Mean Girls (2024)

Een verfilming van de Broadway musical die op zijn beurt weer gebaseerd is op de 2004 film. Het was me niet helemaal duidelijk of dit een remake, reboot of vervolg zou zijn maar in feite dus gewoon een remake met muzikale nummers, zoals het recente Waitress: The Musical. Als je puur voor het verhaal gaat valt er niets nieuws te vinden, je kunt de '04 versie gewoon opzetten, als je enigszins van musicals houdt en Mean Girls was (of is nog steeds) 1 van je favoriete high school films is dit wellicht een leuke mengeling voor je. De nummers waren een beetje hit-and-miss, kom dan ook precies op een 2,5* uit,

Cady Heron [Angourie Rice] is een tiener zonder ruggengraat, die zich op haar nieuwe school meteen de les laat lezen door de zogeheten ‘Plastics’, een groepje door uiterlijke geobsedeerde meisjes waarvan Regina [Renée Rapp] de lakens uitdeelt op school. Dat vinden de ‘art kids’ Janis [Auli’i Cravalho] en Damian [Jaquel Spivey], die natuurlijk allebei homoseksueel zijn, geen goed idee. Loopt natuurlijk verkeerd af met behulp van sociale media toont Cady aan dat iedereen (lees: alle meisjes) even gemeen is. Tina Fey schreef deze zogenaamde update van de gelijknamige film uit 2004, maar de centrale boodschap over leven en laten leven gaat verloren door een hokjesgeest die gedateerd en aanstootgevend is. Een naargeestige muzikale komedie die alleen tot leven komt tijdens de muzikale intermezzo’s, die dynamisch zijn gefilmd en voorzien van een energieke choreografie. Vooral Cravalho maakt indruk, ook al voegen de liedjes inhoudelijk helemaal niets toe. Naargeestig en veelal slecht geacteerd, hoewel Fey goede momenten heeft als de wiskundedocent. De oplettende kijker herkent Lindsay Lohan in een klein rolletje tegen het einde.

Ahh, ja. Het aloude verhaal over achterbaksheid, manipulatie, angst, horror, dierlijke instincten en een tieners grootste angsten. Dit is Mean Girls.

Gisteren woonde ik de speciale voorstelling bij in Kinepolis in Gent. Als je me had gezegd dat ik helemaal in het roze gekleed, omringd door een heleboel popcornkauwende, luid pratende tienermeisjes en millennials in de enige bioscoop in Gent die ik verafschuw zou belanden , dan had ik je voor gek verklaard.

Maar daar zat ik dan, in die ongemakkelijke stoel met weinig tot geen beenruimte, gek gemaakt door de eindeloze vreetgeluiden en gsm's die niet uit stonden, praktisch biddend dat dit maar snel voorbij zou zijn. Ik had lage verwachtingen van de nieuwe Mean Girls-film. Ik heb een grote voorliefde voor musicals, maar ik vind ze vaak slecht vertaald naar het witte doek. Ik heb gemengde reacties op deze film gehoord en de trailer zag er nogal goedkoop uit.

Maar tegen alle verwachtingen in heb ik genoten. Toegegeven, het is zo'n zeven jaar geleden dat ik het origineel voor het laatst zag, maar ik kan me het meeste nog herinneren. De eindeloze lijst met geniale quotes is te moeilijk om te negeren in mijn dagelijkse leven. Ik zou niet zeggen dat dit de superieure versie is, maar het is op zijn eigen manier een erg fijne film geworden.

Ja, het is aangepast aan het moderne, gevoeligere publiek dus sommige scherpe grappen zijn geschrapt. Meestal vind ik dit wel dwaas, want als niemand er aanstoot aan neemt, waarom zou je ze dan schrappen? De film is ook niet echt coherent met zijn aanpassingen om meer PC te zijn.

Dat wil niet zeggen dat ik niet heb gelachen. Sterker nog, ik heb erg gelachen om sommige nieuwe grappen, liedjes en de gekkigheid van dit alles. Ze hebben het voor elkaar gekregen met de camp toon en nooit te serieuze geest. Hoewel er veertien liedjes uit de musical zijn geschrapt, miste ik ze niet zo erg.

