Eden (2024)

Nauwelijks te vatten maar het bleek een waargebeurd verhaal...Floreana is één van de eilanden van de Galapagos-archipel en is met ongeveer 170 vierkante kilometer maar weinig groter dan Texel maar omdat het er veel bergachtiger is ook ontoegankelijker. In 1929 begint op dit eiland een bizarre geschiedenis, die de Galápagos-affaire of ‘Floreana Affaire’ wordt genoemd. Een affaire waarin drie families een hoofdrol spelen.

In 1929 vestigde zich op het eiland, de excentrieke Duitse dokter en Nietzsche-achtige filosoof Friedrich Ritter en zijn aan multiple sclerose (MS) lijdende vriendin Dore Strauch. Beide lieten echtgenoten in Duitsland achter om te leven in het ‘paradijs’ van Floreana als Nietzsche's ‘übermensch’. Toch een van hen al die tijd contact met de buitenwereld. Waardoor de verhalen in alle kranten verschenen en ze onbedoeld wereldnieuws worden.

In augustus 1932 komen geïnspireerd door deze krantenartikelen Heinz Wittmer, zijn zwangere vrouw Margret en (stief)zoon Harry ook naar dit Galapagos eiland. Ze krijgen de ‘Piratengrot’ met de enige andere waterbron aangewezen om te wonen. Ze bouwden hun huis op en ruilde goederen met Ritter. En hij op zijn beurt bood hulp toen Margret beviel van haar zoon Rolf.

Enkele maanden erna op oktober 1932, komen er wederom drie Duitstalige kolonisten naar het eiland Floreana. De excentrieke barones Eloïse Wehrborn de Wagner-Bosquet en haar twee jongere minnaars Rudolf Lorenz en Robert ‘Bubi’ Philippson. Ze wilden een miljonairs-hotel bouwen en deze nieuwkomers vestigden zich nabij de Wittmers. De barones was geen gemakkelijke dame en schept geneugten in feesten, seks en wrede pesterijen.

Tja die tegenstrijdige belangen en botsende levensvisies bezorgen in deze minimaatschappij natuurlijk problemen. Deze film laat je zien wat er vermoedelijke kan zijn gebeurd. Aangezien het wel altijd een mysterie zal blijven. Ondanks die fascinerende, waargebeurde gebeurtenissen die ten grondslag liggen van deze film van Ron Howard (The Da Vinci Code, A Beautiful Mind, Grinch enz.) levert het uiteindelijk weinig meer af dan een uitstekend gecast en vakkundig geregisseerd theatraal intrigespel. Zover ik kan ontdekken is er, op een documentaire na, geen andere film over dit vreemde eilandconflict...daarom rond ik het positief naar boven af!

Als ik opnieuw een baby kan zijn dan graag de baby van Sydney Sweeney

De film vertelt een opzienbarend verhaal dat zich jaren geleden op een afgelegen eiland in de Galapagos archipel heeft afgespeeld. In 1929 trekt dokter Friedrich Ritter met zijn vriendin Dora Strauch naar de Galapagos eilanden. Ver van de bewoonde wereld en zichzelf bedruipend, werkt Ritter aan een manifest dat als doel heeft de wereldbevolking te verlichten en van de wereld een utopische plek te maken. Geïnspireerd door krantenberichten over de dokter verschijnen Heinz en Margaret Wittmer en hun zoon om op het eiland hun geluk te zoeken. Na een periode van wederzijds ongemak, ontstaat een fragiele harmonie tussen de nieuwe en de oude bewoners. Die harmonie wordt op de proef gesteld als de rijke en excentrieke barones Eloise Bosquet de Wagner Wehrhorn en haar gevolg op het eiland neerstrijken met de bedoeling er een luxe hotel te bouwen

Ron Howard ensceneert met Eden een avontuurlijke film over mensen die het eiland hebben uitgekozen om hun sterk uiteenlopende wensen in vervulling te laten gaan. Het is intrigerend om te zien of uiteindelijk de sterkste overleeft of dat men in staat is zijn dierlijke instincten te ontgroeien. Hoe ver zijn mensen bereid te gaan om veiligheid, voedsel, controle en macht te vergaren? Terwijl ik daar een beetje over mijmer, citeert de dokter Nietzsche door te zeggen dat democratie, fascisme en oorlog een natuurlijke oorsprong hebben ingegeven door de omstandigheden op een bepaald moment. Als om deze these te onderstrepen pakken zich boven de archipel vlak na de aankomst van der barones donkere onweerswolken samen die naderend onheil voorspellen.

