Michael (2026)

Reeks berichten met gescheld, off-topic complottheorieën en persoonlijke aanvallen - en ook reacties daarop - verwijderd.

Ik heb de discussie over mogelijk misbruik (en het gebrek aan referenties daaraan in de film) wel laten staan, zolang dat maar zonder gescheld en persoonlijke aanvallen gaat. Utiendelijk is dat ook iets dat elk medium als een krant of recensiesites benoemt en dat moet dus wel kunnen blijven staan.

Als ik daar iets gemist heb aan gescheld etc laat het even weten.

Naar deze biopic over het leven van Michael Jackson geweest in de bioscoop.
Waar dit type film echt tot zijn recht komt.
Eindelijk na lange tijd geleden, weer eens een film in de bioscoop waar ik echt naar uit keek.
Gezien de vele verschillende positieve en negatieve resensies.
De start van de film, doet je gelijk op het puntje van je stoel zitten uit nieuwsgierigheid.
En met Dolby Atmos geluid is helemaal de kers op taart.
De start met ook de kleine MJ is gelijk veelbelovend, de kleine jongeman is subliem gecast met de uitstraling.
En Juliano Krue Valdi speelt uitzonderlijk goed.
Ook zijn vader en moeder spelen opvallend sterk.
De vader rol, zijn uitstraling is imponerend en straalt gezag en autoriteit uit.
MJ zijn jeugd was niet gemakkelijk en spartaans.
Later als de volwassen Michael Jackson gespeeld door Jaafar Jackson is even wennen, maar later was ik om, hij zet Michael Jackson echt met eer en verve neer.
En de kleine MJ deed niet de echte zang,
Maar wel Jafaar Jackson deed echt de zang en dans.
Hij is terecht gecast, want er zijn momenten ik echt blown away was, voor mij speelde hij uitmuntend.
Tijdens zijn concert als hij Bad doet en de Beat it scenes zijn ook kippenvel momenten.
Ik denk Michael Jackson trots op hem zou zijn.
De cast speelt heel goed.
Ook heel leuk Mike Myers van Austin Powers en Miles Teller te zien schitteren.
Het camera werk en de belichting en de sound en de hele entourage van de optredens zijn een genot om te zien.
Helaas miste ik een aantal hit songs, maar dat neem ik op de koop toe.

Voor mij tot nu toe de meest verassende en beste biopic film gezien.

En de film is abrupt afgelopen maar uitstekend afgesloten, want bij het einde van de film, lees je er hoogstwaarschijnlijk een vervolg komt.

Ongelooflijk van genoten, ik overweeg nog een keer te gaan.

En wederom een hele reeks berichten verwijderd.

Prachtige film. De film geeft een sterk en overtuigend beeld van hoe Michael Jackson werkelijk was, gebaseerd op wat er in de loop der jaren van hem te zien is geweest in optredens en interviews naar mijn inziens. Niet alleen Jaafar Jackson, maar ook de acteur die de jonge MJ vertolkt en de vertolker van zijn vader leveren sterke prestaties. Het voortdurende geneuzel over de controverse, die pas in 1993 begon (en waar die voor is vrij gesproken en waar die zich niet meer voor kan verdedigen), kun je gerust even loslaten: gewoon kijken en MJ op zijn hoogtepunt in de jaren 80 ervaren met fantastische muziek. De film had wat mij betreft gerust een uur langer mogen duren, bijvoorbeeld met aandacht voor zijn samenwerking met Paul McCartney en de rechten rond de Beatles.

Wat een meesterwerk was dit van begin tot eind genoten en supper gespeeld door zijn neefje!

Weer enkele berichten met een persoonlijke aanval erin verstopt, driemaal van dezelfde gebruiker overigens.

Zelden zo opgetogen de bioscoop verlaten

GE-WEL-DIG

Zelden zo opgetogen de bioscoop verlaten

GE-WEL-DIG

Gezien in IMAX en dat was een fantastische ervaring. Kippenvel bij de eerste klanken van de muziek.

De cast speelt geweldig, dit is de Michael Jackson die ik graag zie.

Toch geen 5 sterren omdat het verhaal wat mager was. Ik miste bijvoorbeeld de koop van Neverland en het proces van het maken van het album Bad. Ze hadden de films zelfs van mij wat langer kunnen maken.

