Nosferatu (2024)

Fikse uitglijder dit.

Reden genoeg om er naar uit te kijken. Trailer zag er veelbelovend uit en Eggers leek de perfecte kandidaat om de vertelling uit 1922 te revampen, no pun intended. En het is jammer dat ik die klassieker nooit in zijn geheel heb gezien, want ik schat in dat het je al kijker wel zal helpen te begrijpen wat Eggers hier probeert te doen; ik was daar een beetje lost in.

Het lijkt namelijk alsof hij trouw wilt blijven aan het origineel door bepaalde (stijl)elementen te behouden en op papier heb ik daar absoluut geen bezwaar tegen, maar het deed mij allemaal wat gekunsteld aan en het laat zich zelden vertalen naar werkelijke spanning, ijzige sfeer of zelfs maar een vloeiend geheel. In plaats daarvan creëerde het een afstand waardoor het constant lijkt alsof je naar een net iets te serieus toneelstuk aan het kijken bent, dat eerder potsierlijk overkomt dan sfeervol.

Het wat poppenkasterige spel met schaduwen, de aangezette delivery van de acteurs, de vermoeiend aanwezige soundtrack en zelfs het beheerste camerawerk: alles ademt een zekere gewichtigheid die zich maar niet in daadwerkelijk effect wil laten uitbetalen. Het enige wat echt ontzag wekt zijn sommige decors, zeker wanneer het stadje onder constante sneeuwval gebukt gaat of wanneer een kerkhof gesluierd wordt door mist. Ook de kleurstelling, die vernuftig switcht tussen kleur en zwart-wit, is een leuke knipoog naar het origineel.

Bij één jumpscare had ie me echt te pakken en één gruwelshot waar ik wel van onder de indruk was, maar daartussen zit een film die van alles probeert te bewerkstelligen maar me eigenlijk nooit wist mee te voeren. En daardoor gevoelsmatig veel te lang duurt. Er zullen vast velen mee weglopen, maar ik vond dit maar een taaie zit. 2*

ben groot fan van o.a. the lighthouse en the Northman, ik vind eggers een van de spannendste regisseurs van de moderne tijd. Ik heb dit hele jaar uitgekeken naar de release van deze film en ben niet teleurgesteld.

De film ziet er oud uit, Prachtige decors en ik was misselijk van de angstige scenes, beetje te spannend voor mij. Ik geef voor nu 4 sterren en wellicht gaat later nog omhoog

Ik hou dan weer van zowel The Witch als The Lighthouse (The Northman niet gezien) en vind ook zowel de Nosferatu van Murnau als zeker die van Herzog prima films. Het goede nieuws is dat Eggers zich duidelijk zeer bewust is van de twee voorgangers, maar er behoorlijk wat eigens aan toevoegt. Zowel qua sfeer, qua thematiek en qua toon.

Maar.

De aantrekkelijkheid van Eggers in zijn eerste twee films kwam voor mij voor een groot deel door de eenvoudige enscenering. Dat in combinatie met een Nosferatu verfilming trekt me echt erg aan. En dat gebeurde dan weer niet. Nosferatu van Eggers is zeer bombastisch en theatraal. Dat merk je in het acteren, maar ook in de beelden en soms in de montage. Ik vond de film te bombastisch en theatraal en zichzelf soms overschreeuwen en dat vond ik erg jammer. Ik hoop dat Eggers nog durft terug te keren naar de eenvoud van zijn eerste twee films. Hij deed juist daar prachtige dingen mee.

Ik had weinig met de originele film, maar die is ook al dik 100 jaar oud. Dit was niet echt een remake die ik zag aankomen, maar in handen van Robert Eggers zag ik dat wel zitten. De originele Nosferatu was de eerste verfilming van Bram Stoker's Dracula, mits wat naamsveranderingen om geen discussies te krijgen. Bij de latere Dracula films komt veel meer dat gothische aan bod, de edele man met de cape die zeer dramatisch doet. In deze Nosferatu gaat het back to basics, met vooral de kleine wijzigingen natuurlijk van de oude Nosferatu. Dat zorgt voor een meer duistere en ruwere film. En wat een geweldige Bill Skarsgård als Count Orlok! Skarsgård is dit soort rollen (speelde ook al Pennywise en The Crow) goed weet aan te pakken.

Soms wordt de kloof met het publiek te groot en is het eerder theatraal dan sfeervol. Iets wat mij ook niet lag in de originele Nosferatu. Maar wat het dan brengt visueel en qua groteske verschijning, doet het zeer goed. De filmwereld draait tegenwoordig praktisch enkel grote films uit een franchise, reboot, sequel, prequel, spinoff... of kleine karakterfilms. Als we dan toch reboots moeten slikken, mag het gerust van dit niveau zijn.