De richting die het verhaal inslaat is vrij voorspelbaar. Daarin zit dan ook niet de spanning die de film genereert. De spanning komt voort uit de dynamiek tussen de personages die ieder vanuit hun eigen morele besef (of gebrek daaraan) met elkaar omgaan. De personages zijn op zich niet erg diepzinnig gekenschetst, maar de onderlinge interactie maakt de personages interessant. Jude Law als de dokter en Ana de Armas als de barones bevielen mij het beste. Law speelt de dokter solide en bedekt zijn personage met een vleugje mystiek. De barones wordt heerlijk overtrokken door Ana de Armas neergezet.

Eden is een fijne survival-thriller die is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Bij het nalezen van de echte gebeurtenissen valt op hoe dicht Ron Howard bij de waarheid is gebleven. Een film waarin de naïeve hoop op een utopisch bestaan botst met de donkere realiteit van de menselijke natuur. Eden vertelt het boeiend. De prachtige setting en de onheilspellende muziek van Hans Zimmer verlenen de film een absolute sferische meerwaarde.

Our animal instincts are our inner truth...

Het paradijs is een plaats zonder mensen. Van zodra er mensen zijn, bezoedelt hij de open ruimte met zijn aanwezigheid. Deze filosofische en niet echt menslievende film werpt een blik op een micro-wereld met totale vrijheid, waar een tiental mensen een eiland moeten delen. De ware menselijk natuur komt naar boven wanneer die niet meer in toom is gehouden door sociale organisatie. Zelfzucht, machtswellust. verraad en manipulatie. Het mysterie van Floreana zou weleens de uitkomst kunnen geweest zijn van een mislukt sociaal experiment. Wie weet.
Degene die de film weet recht te houden is vooral Ana de Armas als een barones die het leven op het eiland verzuurt met haar manipulaties. Haar prestatie is buitengewoon goed. Dat kan niet van alle andere acteurs gezegd worden. Brühl = en ook Law heb ik beter zien spelen dan als tandloze eremijt. De overige acteurs zitten daar een beetje tussenin.
Een degelijke film van Ron Howard, niet familievriendelijk zoals we van hem gewend zijn maar meedogenloos zwartgallig, met een prachtige cinematografie van de natuurlijke schoonheid dat bijna lijkt te grijnzen met de donkere menselijke ziel.

Een enorme sterrencast en een groot budget, maar ook een enorm zwakke film. Howard heeft zeer mooie dingen gemaakt maar dit is een miskleun.

En dan dat onnozel accent, echt belachelijk. En eerlijk gezegd vind ik de meeste toch niet echt sterk in hun rol, Jude Law, Kirby, De Armas zijn zo slecht dat het snel op mijn zenuwen begon te werken.

Het had een boeiende film kunnen zijn, want het verhaal had alles in zich, maar het werd een zwak brouwsel....

Typisch een project voor Ron Howard en niet te vergeten Hans Zimmer: expeditie Robinson. Echter hebben ze beiden betere dingen dan deze film gemaakt. Het waargebeurde aspect verhoogt mijn score iets want het verhaal op zich, dat vanaf het begin al een duidelijke richting aangaf, vond ik niet het beste deel van deze film. Hier en daar mooie shots, maar het meest interessant waren nog de beelden tijdens de aftiteling.

Helaas. als geheel, te veel opgeblazen in de media.

