Une Vie Rêvée (2024)

Nicole is 52 jaar en woont op een rommelig appartement met haar zoon Serge in een buitenwijk van Parijs. Ze is werkloos, incasseert heel wat tegenslagen en nu het bijna kerstvakantie is wordt haar creditcard door de bank geblokkeerd en haar chequeboekje in beslag genomen. Dit zorgt voor spanningen met haar zoon en haar wereld lijkt compleet in te storten. Ze maakt kennis met Nora, die een shishabar uitbaat en die haar steunt. Nora geeft haar hoop en doet haar weer genieten van het leven.

Aanvankelijk had ik niet zoveel sympathie voor de protagoniste Nicole (een drukke rol van Valeria Bruni Tedeschi) maar uiteindelijk zorgde Lubna Azabal die voor Nora speelt voor verbetering. Toch mist de film voor mij soms wat tempo en impact, waardoor hij niet echt beklijft.

Voor mij een nipte voldoende, maar ik moet wel toegeven dat de personen die mij vergezelden naar de film enthousiaster waren. Zij vonden het wel een geslaagd gevoelig portret waarin ook de humor niet ontbreekt.

Ik heb de Belgische Lubna Azabal hoog zitten na eerdere films van haar gezien te hebben. Hier speelt ze een weinig opzienbarende rol waarbij ze haar kwaliteiten niet geheel kwijt kan. De focus ligt ook eerder bij Bruni-Tedeschi die als alleenstaande moeder van een tiener het financieel bijzonder lastig heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Ook psychisch zit ze er compleet door en neemt ze een aantal vreemde beslissingen. Het komt de relatie met haar nochtans welopgevoede zoon niet ten goede.

Die Parijse banlieus zijn nu eenmaal troosteloos en weinig stimulerend. Je wordt dagelijks geconfronteerd met je eigen falen. Wat een kerstcadeau ook geeft ze haar zoon!

Inhoudelijk niet geheel overtuigd. Ik zat best in de film en leefde mee met de moeder, maar het verdere verloop wordt wel erg simplistisch weergegeven. Een film die iets te weinig zijn stempel drukt om echt aan te slaan.

'Une Vie Rêvée' werd geregisseerd door de voor mij onbekende 'Morgan Simon'. Wat een flauwe naam voor een regisseur. Het lijken wel twee voornamen. Bovendien ziet dhr. Simon er als een 12-jarige minkukel uit. Het behoeft geen betoog dat ik derhalve aangenaam verrast was door deze film. Ik verwachtte een druilerig sociaal drama, maar kreeg heel wat meer. Nochtans is er vanalles dat niet 'werkt' aan deze film. Het hoofdpersonage begint haar kleren uit te trekken bij de bank. Ze was zo verstrooid dat ze zich bij de dokter waande. Ik snap wel dat dit haar gepreocupeerde toestand moet uitdrukken, maar zoiets is toch helemaal niet plausibel? Dat ze eens struikelt of iets dommig eruit flapt zou al voldoende zijn denk ik dan. Zo zijn er nog wel momenten in de film: ik denk aan het kerstcadeau, of de eindscène waar we opgelucht moeten zijn dat ze door intimidatie toch een job krijgt die men haar eerst geweigerd had. Dat zal een gezellige eerste dag worden.
Ondanks al deze mankementen heeft Une Vie Rêvée iets magisch. Dit is voornamelijk te danken aan Valeria Bruni Tedeschi. Wat is zij toch een grandioze actrice, samen met Isabelle Huppert duidelijk de beste van haar generatie. Bruni Tedeschi opereerde al lang binnen de marge van de Franse filmindustrie, speelde in de jaren '90 wel eens een onopvallende bijrol. Het is alsof zij pas vanaf de middelbare leeftijd volledig tot haar recht is gekomen en haar ideale persona heeft gevonden, deze van de wanhopige oude vrijster of alleenstaande moeder. "Een catastrofe op poten" wordt ze liefkozend genoemd. Ze heeft telkens iets aimabel in de manier waarop haar leven een totale puinhoop is en ze toch een sprankelende joie de vivre blijft uitstralen. Haar bruisende mimiek en oppepende levensvreugde lijken paradoxaal genoeg het best tot hun recht te komen wanneer ze zich in totale mistroostigheid bevindt. De ontberingen van het armzalige leven ergens in een cité op het ellelange traject van RER D verhinderen haar niet om nog met liefde over de dingen des levens te spreken. "Soms is het poëtisch." verklaart ze over het liefdesspel. Iets later ontstaat er een onverwachte romance in haar leven. Deze subplot voelt helemaal niet obligatoir of bij de haren gesleept zoals je zou verwachten. De rol van Lubna Azabal is een krachtig personage, een magnetische verschijning en net zozeer een reële van Bruni-Tedeschi zelf.
Tot slot ook nog een woordje lof voor de cinematografie. Hoewel het acteerwerk veruit de sterkste troef van de film is, wil ik de regie toch ook niet volledig te kort doen. Ik heb al spijt dat ik regisseur Morgan daarnet een minkukel heb genoemd. De beeldvoering van de film is onverwachts warm. Het is nergens grauw of grijs, zoals je zou verwachten van het genre, maar de setting van het appartement van Bruni Tedeschi en haar zoon is een stralende achtergrond. Ik denk dat je gerust een willekeurige still van de film zou kunnen nemen en genieten van de beeldenpracht, wat me toch een behoorlijk compliment lijkt voor zo'n run of the mill Franse tragikomedie.