Flinke tegenvaller voor een film waar ik behoorlijk naar uitkeek. Mooie visuals maar verder nogal saai. Helaas totaal niet eng of zelfs maar spannend. Zeer matig acteren van Nicholas Hoult, en Lily-Rose Depp overtuigde ook niet echt. Te goed voor een onvoldoende maar tot meer dan een zesje kom ik helaas niet.

Ik heb deze namiddag nog de 102 jaar oude versie van Murnau gezien. Zeker blij dit nog gedaan te hebben. Eggers volgt - voor zover dit mogelijk is met een silent movie - in ruime mate het originele plot. Minder houterig ook dan destijds met de aktes, maar ook zo'n 45 minuten langer.

Eggers heeft het wel prima gedaan met deze gothic historical horror. Cinematografisch bij momenten bijzonder sterk. Zeer fraaie visuals and sound waardoor de sfeerschepping de film echt naar een hoger niveau wordt getild. Fijn ook hoe het stadje of de plaatselijke begraafplaats werd weergegeven. Ik had eigenlijk niets anders verwacht van Eggers. Ik was dan eerder minder overtuigd van de personages en het acteerwerk dat zoals hier al gezegd bombastisch en theatraal overkomt. Ik ben niet overtuigd van Count Orlok hier. Het leek wel een astmapatiënt met zware bas in erg gebrekkig Engels. Ik had het gevoel dat de oude man elk moment zélf het loodje kon leggen.

Ik zat best wel in de film en ben dus zeker niet ontevreden huiswaarts gekeerd. Geen film die iedereen zal appreciëren, vermoed ik. Hij duurt ook wel even. Beetje jammer dat de geweldige scène met de gordijnen al meteen in het begin zit, al zat het voorts wel goed met de dreigende schaduwen. Hier en daar een beetje gore, maar voor een geoefend horrorkijker valt dat wel mee.

Visueel verbluffende, maar extreem melodramatische remake van Murnaus Nosferatu-Eine Symphonie Des Grauens (1922) verspilt veel tijd met het relaas van Ellen Hutter [Lily-Rose Depp] die al jaren geteisterd wordt door een nachtmerrie en alleen maar herhaalt wat we al weten: “he is coming!”. De “he” in kwestie is graaf Orlok [Bill Skarsgård met een lachwekkend accent] die Ellens echtgenoot Thomas [Nicholas Hoult] een dubieus contract heeft laten tekenen. Eggers behandelt bijna elke scène als een climax en laat sleutelscènes haast ongemerkt voorbij gaan. Ook Willem Dafoe doet een gooi naar de prijs voor ‘meest overdreven acteerwerk’ in deze oogstrelende, maar vermoeiende horrorfilm. Duivenliefhebbers kunnen beter even wegkijken wanneer Knock [Simon McBurney] een duifje aan het aaien is.

Van Eggers remake van de expressionistische film Nosferatu uit 1922 die weer een verfilming is van Stokers beroemde gotische roman Dracula uit 1897, verwachtte ik geen nieuw verhaal en zelfs geen horror: kenmerkend voor Eggers werk is immers z’n toewijding om het verhaal historisch correct te vertellen welk realisme de verbeelding teniet kan doen. Maar op dezelfde manier verwachtte ik ook dat hij de gotische sfeer van het verhaal authentiek zou kunnen brengen en dat leek me wel leuk.

Ik werd niet teleurgesteld: Eggers heeft z’n best gedaan om je onder te dompelen in de gotiek – een met name 19de eeuws genre dat het mysterie poogt terug te brengen in ons modern leven waar de wetenschap alle mysterie heeft verjaagd – terwijl tegelijk de horror ook ruimschoots aan bod komt doordat zijn accurate, bijkans wetenschappelijke benadering de mist van het mysterie net zo snel weer oplost ten gunste van een expliciete, expressionistische monsterlijkheid. Wel oogt de horror in de film als slecht geacteerd amateurtoneel, gooit hij de horror van Dracula, The Exorcist en The Beauty and The Beast verlekkerd bij elkaar en is het soms niet duidelijk of hij een parodie op het horrorgenre wil brengen of ons echt wil doen griezelen.