Ik ga misschien nog een keer, want zo'n ervaring maak je niet vaak meer mee!

Niet slecht, maar wordt ook nooit meeslepend. Michael is en blijft een kinderlijk kereltje. In elk geval tot en met Bad, want tot daar gaat de film. En dat begrijp ik.

Met Thriller werd hij de grootste, en met de herhalingsoefening Bad bevestigde hij dat.

Daarna werd het alleen maar minder.

De casting kon niet beter, ik moest af en toe echt 3x kijken voordat ik doorhad dat we niet naar archiefbeelden van de echte Michael Jackson zaten te kijken, met het meest verrassende gedeelte de opnames van Thriller. Echt bizar goed gedaan. Een hele mooie biopic over iemand die een groot gedeelde van mijn jeugd heel belangrijk voor mij was. Helaas was de CGI met Bubbles en de andere dieren vrij beroerd. Ik denk nog even na over mijn cijfer.

Omdat de familie Jackson veel invloed had, is er begrijpelijkerwijs niet gesproken over het misbruik. Maar als je het volledige verhaal over hem wilt vertellen, dan hoort dat onderwerp daar wat mij betreft ook bij. Ook als hij onschuldig zou zijn. Dat geloof ik zelf niet, maar dat staat daar los van. Ik denk dat Michael Jackson een muzikaal genie was, iemand die popmuziek naar een niveau bracht dat de wereld niet eerder had gezien. Tegelijkertijd had hij een zeer traumatische jeugd, kampte hij met een afhankelijkheid van medicatie, onderging hij veel plastische chirurgie en vermoed ik dat hij (op zijn zachtst gezegd) pedofiele neigingen had.

Erg genoten van de film over mijn all-time favoriete artiest waarvan we de eerste helft en de grootste piek van zijn carrière te zien krijgen. Het stopt precies (bij Bad, 1987) waar de film Moonwalker (1988) verder gaat (Smooth Criminal, 1988). Die kun je zo direct achter elkaar kijken. Ook de soundtrack is een soort van tijdlijn met Bad als laatste nummer.

Wembley was in 88.

Prima film, maar echt wel Disney feelgoody. Ik las dat Branca (Miles Teller in de film) een grote vinger in de paplepel had. Enorme zelfverheerlijking hij zet zichzelf wel erg goed neer in de film. Wat een topgozer! Dat zal hij van zichzelf wel denken en zo verkopen. De film stopt in 1988 op zijn hoogtepunt. Als millennial heb ik zijn hoogtepunten in de film niet live meegemaakt. Was ik nog te jong voor. Ik had wel zo'n jasje van MJ, maar dat terzijde. Ik heb de mindere tijden van MJ wel meegemaakt. Dit is eigenlijk de ideale film voor de gen z generatie. Ook een reden waarom de film abrupt stopt. Het is ook een boxoffice hit dus qua imago oppoetsen is het Branca goed gelukt. De film keek snel weg en verslapte qua tempo bijna niet. The Legacy Continues!

Goeie film maar mocht van mij langer duren.

Opgegroeid met MJ, mijn vader met Elvis.

Zo'n artiesten kom je maar 1 keer om de x jaren tegen , zo'n uitzonderlijke artiesten.

Ook een groot deel zelf zijn nummers gemaakt, teksten zelf geschreven, zijn dansen die in hem zat met een combinatie van anderen dat die zag en een mix ervan maakte.

Zijn vader: wat een tiran me dat was, egoist & vader onwaardig.

Film toont ook wel aan dat die nooit een normaal leven geeft gehad als kind, nooit echt vrienden kunnen maken, nooit echt kind kunnen zijn ook, bracht dan een aap om hem te vergezellen.

Ik weet het: klinkt wat tegenstrijdig omdat die altijd die kindsheid in zich heeft gehad, maar op een normale manier kind kunnen zijn zat er niet in.

Die ene kerel zei: we gaan nooit nog iemand als u zien; wel, zou wel eens best kunnen zijn.