Moeilijk. In potentie zit denk ik een goede film verstopt maar te vaak werd dit ding langdradig. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal maar gehaald uit verschillende bronnen - wat er precies heeft gespeeld is niet duidelijk. En daar ging het bij mij allereerst vaak mis, ik geloofde deze uitleg niet altijd. Het acteren bijvoorbeeld van De Amas ligt er zo bovenop dat ik nergens wilde geloven hoe zij zoveel invloed kan hebben en dat men niet direct afstand van haar deed. Al hadden de vrouwen wel de betere rollen. Law wil intens zijn maar komt niet helemaal los en Brühl is vrij kleurloos (ook al was hij ambtenaar, hij overtuigt niet). Ook de verschillende accenten of dat men überhaupt Engels spreekt hielp niet mee. Er is ook een enorm donker filter over de film heen gelegd. Soms levert dat fijne plaatjes op maar vaker ook een beetje saai beeld. Terwijl het op dat eiland volgens mij toch echt soms wel zonniger is en groener dan het grauwbruine palet dat we nu vooral kregen. 2,0*.

Aardig drama. Het waargebeurde verhaal biedt potentie voor een mooie film. Helaas slaagt Howard er niet helemaal in om er een fraai werkje van te maken. De film is wat onevenwichtig en Howard lijkt geen kant te kiezen waardoor het als kijker lastig is om je in te leven. Ook mist de film een spanningsboog naar het einde toe zodat het niet heel dramatisch aanvoelt. Verder is de film prachtig om naar te kijken met fraai geschoten beelden. Ook het acteerwerk is erg goed met een ijzersterke De Armas. Hier had meer in kunnen zitten. 3.0

Vermakelijke avonturenthriller vanuit de professionele handen van regisseur Ron Howard, die zonder moeite het tempo weet vast te houden. De gebeurtenissen worden goed opgebouwd en de escalatie is erg entertainend, maar de personages daarentegen willen niet erg menselijk van de grond komen. Vanessa Kirby en Daniel Brühl scoren dikke voldoendes, maar Jude Law, Ana de Armas en Sydney Sweeney leunen veel te sterk op karikaturale trekjes die de kijker niet overtuigen van een waargebeurde inhoud. Vervolgens ontbreekt het Howard aan wat intensere spanningsbogen, aangezien alle pogingen er redelijk halfbakken uitkomen. Steeds wil er namelijk iets niet mee, of het nu de muziekkeuzes zijn of juist het camerawerk. Wel maakt Eden een onderhoudende en doordachte indruk, met genoeg inhoudelijke insteken om een speelduur van boven de twee uur te rechtvaardigen.

I am the embodiment of Perfection!

Eigenlijk wel zo'n beetje precies wat ik graag zie in een film. Een verhaal dat zo absurd over the top ongeloofwaardig is, terwijl het gewoon letterlijk echt zo gebeurd is - en ja, daar is zat documentatie van waar je nog voor dagen lees- en kijkvoer in vinden kan. Een film waar je iets van leert, een film die je tot nadenken stemt, iets waar je een half leven over door praten, dromen, denken kan en dan nog niet in de buurt van een einde bent.

Howard maakt er een fraai verhaal van, en houdt zich voor het grootste deel wel redelijk aan de geaccepteerde feiten - meer dan dat is goedbeschouwd ook niet mogelijk, want wat er dan precies gebeurd is zal wel nooit met enige zekerheid vastgesteld kunnen worden. Toch, voor wat in de romantische beschrijving al makkelijk een 'onbewoond eiland' heet, er was best wat komen en gaan op Floreana, en met de Wittmers, de Ritters en de 'barones' met haar gevolg was het er zelfs zonder bezoek al best druk. En het komen en gaan, dat bestond minstens al uit een schip met wetenschappers en amateur-wannabe wetenschappers dat met zekere regelmaat langs kwam en zelfs films maakte over de eilanders. Eigenlijk noodzakelijk om de documentaire The Galapagos Affair: Satan Came to Eden (2013) te zien - en wellicht best pas nà deze film, maar voordat je je daar je mening over vormt.

In de ontknoping neemt Howard duidelijk afstand van zijn eerder nogal neutrale opstelling gebaseerd op de onweerlegbare feiten - die waarvan meerdere bronnen een gelijkluidend relaas geven. Vanzelf is dat richting het eind nauwelijks meer mogelijk, en daarmee wordt de ontknoping wel nogal speculatief, terwijl dat voor mijn gevoel niet echt voldoende gemeld wordt. Tsja, je moet keuzes maken als je een film maakt, en het is ook geen documentaire - maar toch was het voor mijn gevoel netter geweest als daar wat duidelijker melding van gemaakt was.