Maar het verhaal blijft indrukwekkend omdat ze vol symboliek zit. Twee thema’s moeten denk ik worden vermeld. De eerste is het antisemitisme: Orlok (Dracula) is een rijke zakenman uit het Oosten die als een parasiet het bloed van de levenden drinkt om zichzelf in leven te houden, die als immigrant in Duitsland komt en de oorspronkelijke bevolking uitroeit door zich als een met de pest geïnfecteerde rattenplaag te verspreiden. Ook is hij opvallend modern: de angst voor vampieren doet hij af als achterlijk volks bijgeloof terwijl het juist die moderne ‘verlichte’ afwijzing van dergelijke verhalen is waardoor hij als Jood – de duivel – vrij spel heeft. Het tweede thema staat in verband met die wetenschappelijkheid: in die tijd kwam de psychoanalyse op en een belangrijke diagnose was de ‘hysterie’ die vrouwen kon treffen als zij hun seksuele gevoelens onderdrukken (het bovennatuurlijke wordt zo getransformeerd tot een irrationeel onbewuste die evengoed ons leven bepaalt). Ellen lijdt eraan en de film suggereert dat zij Nosferatu heeft opgeroepen: hij belichaamt haar ‘animale’ verlangen door een man overweldigd te worden (zoals Halina Reyn het zou noemen die met haar film Babygirl hetzelfde thema behandelt). Meerdere malen wordt in de film de vraag opgeworpen of het kwaad van buiten of uit onszelf komt en de suggestie is dat het uit ons zelf komt en Nosferatu of de duivel dus een metafoor of belichaming vormt van onze eigen zondigheid (hetgeen ook de voorzienigheid verklaart). Daarom kan het kwaad – de duisternis van onze zondige geheimen – alleen worden vernietigd door het bloot te stellen aan het daglicht, waarop ook de katholieke traditie van het biechten berust. Het antisemitisme is psychoanalytisch zo beschouwd een vorm van projectie: wat we in de Jood zien is in werkelijkheid het kwaad in ons zelf.

Kortom, ik heb me uitstekend vermaakt met de film, ook als die weinig toevoegt aan Stokers roman Dracula of de oude film Nosferatu.

Ik behoor tot de groep bij wie het niet aankwam. Je merkt echt dat wel Eggers z’n best heeft gedaan, visueel ook regelmatig meer dan prima, maar het blijft vooral veel poeha en weinig impact.

De cast is ook niet geweldig en het praten van Orlok…tja.

Sfeervol kunstwerk vanuit de artistieke regisseur Robert Eggers, die met Nosferatu een gooi doet naar het beste werk dat hij tot nu toe heeft afgeleverd. Een fijne verrassing na The Northman, die vooral onbedoelde hilariteit opwekte met de nodeloos vervreemdende benadering. In dit geval wordt er meer ingezet op vormgeving dan inhoud en dat werkt effectief, met bovengemiddelde cinematografie en een fenomenale muziekkeuze. De nogal sterk aangezette acteerprestaties en theatrale dialogen kunnen daarmee deels worden gecompenseerd, al past 't natuurlijk in het tijdsbeeld dat hier wordt gecreëerd. Alhoewel een speelduur van 133 minuten verder behoorlijk lang is, verveelt de film geen moment en dompelt de kijker van begin tot eind onder in de visuele kwaliteiten. Een bioscoopbezoek is voor menig (horror)filmliefhebber dan ook zeker aangeraden.

Mag het een onsje minder?

Soms, zoals bij deze film, vraag je je af waarom er zo nodig een remake gemaakt moet worden. Ik bedoel, wat voegt deze verfilming toe aan de twee verfilmingen die ik ken - Murnau en Herzog -, behalve de door de technologie mogelijk gemaakte imposante beelden en de zich opdringende muziekscore?

Bombastiek in het kwadraat vertelt het bekende verhaaltje (overigens fraai geduid door De filosoof hieronder). Na anderhalf uur had ik het wel gezien, bleek uit het op mijn horloge kijken, maar ik bleef toch maar zitten, en dat was geen genoegen.

Robert Eggers heeft me niet helemaal kunnen overtuigen met zijn filmografie. Ik vond The Lighthouse erg goed, maar ik snapte de hype rond The Witch niet. Toch was ik erg benieuwd wat hij met het verhaal van Nosferatu zou doen. Ik moet zeggen dat ik de bioscoopzaal met gemengde gevoelens heb verlaten.

Het valt niet te ontkennen dat Eggers weet hoe hij een mooie film moet maken. De sets zijn verbluffend, de camerabewegingen waren perfect en de hele sfeer was erg verontrustend. Ik moet ook het uitstekende geluidsontwerp noemen: van de walgelijke slurpgeluiden tot de dreigende soundtrack. Het werkte allemaal prachtig.

Ik ben niet zo'n fan van jump scares omdat ze zelden effect op me hebben. Toch sprong ik drie keer op van mijn stoel en stak ik mijn armen in de lucht uit verrassing. De spanning is zeker aanwezig en ik was erg onder de indruk van het verhaal.

Wat de film de das omdoet is het trage tempo. In de eerste helft zat ik echt aan het scherm gekluisterd, maar in de tweede helft had ik moeite om wakker te blijven. De dialogen zijn op zijn zachtst gezegd rommelig en Lily-Rose Depp acteert zo stoïcijns dat ik me niet met haar personage kon verbinden. De hele “possession” verhaallijn werd ook te lang uitgesponnen, waardoor een goedkoop gevoel ontstond van proberen te shockeren alleen maar om je te shockeren.