Ik denk ook niet dat je nog snel een Elvis of MJ zal krijgen. Het is ook nimmer hetzelfde: zie nu die artiesten: commerciele troep (Taylor Swift tot & met overhyped, kan zelfs niet eens dansen) is het en hoe debieler je soms staat te doen hoe beter (Joost), bah.

Dan besef je gewoon hoe goed die 2 waren, hoe uitzonderlijk The King Of Rock N' Roll & The King Of Pop waren.

Swift kan niet dansen, dat klopt. Maar die schrijft zelf al haar nummers. Iets wat Elvis dan weer niet deed en is in tegenstelling tot Michael Jackson hartstikke normaal.

Qua fysieke verkoop gaat ze beide waarschijnlijk niet voorbij in een tijdperk dat iedereen streamt. Maar is streams, qua productiviteit en awards is ze beide wel al voorbij. Maar verschillende tijden dus laatig te vergelijken.

Overigens regisseert ze haar eigen videoclips en geeft ze een vermogen uit aan haar crewleden en goede doelen. Michael kocht liever een pretpark voor zichzelf en Elvis liet zich leegzuigen door z’n manager.

Het mag je smaak niet zijn, maar dat we nooit meer zulke grote sterren krijgen is natuurlijk kul. Swift zit in dezelfde league en is bovendien eigenaar van haar eigen muziek.

Maar ze doet het niet met minderjarige jongetjes of meisjes, iets waar EP en MJ wel een zwak voor hadden.

Dus op dat vlak heb je wel gelijk. Zulke sterren krijgen we (hopelijk) niet meer….

Hij had het unieke vermogen om nummers uit volledig verschillende genres — zoals gospel, pure country, rhythm and blues of pop — te pakken en ze volledig naar zijn eigen hand te zetten. ​Studio-arrangementen: In de opnamestudio fungeerde Elvis vaak als de onofficiële producer. Hij bepaalde de arrangementen, wees muzikanten op wat hij precies wilde horen en werkte gedreven door tot de sfeer van de opname perfect was.

Dat was zijn sterkte & zoals ik herhaal: commerciele troep is het van Swifty, ik blijf bij mijn mening wat Swift betreft.

Zoals er vele zijn,dat is het verschil ook: ze is geen uitzondering ook, je hebt Pink & Lady Gaga enz... allemaal vh zelfde. Elvis & MJ waren dat wel, er is niemand zoals hun.

Hou er ook rekening mee dat de nieuwere mensen nu Elvis nu niet bepaald of echt kennen + het bevolkingsaantal in de wereld stijgt altijd. Mj & Elvis hadden al die snelle reclame ook niet via social media nu etc...

MJ kocht liever een pretpark voor zichzelf?

U geeft hier dus toe dat je de film niet eens hebt gezien want MJ heeft al het geld vd schadevergoeding gedoneerd aan dat ziekenhuis, toen die verbrand was.

In het jaar 2000 werd hij zelfs opgenomen in het Guinness Book of Records als de popster die de meeste goede doelen steunde (maar liefst 39 verschillende organisaties). In de loop van zijn leven heeft hij naar schatting honderden miljoenen dollars gedoneerd aan talloze initiatieven.

Je bent echt helemaal koekkoek man als je swift naast Mj & Elvis zet, omg, jij bent het voorbeeld van wat ik bedoel, waarvoor dank.

Trouwens, zo goed kan ze ook niet zingen, dat is ook wat anders bij de 2 andere opgenoemde.

MJ werd in 2005 door een jury volledig vrijgesproken van kindermisbruik.

Daar gaat de film ook niet over.

Ik laat het in het midden wat daar van aan is & wat niet, ik was er niet bij & degene die hem betichten , ga het maar na, er zitten gaten in hun betichtingen & betrapt op leugens ook, dus toch maar opletten om iemand zomaar te beschuldigen. Nooit veroordeeld.

Ben het er wel mee eens dat de man nooit 100% is kunnen zijn ook, dat heb ik ook uitgelegd in mijn vorige post. Mij gaat het trouwens om de muziek lol, zijn persoonlijke shit boeit me mateloos & als er wat van aan is dan steun ik dat al helemaal niet.

Maar het gaat om de muziek voor mij.

Ik zet ze uitdrukkelijk wel alledrie op gelijke hoogte. Het vergelijk is lastig want ze hebben verschillende kwaliteiten en komen uit verschillende periodes.