De cast is eigenlijk gewoon geniaal, perfect op hun plek - en wellicht dat dat de grootste verdienste van Howard is na het selecteren van dit verhaal om een film over te maken. De kapsones die De Armas zo moeiteloos afstraalt, terwijl het aan de andere kant ook zo overduidelijk precies dat is - kapsones, geen echte adel. De wereldvreemd-idealistische en zo stereotype Duitse Wittmers van Brühl en Sweeney, het is alsof ik een stel van mijn Duitse kennissen uit een vroeger tijdperk hoor praten. En wellicht de meest overtuigende van het hele stel, Kirby en Law - die dan niet precies hun extreme Duitsheid uitstralen, maar wel het soort idioterie waarmee je op een eiland gaat wonen. Een punt van kritiek - en wellicht terecht - is dat de taal af en toe wat onecht overkomt, vanwege dat de hoofdrollen eigenlijk allemaal Duits zouden moeten spreken. Maar ik heb de film ook in het Duits gezien, en dat is niet echt een verbetering ten opzichte van het Engels - in het Duits komen voor mij Kirby en Law echter over, maar De Armas juist weer niet, en daar draait het dan kennelijk uiteindelijk om.

Wat me over het geheel niet zo erg goed ligt is de scenografie, die me wat te wisselvallig is eigenlijk. Aan de ene kant epische beelden van barones De Armas die onder begeleiding van Wagner haar landfall maakt, maar daar tegenover te veel beelden die lelijk gekleurd zijn, te veel meat and potato, te pedestrian. En kennelijk regende het best vaak tijdens de draaidagen, het ziet er net te vaak uit alsof de beelden opgeleukt zijn. Ergens tussen dat het misschien moest uitdragen dat het het grootste deel van de tijd gewoon saai en vervelend was om daar te wonen, maar nog steeds, het levert een onevenwichtig verhaal en onevenwichtige beelden op. Howard zou dat toch beter moeten kunnen, met zoveel films op zijn naam ondertussen. Zoals het kleine draadje tussen de barones en het zoontje van de Wittmers wel iets belooft, maar niet echt uit de verf komt. En in de iets bredere zin, hoe alle draadjes over de barones eigenlijk te weinig uit de verf komen, net als alle draadjes over de Wittmers en de Ritters.

Vandaar ook dat ik de 2013 documentaire als begeleidend kijkvoer onmisbaar vind. Want, hoe onmogelijk het misschien ook is om een reguliere film te maken over deze geschiedenis, en met alle respect over wat Howard daarin geprobeerd heeft, ik bleef er nogal mee op mijn honger zitten. En de eerlijkheid gebiedt daaraan toe te voegen dat de documentaire daar wel een deel van bevredigt, maar echt niet alles.

Wat er echt gebeurd is blijft een raadsel. Een weeffout in de meestal vrij rationele geschiedschrijving, een geschiedenis die wellicht alleen te begrijpen is als we er van uitgaan dat alle betrokkenen goedbeschouwd knettergek waren.

Goeie film waarin een man en zijn vrouw de bewoonde wereld ontvluchten en settelen op een onbewoond eiland. Een bijzonder waargebeurd verhaal dat zich afspeelt in de jaren '30. De onderlinge verhoudingen zorgen voor spanning. Helaas blijven sommige zaken wat oppervlakkig. Desalniettemin wel origineel, een fijne setting en ook een goeie cast.

Leuk opgebouwd verhaal naar min of meer waargebeurde feiten rond een Duitse familie die de maatschappij de rug keert en zit vestigde op de prachtige Galapagoseilanden. Goed acteerwerk waaronder heel wat bekende gezichten. Ana De Armas speelt haar rol als barones overtuigend, Brühl en Sweeney ook degelijk en het koppel Kirby en Law zijn gewoon top in hun rollen. Blijf ook even kijken tijdens de aftiteling want dan zie je oude beelden van de echte personages en wat er uiteindelijk nog van gekomen is. Best interessant. 7,5/10