Nosferatu is zeker een goede horrorfilm, maar de gebreken zijn duidelijk. Het is een film die je niet vaak meer uit Hollywood ziet komen. Ik hoop echt dat ze de gotische horrorfilms terugbrengen.

3,5*

Eindelijk bekeken

Ook gewacht tot na de schoolvakanties want ik hou bij zo'n sfeerfilms niet van teveel mensen in de zaal.

Deze middag geweest perfect 3 mensen in de zaal en genieten maar en ja qua stijl is het prachtig gemaakt. Super mooie film maar sommige dingen irriteerde me aan de film. Ook vondt ik hem iets te lang duren

Vandaar een

3.5*

Voor mij (wederom) een daverend succes van Eggers, eentje die mijn verwachtingen als fan van het 'origineel' overtrof. Audio-Visueel is Nosferatu een overdonderende ervaring, helemaal als je hem (zoals Woland en ik deden met een potje bier) in Imax ziet. Ook het productiedesign en acteerwerk (Depp verraste me zodanig dat ik Anya niet gemist heb!) is van de bovenste plank, maar voor mij persoonlijk is het de intens beklemmende sfeer waar dit werkje echt in uitblinkt. De horror van Eggers krijgt echt onder je huid. Mijn enige puntje van kritiek is dat Skarsgard's Nosferatu me erg deed denken aan een Duitse maat, wanneer hij Oost-Duitsers overdreven imiteert. Dus dat werkte soms iets op de lachspieren.

Maar al met al zeker een film om op groot scherm te zien.

4,3*

‘Nosferatu’s outdated take on female sexuality is frustrating'... Omfg. Waarom pikt zo'n vrouw enkel het seksuele aspect eruit en smeert dat over de hele film om haar woke kapstokje aan op te hangen!? "Mary Sue's/Kirsten Carey's exaggerated sexual take on Nosferatu is frustrating"!

Voor mij viel deze om meerdere redenen wat tegen.

Met name qua spanning voelde ik vrij weinig en ik had eerlijk gezegd een veel brutere film verwacht vooral na zijn geweldige The Northman.

Ook Orlok vond ik wat tegenvallen maar dat kwam vooral door zijn voor mij persoonlijk irritante manier van praten en daarbij ook nog dat storende gehijg. Snorretje vond ik ook niks, hij leek zo meer op een italiaanse pizzabakker.

Acteerwerk wel subliem, vooral van Depp. Sfeer en muziek ook geweldig. Vooral het stukje in het bos heel mooi gedaan, had graag meer van dat gehad.

Het zal niet snel iets worden tussen mij en Robert Eggers. Zijn vierde film en dit is zowaar zijn beste, dat zegt veel. Hij ligt me niet. Ik lees hier veel over het visuele maar dat is toch allemaal niet zo bijzonder? Alles in vrijwel grijstinten waar alle kleur uit is getrokken, veel donkere scènes die visueel niet boeien (in die herberg lijkt het vooral allemaal stoffig te zijn) en eigenlijk geen enkel shot dat de moeite waard is. Natuurlijk weet hij wel een zekere sfeer te creëren maar echt wild word ik er niet van. Zeker het eerste uur vond ik weinig interessant al was de pacing nog best oké en keek de film als geheel nog wel we - echt saai werd het dan nergens. En eens als Dafoe zijn intrede doet gaat de film een beetje leven. Maar verder loopt iedereen vrij kleurloos rond en Skarsgård denkt een soort Darth Vader te zijn met een wel heel raar accent waardoor hij nooit eng wordt, eerder lachwekkend. 2,0*.

p.s. Ik vond Lily-Rose Depp enorm lijken qua uiterlijk op Emma Stone in Poor Things, hadden meer mensen dat?

Dat eerste halfuur, wow. Ongelooflijk sterke sfeer, een feilloze spanningsopbouw, authentieke sets en héérlijke beelden en visuele shots. Dat stukje in het donkere bos met de zwarte koets die opdoemt; prachtig, bedrukkend, onheilspellend. Ook zit er van die typisch fijne Eggers-weirdness in, bijvoorbeeld die nachtmerrie-achtige sequentie met de dorpsbewoners die het lijk van de vampier opgraven en doorsteken. Dat doet hij toch altijd perfect, zo dat folkloristische elementje verwerken in zijn films. Genieten toch wel, en ik was helemaal klaar voor de rest van de film.