Ik ben zelf opgegroeid in de jaren 80 en toen vonden we Michael Jackson ook commerciële meuk en er waren ook vast mensen die de muziek van Elvis zo bestempelden.

Hij heeft wat mij betreft maar twee goede nummers gemaakt (Beat it met dank aan Van Halen en Thriller met dank aan Vincent Price). Heb daarom ook weinig interesse in de film (al zal ik m ooit wel kijken) en heb ook nooit overwogen naar zijn concert in de Kuip te gaan.

Maar goed dat afdoen als commercieel meuk is te kort door de bocht en onterecht. Het zijn zeer getalenteerde artiesten en goed geproduceerde muziek. Overigens komt het album Thriller ook voor zeker 50% op het conto van Quincy Jones en werden het mega hits mede dankzij de opkomst van MTV en de miljoenen die aan videoclips uitgaf. Geen schande want Swift doet exact hetzelfde.

Uiteindelijk doet Swift ook niks anders dan toen ze 10 was. Liedjes schrijven over dingen die haar bezig houden. Daar is niks commercieels aan. Dat het vervolgens veel mensen aanspreekt komt door de kwaliteit van die nummers. Die ik daar wel in herken. Als tekstdichter is ze echt fenomenaal.

En waar Elvis gewoon een cover artiest blijft die nieuwe arrangementen maakte creëert zij daadwerkelijk iets geheel nieuws. Daar moet je objectief toch respect voor kunnen opbrengen. En ik heb zowel Madonna als Gaga ls Swift live gezien, maar die laatste is toch echt de grootste artiest van die drie.

Elvis en MJ verkochten beide platen tijdens de doorbraak en het hoogtepunt van die muziekindustrie, dat TS al meer dan de helft daarvan verkocht heeft in een periode dan niemand meer platen koopt maakt het des te bijzonderder.

Veder is zij pas 35 en heeft ze dus nog 7 jaar om de legacy van Elvis te evenaren en 15 voordat MJ ermee op hield. Overigens doet overlijden wonderen voor de status en verkoop....

Dus we zullen eigenlijk nog 50 jaar moeten wachten om te kijken hoe de vergelijking dan opgaat.

En dat argument dat hij niet veroordeelt is, doe ik niet aan mee. Prins Andrew is ook nooit veroordeeld en Freddie Mercury van wie bekend is dat hij in zijn tijd in München met veel (te) jonge jongens het bed deelt is ook nooit veroordeeld...

Maar als je denk dat Michael een onschuldige seksloze wezens is, die enkel op de grond slaapt. met een 10-jarige jongen in zijn bed, dan ben je wel erg naïef.

Jij dat hij ook geld aan goede doelen gaf is natuurlijk mooi, maar verder is hij natuurlijk zo gek als een deur en ik zou m nooit op mijn kinderen laten passen of een plaat van hem kopen.

Wij zijn niet naïef, jij bent bevooroordelend. Zonder bewijzen, sterker nog, de bewijzen wijzen juist de andere kant op een opmerking plaatsen als "Maar als je denk dat Michael een onschuldige seksloze wezens is, die enkel op de grond slaapt. met een 10-jarige jongen in zijn bed, dan ben je wel erg naïef."

Jij ziet overal iets sexueels in, ik denk oprecht dat we juist bang moeten zijn als er iemand in jouw slaapkamer is of slaapt, want blijkbaar kan dat alleen met sexuele bedoelingen. Jij bent diegene die iets sexueels maakt van iets dat het niet is.

En daarbij gaf die honderden miljoenen weg aan goede doelen zoals de andere gebruiker aangaf, maar dat past niet binnen jouw straatje van "Wacko Jacko de misbruiker" dus daar zeg je over: "ja mooi, maar verder is die zo gek als een deur".

Je kunt nieteens meer objectief naar feiten kijken omdat je zo verblind bent door haat. Zo triest. Dat over een persoon die op 10 punten is vrijgesproken door een onafhankelijke jury, maar de jury zal er wel naast zitten...

