American Sweatshop (2025)

Over content moderator Daisy (Lili Reinhart) die op het net een nasty video tegenkomt die haar niet meer loslaat. Woede en vertwijfeling nemen bezit van haar en drijven haar ertoe de maker van de video op te sporen. De woede en vertwijfeling zijn goed voorstelbaar. Ook kon ik me nog wel verplaatsen in haar gedachtegang om de maker op te sporen en te confronteren. Alleen zo teleurstellend dat het verhaal waarin dat allemaal moet gebeuren, erg zwalkt en Daisy’s inspanningen steeds minder plausibel worden. Het werd steeds moeilijker om op de film het etiketje 'geloofwaardig' te plakken.

De setting is een sterk punt. Daisy werkt in een grote steriele ruimte gevuld met rijen tafels en stoelen (de werkplekken) met op iedere werkplek een computer waarmee content voor diverse websites wordt gefilterd. In die kille omgeving klikt Daisy zich lusteloos langs legio videoclips en aanschouwt de meest verschrikkelijke dingen. Het is duidelijk dat Daisy haar werk niet met veel enthousiasme uitvoert. Ik vroeg me af waarom ze haar tijd aan het verdoen was terwijl ze zichtbaar meer in haar mars heeft. De film verzuimt helaas om de psychologische lagen van zijn protagoniste te verkennen en van de kijker wordt zo’n verkenning eveneens niet verwacht. Ok, dan niet.

In plaats daarvan kijken we mee met Daisy die de video’s snel en pragmatisch beoordeeld. Wordt een dier gedood? Dan is er sprake van dierenmishandeling en wordt de video verwijderd. Wordt een dier gedood maar gebeurt dat in het kader van het bereiden van voedsel? Dan blijft de video. Een foetus in een mixer? Oh, gelukkig. Die wordt verwijderd. Een zelfdoding? Lastig. Hangt er van af of de springer nog een laatste rede uitspreekt. Zou vrijheid van meningsuiting kunnen zijn en in die zin is de video toegestaan. Als kijker leer je op die manier de smalle grens kennen waarmee de moderatoren elke dag weer moeten spelen. Op die manier ervaar je het mentale afglijden. De psychische druk. Het murw raken. Het doorslaan.

Regisseur Uta Briesewitz liet zich door de documentaire The Cleaners (2018) inspireren. In die documentaire worden vijf jonge Filipijnse content moderatoren tijdens hun werk gevolgd. Filipijnse content moderators met een niet-westerse kijk op de dingen die bepalen wat wel en niet via de sociale media in de westerse wereld kan worden bekeken. Ook het contrast tussen de laag betaalde moderatoren en het enorme profijt dat hun werk de (Amerikaanse) techbedrijven oplevert wordt in de documentaire blootgelegd.

In American Sweatshop zijn de content moderatoren niet Filipijns. De film refereert hier en daar aan het lage salaris maar slaat de andere kritiek over. Briesewitz kiest voor het persoonlijke drama. En dat is haar goed recht natuurlijk. Door niet de psychologische diepte van het personage Daisy te zoeken, blijft de impact die het continue bekijken van afschuwelijke videos’ op haar emotionele wezen heeft, een vrij klinische beleving voor de kijker. Schokkender zijn de video’s hoewel de content niet expliciet wordt getoond. De camera laat de inhoud van aanstootgevende video’s slechts in flitsen zien. Vaak ook lees je simpelweg alleen maar de titels van de video’s of hoor je verontrustende geluiden. Het is aan de kijker om zijn verbeelding te gebruiken. In beginsel nog wel een uitdaging maar na de zoveelste video is ook die impact gering.

De film zwabbert besluiteloos tussen een ongeloofwaardige thriller en een emotioneel onderontwikkeld psychologisch drama. Als kijker kom je niet veel verder dan in verontrusting je hoofd schudden bij de gedachte aan de hoeveelheid vuilnis die over de internetgebruiker en de gebruiker van sociale media wordt uitgestort. Maar ja, dat wist de kijker eigenlijk al.