En hoewel het ook daarna sterk blijft, komt er naar mijn gevoel toch niet het volle potentieel uit. Het wordt eigenlijk een stuk rechtlijniger en conventioneler ook na dat eerste halfuur, waarin duidelijk het hele plot van Nosferatu, of 'Dracula', er door gejaagd moet worden, van puntje A naar B naar C. Nog steeds prachtig in beeld gebracht en ook nog wel duidelijk met voldoende visie erachter, maar het voelde met momenten wel een beetje ongeïnspireerd, en naar Eggers' doen wel heel 'makkelijk'. Hoe meer de film vordert, hoe minder ruimte er is voor van die trage, sfeervolle momenten, en dat vind ik eeuwig zonde. Om het verhaal stapje per stapje uit de doeken gedaan te zien worden, had ik ook vorige versies van het verhaal op kunnen zetten. Ik had gehoopt en verwacht dat Eggers iets meer van zichzelf erin zou steken, maar helaas. Tweede minpuntje; Nosferatu zelf. Op geen enkel moment intimiderend, laat staan angstaanjagend. Met momenten zelfs een beetje irritant, en dat is wel het laatste dat ik had verwacht. Vooral de stem, maar ook het uiterlijk; geen grote fan.

4* lijkt hoog voor zo'n overwegend negatieve review, dus dan toch maar even positief afsluiten. Bovenstaande is eerder wat de film ervan weerhoudt een fantastisch meesterwerk te zijn, wat ik er wel van had verwacht, maar dat wil niet zeggen dat ook dit vierde werkje van Eggers niet erg genietbaar is. Qua beelden en sfeer en set design is er geen betere regisseur in het horrorgenre momenteel wat mij betreft, of in ieder geval toch geen interessantere. Ook van Lily-Rose Depp was ik énorm onder de indruk. Geen makkelijke rol, want ze moet toch een hoop gruwelijke momenten acteren, maar ze gaat er echt helemaal voor. De hele erotische laag van seksuele onderdrukking beeldt ze ook sterk uit. De andere acteurs deden het ook verdienstelijk, vooral Hoult. Van Dafoe ben je dit soort maffe rolletjes intussen al wel heel lang gewoon, daar is het nieuwe wel van af.

Kleine 4*. Zeker in de bioscoop indrukwekkend, daar is het wel echt een goede film voor!

"Professor, my dreams grow darker. Does evil come from within us, or from beyond?”

Gezien in een aardig gevulde zaal, wat me opzich wel verbaasde want men weet toch wat ze krijgen bij deze leuke folklore? Blijkbaar niet want, aan het einde van de film hoorden we verschillende mensen klagen dat het een “saaie film” was. En daar kon ik me helemaal niet in vinden. Eindenlijk deze film gezien, nadat we al werden getrakteerd op de trailer tijdens ‘Terrifier 3’, en dat is dus best een tijdje geleden. Met Eggers in het achterhoofd moest dit wel een goede film gaan worden, toch?

En ik moet zeggen dat ik me behoorlijk heb vermaakt. Hoewel ik deze legende over Nosferatu ken (ik denk iedereen wel) moet ik zeggen dat ik soms even moest wennen aan het doel van dit verhaal. Een leuke gothic romance/horror waar dus blijkbaar niet iedereen op heeft gewacht. Overigens prachtig gefilmd, onwijs vet decor en ook het slot van Count Orlok was echt prachtig. De film werd spannend met vlagen, is een prachtig romantisch spel en de legende is gewoon supertof om te volgen!

Misschien wou het toxische in mij iets meer bloed zien, wat we nu dan niet echt kregen. Dat is het enige jammerlijke wat ik kon vinden. Voor de rest prima mee vermaakt, en voor Theunissen weer wat naaktheid in een bioscoop horrorfilm .

Ja, heel erg mee vermaakt. Prachtige film, en zeker zoals ik had gehoopt. Orlok zag er echt angstaanjagend uit, wederom die Skarsgård die echt wel in die rollen past! En uiteraard Lily-Rose Depp . Ja mooi, blij deze gezien te hebben in de bioscoop!

Het origineel uit 1922 heb ik niet gezien in de bioscoop en ook niet op andere wijze, maar ik ben blij dat ik 100 jaar later wel deze remake in de bioscoop heb gezien. Want visueel gezien was het een genot om Nosferatu op het grote witte doek te zien en dat ook nog eens in een heerlijke relaxstoel (dus met de benen en voetjes omhoog en de rugleuning ietwat naar achteren) met een drankje (een petflesje Fanta) en een zak Bolognese chips erbij.