Reneé Rapp als Regina George is puur geniaal. Ze is heet, gemeen en beeldschoon. Angouri Rice was goed als Cady, maar haar zang klonk vaak vlak en ongeïnspireerd. Auliʻi Cravalho als Janis blies mijn sokken eraf. Ze heeft zoveel charisma en haar stem is erg indrukwekkend. Jaquel Spivey leverde een groot aantal uitstekende grappen af en hij liet me meerdere keren in schaterlachen uitbarsten. Zo jammer dat Avantika's Karen zwaar onderbenut is gebleven.

Dit zal de conservatieve liefhebbers van het origineel niet overtuigen, maar het is misschien wel leuk als je van wat campy plezier houdt en het niet erg vindt om je kritische geest eens uit te schakelen.

4*

Ik had niet anders verwacht van een moderne reboot, maar was een afschuwelijk brave gen-z woke-drek is dit geworden zeg. Mean Girls was in 2004 een enorm charmant, grappig en vermakelijk filmpje over het leven op een highschool waarbij een naïef lief meisje betrokken raakt bij de bitches van de school. Dit werkte heel goed, met een Lindsay Lohan in haar beste filmjaren. Eigenlijk was deze reboot totaal overbodig, want de film van 20 jaar geleden staat nog steeds als een huis. Misschien ontbrak toen de social media, maar los van dat is er nog weinig op scholen veranderd.

En toen was er deze suffe reboot waarbij werkelijk niemand van deze cast de veters van de oude cast mag strikken. Wat een non-talenten zeg en ook hoofdrolspeelster Angourie Rice valt totaal niet op. Er zit geen pittige humor in, het boeit voor geen meter en dan zwijg ik het liefst over die tenenkrommende musicalliedjes. Het haalt alle vibe en interesse uit de film die ik nog een beetje had tijdens het kijken. Ook vrij irritant dat men zich hier weer overdreven richt op vrouwen die vrouwen niet moeten treiteren. Destijds was het gewoon over algemeen pesten, maar hier moet het natuurlijk weer anders. Blijft over dat het geinig is dat Lindsay Lohan hier een kleine cameo heeft, maar die stelt inhoudelijk weer niks voor.

Snel vergeten en gewoon de film uit 2004 nog eens aanzetten.

1*

Twintig jaar na het uitbrengen van de originele film komt comédienne/schrijfster Tina Fey met een muzikale remake, die afgezien van de liedjes weinig toevoegt aan het origineel. Lang niet zo leuk als het vlotte Lindsay Lohan vehicle uit 2004 en dus overbodig.

Redelijke film waarin een nieuw meisje op school aansluit bij een groepje populaire meiden. Een onnodige en nagenoeg 1 op 1 remake van de film uit 2004. Maar het is hier wel omgezet naar een musical en dat werkt best goed. De liedjes zijn leuk gebracht en de cast doet het ook prima.

Een verfilming van de musical naar de film naar het boek. De originele film groeide uit tot een cultklassieker en de musical was een succes. De lat lag dus hoog voor deze reboot, en helaas zijn de makers daaronder gesprongen. Slecht wordt het niet, maar je hebt alles al een keer gezien, en veel beter. De liedjes zijn nog wel leuk, maar geen enkel nummer blijft hangen. Hier en daar wat zelfspot, maar nu zie je toch maar weer hoe sterk Lohan is in komedie. Bovendien was het sterk van de originele film dat de personages zowel karakter hadden en tegelijkertijd uitvergrote persiflages waren.

Uiterst vreemde en totaal mislukte herbewerking van de succesvolle highschoolklassieker die 20 jaar hiervoor uitkwam, met een scenario dat totaal van de realiteit verwijderd lijkt te zijn. Regisseursduo Samantha Jayne en Arturo Perez hebben namelijk gezamenlijk besloten dat een musical een veel betere optie blijkt te zijn dan een directe benadering, maar dat pakt geregeld ellendig en zeer vervelend uit. De voortdurende hysterie komt nooit samen met de dramatiek en een boel personages zijn dermate sterk aangezet dat het in de essentie vooral op frustratie kan rekenen. Er wordt door de jonge cast niettemin goed geacteerd, maar ze raken opgezadeld met personages die niet te verteren zijn voor de kijker. Zeer specifiek Auli'i Cravalho zadelt een hoop andere mensen op met haar irrationele en onsympathieke gedrag, die vooral in een boel gevallen van een mug een olifant maakt. Zingen kunnen de acteurs en actrices allemaal wel en de muzikale momenten worden energiek in beeld gebracht, maar de 112 minuten vormen een zeer vermoeiende uitdaging waarin niemand maar een beetje normaal of begripvol voor de dag komt.