel het meest chaotische hoogtepunt van de film en zeer fraai om te zien (met o.a. vuur) en te horen, die perfecte paste bij het chaotische en agressieve moment in de film. Deze muzikale keuzes geven "The Bone Temple" extra karakter en blijven hangen.

Het verhaal is soms fragmentarisch, maar verveelt nauwelijks en nodigt uit tot interpretatie. De film durft risico’s te nemen en dat wordt niet altijd beloond, maar wel gewaardeerd. Al met al is "28 Years Later: The Bone Temple" een gedurfde, sfeervolle en inhoudelijk rijkere horrorfilm dan je zou verwachten. En gezien het einde, zal er zeker nog een vervolg komen.

Deel 1 vloog naar mijn mening uit de bocht toen de focus naar de maffe dokter en nog maffere cultleider verschoof. Deel 2 omarmt de strapatsen rondom deze personages volledig - en dat pakt gek genoeg beter uit. The Bone Temple is in het geheel vooral een filler, maar de absurde benadering van overleven in een apocalyptische wereld voelt stiekem verfrissend aan. Op naar deel 3.

3,5 * Memento mori

Vorige week al gezien, maar nog geen recensie geplaatst. Het is voor mij de eerste bioscoopfilm van 2026 en dit vervolg op 28 Years Later die vorig jaar werd uitgebracht is alweer een bizar, apart horrorfilmpje. Voordeel is wel dat het verhaal nog vers in het geheugen aanwezig was. Waar het vorige deel al een andere benadering had t.o.v. de vorige films, heeft deze film nog meer een eigenzinnige benadering die ik wel kon smaken. Dit is niet zomaar een zombiefilm, maar meer een film rond het psychische, emotionele denken en handelen van de mens waarbij je als kijker heel wat bizarre scènes ziet voorbijkomen. Sterke soundtrack overigens die het kijkplezier in de bioscoop nog meer versterkt. 7,5/10