Het is het jaar 1838. Ellen Hutter (Lily-Rose Depp) is de vrouw van vastgoedmakelaar Thomas Hutter (Nicholas Hoult). Ze wonen in Wisborg in Duitsland, een rustig stadje waar doorgaans weinig spannends gebeurt. Als Thomas een veelbelovende opdracht krijgt van zijn werkgever Knock (Simon McBurney) om graaf Orlok (Bill Skarsgård) uit Transsylvanië in Roemenië een acte te laten ondertekenen voor een vervallen woning in Wisborg, gaat hij gretig op dit aanbod in. Terwijl hij te paard op reis gaat, blijft Ellen alleen achter bij Thomas welgestelde vriend Friedrich Harding (Aaron Taylor-Johnson), diens vrouw Anna (Emma Corrin) en hun twee jonge dochters Clara (Adéla Hesová) en Louise (Milena Konstantinova). Wanneer Ellen lange tijd niets van hem hoort, groeit haar angst voor Thomas' excentrieke opdrachtgever, die zijn ware aard als vampier verborgen houdt, en zeker als ze hem ontmoet. Want graaf Orlok is namelijk in de ban van haar.

"Nosferatu" gaat over de obsessie tussen een gekwelde jonge vrouw, Ellen Hutter, en de eeuwenoude Transsylvanische vampier, graaf Orlok, die haar achtervolgt. Ik heb me vanaf de eerste tot de laatste minuut zeer goed vermaakt met het sfeervolle, boeiende en soms ook spannende verhaal en werkelijk elk shot in "Nosferatu" is een schilderijtje om in te lijsten.

Met schitterende belichting (blauwtinten voor scènes die zich in de nacht afspelen en warmere oranje tinten bij scènes waarbij er sprake is van lichtbronnen zoals kaarsen en haarden) weten regisseur Robert Eggers en zijn cameraman Jarin Blaschke mooie contrasten en grote schaduwen te creëren, zowel in het kasteel van de graaf als in de door terreur geplaagde stadje Wisborg, waar o.a. de pest uitbreekt. Ook als Thomas Hutter (Nicholas Hoult) onderweg gaat naar graaf Orlok / vampier Nosferatu (Bill Skarsgård) zijn de beelden van de omgeving (de natuur met o.a. vallende sneeuw) prachtig en dat inclusief de aankomst in een klein zigeunerdorpje met o.a. een herberg en een poedelnaakte mooie maagd (Katerina Bila) op een wit paard.

Katerina Bila is overigens niet de enige vrouw die we naakt te zien krijgen, want op het einde zien we ook nog de borstjes / erwtjes van Lily-Rose Depp als vampier Nosferatu zich tegoed doet aan haar naakte lichaam en wat uiteindelijk zijn dood kost als de zon weer opkomt en dat geldt helaas ook voor Ellen.

En soms zijn de beelden ook zowel mooi als vies en dan doel ik o.a. op de kop afbijten van een duif door Knock (Simon McBurney), de dienaar van de graaf, een lange naald die in Ellen haar arm wordt gestoken door professor Albin Eberhart von Franz (Willem Dafoe), ratten (die de pest verspreiden in het stadje Wisborg) die zich te goed doen aan het lichaam van Anna Harding (Emma Corrin) en de twee jonge dochters (die ook steeds op aparte wijze pappa en mamma zeggen) van Anna en Friedrich Harding (Aaron Taylor-Johnson) die gedood worden door vampier Nosferatu.

Ook de toegepaste effecten in de film zijn fraai en vooral die m.b.t. schaduwen. Zo zien we namelijk op een gegeven moment (als de graaf / vampier per boot is aangekomen in het stadje Wisborg en door Knock gebracht / geroeid wordt door zijn vervallen gekochte riante woning in Wisborg) op zeer fraaie wijze de schaduw van graaf Orlok's hand, die zich vanaf zijn woning uitstrekt over de daken van de stad Wisborg.

Buiten het verhaal en de vele ontelbare mooie shots, verdienden ook de acteerprestaties van de gehele cast alle lof voor het tot leven brengen van Eggers' visie. Zo schittert (zowel qua uiterlijk als acteerprestaties) Lily-Rose Depp als Ellen Hutter die het doelwit van de graaf / vampier is. Ze weet daarbij iemand neer te zetten die pure angst en lijden (welke pendelt tussen melancholie, hysterie, epileptische aanvallen) moet doorstaan, maar ook bewuste keuzes moet maken om onder het juk van de mannen om haar heen uit te komen.

Eén van die mannen is Nicholas Hoult als haar man Thomas Hutter en hij neemt je op schitterende wijze mee in zijn zenuwslopende expeditie naar het kasteel van de graaf, waar we de laatst genoemde ook voor het eerst in de film zien en hij wordt onherkenbaar en schitterend gespeeld door Bill Skarsgård. Hij laat, na zijn eerdere rol als clown Pennywise in de nieuwe "It"-films, met zijn vertolking van de graaf annex vampier wederom zien dat hij een meester is in het neerzetten van doodenge karakters. Dit keer wekt hij angst en indruk met een kromme silhouet, foetus-achtige hoofd en onnatuurlijk lange vingers. Maar het meest angstaanjagende aan hem is zijn diepe en rasperige stem en krassende ademhaling, die door merg en been gaan.