Ik kan inderdaad niet objectief naar de feiten kijken, want de feiten zijn niet zichtbaar en jij en ik waten er niet bij. De rechtzaak van die twee jongen uit de docu Finding Neverland loopt nog. Zij waren er wel bij. Maar bewijs leveren in dit soort zaken is altijd lastig. Zie ook Prins Andrew, Trump, Kevin Spacey, etc.

Zal mij verder worst wezen. Elke rockster uit de jaren 70 heeft het wel eens met een minderjarige grouppie gedaan. Je moet wel een hele verblinde fanboy zijn om je achter de gerechtelijke uitspraken te verschuilen…

Vooral triest hier dat iemand hier een topic verpest

En schrijft:

Heb daarom ook weinig interesse in de film (al zal ik m ooit wel kijken)

Dus de film niet eens gezien, zucht.

En weer een aanname; "Maar goed mensenkennis is niet het sterkste punt van hen die MJ verdedigen."

Je bent zo overtuigd van je gelijk dat je nu een stapje verder gaat dan alleen een conclusie trekken over vermeend misbruik van MJ. Waardoor je nu ook onze mensenkennis in twijfelt trekt. Terwijl ik uitga van feiten (het feit dat er géén bewijs is van misbruik en de beste man is vrijgesproken op 14 punten door een onafhankelijke jury) en jij uitgaat van onderbuikgevoelens waarbij zowel wij/ik als de jury naast de waarheid zouden zitten. Het is toch bizar dat een onafhankelijke jury 6 maanden lang bewijslast (het weinige dat er was bestond vooral uit getuigenissen verklaringen van 1 familie) doorpluist terwijl ze beter Basto hadden kunnen vragen. Die had direct het juiste oordeel klaar gehad. Wel niet op bewijzen, maar op onderbuikgevoelens. Want "als je denk dat Michael een onschuldige seksloze wezens is, die enkel op de grond slaapt. met een 10-jarige jongen in zijn bed, dan ben je wel erg naïef."

"De voornaamste 'bewijslast' tijdens de rechtzaak bestond uit getuigenissen, waaronder die van de toen 13-jarige aanklager (Gavin Arvizo), zijn broer en moeder. De jury vond hun verklaringen echter inconsistent en ongeloofwaardig."

Laten we in het vervolg het onderbuikgevoel van Basto als bewijslast aandragen. Let's make the world a better place met de onderbuikgevoelens van Basto.

Prins Andrew is ook niet veroordeeld….

Denk eens zelf na in plaats vsn blind te vertrouwen op ons rechtsysteem. Elke dag worden onschuldigen verootdeeld en boeven vrijgesproken.

Ik ken zelf geen enkele volwassen man die mwt 10-jarige jongens (die niet hun zoon zijn) in bed kruipen.

Maar ik vind het wel een heel dubieus idee. Jij niet?

Voor veel MJ fans, waaronder ik me vooral in de 80's zeker schaarde, is het moeilijk te accepteren dat hun muzikale held een echt mens was die misschien wel hele foute dingen heeft gedaan. Dat de beschuldiging van misbruik niet in deze film zit vind ik minder relevant. Wat we wel zien hoe beschadigd deze man was. Je ziet min of meer de aanloop naar een periode waar men van de ene in de andere verbazing viel over zijn leven. Zijn uiterlijk, de beschuldigingen van seksueel misbruik, bizarre interviews, zijn kind die hij over het balkon liet bungelen....hij was bijna dagelijks in het nieuws. De hierboven genoemde vergelijkingen met Elvis en Taylor Swift kun je alleen maken over de enorme hoeveelheid fans die ze hadden (of hebben). Qua muziek vind ik MJ duidelijk het meeste talent hebben. Over hoe ze hun leven invullen heb ik bij alle drie een mening en die zijn bij geen van allen erg positief. Neemt niet weg dat de film me even terugbracht naar die mooie jaren uit mijn leven waar ik samen met mijn vriendinnetje bij dat onvergetelijke concert van MJ in de Kuip was. We hebben het er soms nog steeds over.

Weer een hele reeks berichten verwijderd.

In plaats van hier mensen te beschuldigen dat ze geen muzieksmaak hebben kun je beter op MusicMeter.nl bij een album van Michael Jackson motioveren waarom jij vindt dat dit het label muziek niet zou mogen dragen. Daar is die website voor. Deze gaat over films.