Maar ook de bijrolspelers leveren briljante acteerprestaties, zoals veteraan Willem Dafoe als de excentrieke, occulte en "Schnapps" drinkende professor (inclusief een geweldige lange pijp) en onderzoeker Albin Eberhart von Franz. Hij zorgt ook voor humor en zijn personage is een wirwar van eigenaardigheden die door zijn medeleven en humor het grauwe tafereel voorziet van kleur. Een andere aparte bijrolspeler is Simon McBurney als Herr Knock, die de dienaar is van de graaf / vampier. Knock wordt met veel enthousiasme gespeeld door Simon McBurney en zijn gruwelijke escapades maken hem tot een aandoenlijk grijs monstertje.

Verder zijn de bijrollen van Ralph Ineson (als Dr. Wilhelm Sievers die de bezeten Ellen Hutter in eerste instantie onderzoekt en behandelt en daarna professor Albin Eberhart von Franz erbij haalt), met zijn aparte zware stem, Aaron Taylor-Johnson (als de sceptische en conservatieve Friedrich Harding, die necrofilie uitvoert op het dode lichaam van zijn vrouw Anna) en Emma Corrin (Anna Harding) ook gewoon goed en de laatste vond ik ook nog eens een mooie vrouw. Zowel Emma Corrin als Lily-Rose Depp lopen ook steeds rond in fraaie en schitterende jurken.

Hoewel ik dus het origineel uit 1922 niet heb gezien (moet ik misschien toch maar eens doen), laat "Nosferatu" zien dat een klassiek verhaal opnieuw kan schitteren door vakmanschap en visie. Regisseur Robert Eggers brengt namelijk een prachtig vormgegeven en meeslepende wereld tot leven en dankzij de sublieme acteerprestaties weet hij het klassieke verhaal op indrukwekkende wijze nieuw leven in te blazen. Dat de film zich iets te lang rekt en ook niet echt eng is valt te vergeven, vooral omdat het geheel zo mooi in elkaar steekt. "Nosferatu" is fraai en naargeestig tegelijkertijd, een gegeven dat wordt samengevat in een knaller van een eindshot.

tja vandaag gezien en wat valt die tegen zeg, wat een saaie en zeurende vertoning en traag, zo traag en voorspelbaar.

nee niet voor mij ik had er meer van verwacht omdat ik dacht van de originele een mooiere verzie te zien, maar de originele 1922 is mooier en de sfeer is top, hier was geen sfeer het was donker en sneeuw. nee jammer en dat met toch goede filmspelers.

nesforatu was een persoon die volgens mij heel veel last had van griep of keelpijn want wat een krakende stem om het misschien een idee te geven dat het een levende dode, maar ook helaas hier het werkte bij mij op de lach spieren..

Met de hoge waarderingen hier dacht ik een spannende horror te gaan kijken. Ik kwam van een koude kermis thuis. Wat een saaie gedrocht zeg. Het leek eerder dat er bij mij de bloed eruit was gezogen.

Meer dan 2 uur zit je naar niks spannends te kijken. Nu begrijp ik dat films die langer dan gemiddeld duren de tijd nemen om naar iets spectaculair bijvoorbeeld te bouwen, maar verwacht dat hier niet.

Een heerlijk gotisch pareltje, dat bovendien vrij trouw blijft aan het bronmateriaal, ook qua design van Nosferatu. Slow burners zijn niet aan mij besteed, maar hier hangt toch voldoende vlees aan, i.t.t. het oervervelende Lighthouse van dezelfde regisseur. Sound en visuals zijn om van te smullen en hoewel het nergens eng wordt, hangt er bij momenten wel wat spanning in de lucht. Dit soort films kijk je dan ook niet om te griezelen, maar om je te vergapen, zoals je een kunstwerk consumeert in het museum. Willem Dafou is overigens weer helemaal in zijn element. Wanneer hij in beeld komt, steelt hij ongegeneerd de scène.

Het einde kon me daarentegen minder bekoren. Willen ze nu zeggen dat Nosferatu zo verlekkerd was op Ellen dat hij even helemaal vergat dat hij voor het donker thuis moest zijn? Dat beest weet toch al 5 eeuwen dat hij elke dag opnieuw op een bepaald uur in zijn nest moet liggen? Wat is dat nu voor onzin?

Robert Eggers voelt zich helemaal thuis in de folklore en mythologie. Met het acteerwerk en de visuals zit het (net als Orlok) dus wel snor. De regisseur behandelt het bronmateriaal daarbij met veel respect. Maar ondanks een subtiele twist aan het verhaal voelt het wel een beetje uitgekauwd aan. Desondanks weer een typische Eggers-film om je tanden in te zetten.

3,5 * Fraaie hommage

Redelijke horrorfilm. Het verhaal is enigszins bekend maar deze versie is wel licht verrassend. De uitwerking is wisselend. Het eerste deel is even inkomen en wat saai. Wellicht komt dat doordat Eggers Orlok als een mysterieus iets neer wilt zetten, terwijl de kijker eigenlijk al weet wat er speelt. Het tweede deel is beduidend beter. Er komt wat spanning en de film bevat daar ook een aantal smerige scènes. Sowieso weet Eggers de sfeer goed neer te zetten met uitstekende settings en visuals. Het acteerwerk is verder goed te doen, hoewel Skarsgard soms tegen het lachwekkende aan leunt. 3.0/3.5

Prachtig in beeld gebracht, maar persoonlijk vond ik het eigenlijk een film die ik al wel eens gezien had. En lees ergens dat er fantastische acteurs in meespelen maar dat ze niet genoeg de kans krijgen om van hun rol iets te maken, het blijft allemaal nogal vlak, dit vind ik ook.

En ik weet het, de meeste gaan het muggenzifterij noemen, maar ik vind details in films zeer belangrijk, en meestal laten ze op dat gebied veel steken vallen. Wat veel in beeld komt zijn hun hagelwitte tanden, mooie implantaten, ik wist niet dat dit in de 19de eeuw al bestond, geschoren oksels, geepileerde wenkbrauwen enz. Dit is toch makkelijk op te lossen.

Niet slecht dit, maar zal snel vergeten worden....

Het is even wennen aan de dik aangezette retro stijl van de film en aanvankelijk ligt het tempo behoorlijk laag, maar eenmaal op stoom valt er veel te genieten, heel veel. Het alom bekende, haast uitgekauwde verhaal ontvouwt zich op aangename wijze, de cast is eersteklas, de make-up effecten subliem en gaandeweg gaat de film heerlijk los. Daarnaast komt regisseur Eggers op de proppen met een aantal oprecht ijzingwekkende momenten.

Nosferatu

In deze film raakt een jonge vrouw in de 19e eeuw verwikkeld in de mysterieuze en angstaanjagende invloed van graaf Orlok, een vampier die haar stad bedreigt. Terwijl haar man een zakenreis maakt naar Orloks kasteel, komt ze steeds dichter bij de duistere aanwezigheid die haar lot zal bepalen.

Het is lang geleden dat ik zo’n sfeervolle film heb gezien en ik heb er enorm van genoten. Hoewel het verhaal niet bijzonder complex is, wordt het op magistrale wijze tot leven gebracht. De combinatie van sfeervolle muziek, de negentiende-eeuwse ambiance en de adembenemende cinematografie maakt deze film een visueel meesterwerk.

Ook de cast schittert. Lily-Rose Depp levert een prachtige vertolking, terwijl Bill Skarsgård – haast onherkenbaar – een indrukwekkende prestatie neerzet. Voor mij was de hele cast uitmuntend. Nosferatu zelf is een lust voor het oog en de stem die Skarsgård aan het personage verleent, voegt een extra laag intensiteit toe. Ik had niet verwacht dat hij zelf de stem zou inspreken, wat de prestatie nog indrukwekkender maakt.

Hoewel sommigen de film als traag ervaren, vond ik de tijd moeiteloos verstrijken. Geen moment heb ik me verveeld; elke scène wist mijn aandacht vast te houden.

Kortom, deze film is een ervaring die ik niet snel vergeet. Elk element – van de cinematografie tot de acteerprestaties – komt perfect samen om een onvergetelijke sfeer te creëren. Hoewel ik geen specifieke verwachtingen had, heeft de film me absoluut verrast.

4 sterren.

Deze versie van het overbekende verhaal heeft zo zijn momenten, maar voelt vooral als een overbodige remake. Het voegt te weinig toe aan de Dracula/Nosferatu-films. Acteerwerk vond ik niet geweldig. Depp doet haar best en heeft geen makkelijke rol, maar vind haar, op basis van deze film, geen geweldige actrice. Ze heeft duidelijk van Adjani's mosterd geleend maar kan niet tippen aan diens performance in Possession. De Orlok van Murnau hoeft voorlopig nog niet te vrezen dat zijn iconische rol in de vergetelheid raakt. En Dafoe zie ik de laatste tijd veel te vaak opdraven in gekke rollen in afwijkende films, die moet maar even een sabbatical nemen. Cinematografie is weinig mis mee, en de sfeer is voldoende dreigend, maar het is ook wel topzwaar, een iets subtielere aanpak had niet misstaan. Toch wel veruit de minste van Eggers wat mij betreft.

Mooie romantische horror film, wat voor mij meest indrukwekkende maakt is het decor zit er geweldig uit