Het is frustrerend om te zien hoe de discussie rondom de film wordt vervuild door mensen die hem niet eens hebben gezien. In plaats van in te gaan op de inhoud van de film, verzanden velen in een tirade over zaken waar de documentaire of film simpelweg niet over gaat. Hoewel men kort kan aanstippen tot welk tijdperk het verhaal loopt, is het onbegrijpelijk waarom critici de focus zo hardnekkig verleggen naar randzaken.

Wat Michael Jackson betreft: na jaren van eigen onderzoek durf ik te stellen dat veel beschuldigingen op leugens en tegenstrijdigheden berustten. Dat betekent niet dat zijn leven geen schaduwkanten kende; ik geloof best dat er zaken niet in de haak waren, mede getekend door de verschrikkelijke invloed van zijn vader. Maar voor mij staat de kunst los van de persoon. Ik zal zijn muziek altijd blijven waarderen om wat het is: pure genialiteit.

In de vergelijking tussen de grote iconen steekt Jackson er met kop en schouders bovenuit:

* **Michael Jackson:** Hij is de onbetwiste nummer één. Zijn stem, de unieke totstandkoming van zijn nummers en zijn baanbrekende choreografieën vormen een totaalpakket dat in zijn genre nooit is geëvenaard. Hij was een spons die invloeden van anderen absorbeerde en omsmeedde tot iets compleet nieuws.

* **Elvis Presley:** Hoewel hij zijn eigen nummers niet schreef, bezat hij een stem van ongekende kracht. Hij was een entertainer pur sang die bewees hoe zwaar het is om live te zingen terwijl je voortdurend in beweging bent — een gave die weinigen bezitten zonder aan zuiverheid in te boeten.

* **De huidige generatie:** Tegenwoordig zien we vaak dat artiesten leunen op hulpmiddelen en playback, zelfs bij peperdure concerten. Hoewel ik begrijp dat een show van 3,5 uur zoals die van Taylor Swift fysiek uitputtend is en technische steun vereist, vind ik het onterecht om haar op hetzelfde voetstuk te plaatsen als MJ of Elvis. Puur gekeken naar zang, dans en rauwe podiumpresentatie blazen de iconen van weleer de moderne sterren volledig weg.

Smaak is natuurlijk subjectief, maar wie objectief naar talent en impact kijkt, kan niet om de uitzonderlijke status van Elvis en Michael heen. Of het nu je genre is of niet: een nummer als *Billie Jean* of *Smooth Criminal* is van een artistiek niveau waar de huidige hits in de verste verte niet aan kunnen tippen. Zij maakten iets los in het publiek dat verder ging dan alleen entertainment; het was pure magie.

Prince >>> MJ

Verder zijn er zat moderne artiesten die ook geweldig zijn. Kijk maar hoe Olivia Rodrigo 125.000 man om Glastonbury om haar vingers wond. Of wat dacht he van Adele die met haar stem alleen al de hele Ziggodome kan vullen?

Overigens heeft Swift helemaal geen hulpmiddellen ingezet in de Eras Tour. Waarom zou ze?

En dan heb je ook nog Harry Styles. Zegt mij niks, maar je verkoopt natuurlijk niet zomaar de Arena 10 keer uit.

Beyonce heb ik niks mee maaar heeft natuurlijk ook een geweldige uitstaling.

Dat vroeger was alles beter slaat natuurlijk nergens op.

Ben overigens wel benieuwd hoeveel slachtoffers je persoonlijk hebt gesproken in die jaren onderzoek van je.

We komen net, nog na-zinderend, uit de bioscoop: genoten van deze geweldige tribute film. Eens met eerdere reviews: neefje zette een levensechte Michael neer, de dominante vader kwam ook erg goed uit de verf. Dit is een tribute film, zonder kritische noot, dat klopt.

Daarbij is zijn oeuvre wat mij betreft te kort samengevat.

Maar hoe dan ook, geweldig dat 'ie er is: een tribute film voor Michael de artiest. Want jeetje, nóg meer respect voor Michael als artiest gekregen - wat een hyper getalenteerde man, wat een icoon - daarbij altijd al genoten als kind en later tiener in de 80's van Michael - ik vind dit dus fantastisch - én verdiend.