The Bikeriders (2023)

Matig.

Verrassend flauw drama over een hoop venten die roken, drinken en motorrijden. Veel spanning heb ik niet ontdekt en ook het drama is veelal nietszeggend. Diverse personages komen nauwelijks uit de verf. Hier en daar flakkert de boel even op, maar dat houdt nooit aan. Spijtig.

2,5

Sfeervolle film die authenthiek aanvoelt met goede acteerwerk. De film is meer een dramafilm dan een actiefilm. Verwacht niet al te veel actie. De film werkt goed als het gaat om buitenbeentjes die een soort 'community' vinden in een motorclub die uitiendelijk uit de hand loopt doordat het teveel uitbreidt en verandert in meer een criminele organisatie. Dat is allemaal goed gedaan. Dat terzijde heeft de film niet heel veel memorabele momenten of herkijkwaarde en is het niet helemaal de topper die je verwacht met zo'n sterrencast maar het is wel een aardige film om gezien te hebben waar je weer geen spijt van hebt.

Tegen beter weten in valt Kathy [Jodie Comer] voor Benny, een even knappe als onberekenbare ‘bikerider’ die deel uitmaakt van een groep onder leiding van Johnny [Tom Hardy]. De reputatie van deze Chicago Vandals als avontuurlijke vrijbuiters verspreidt zich snel, waardoor de groep zich uitbreidt, maar ook steeds zwaardere concurrentie krijgt. In de wereld van de ‘bikeriders’ geldt het recht van de sterkste en dat betekent gevechten en steeds extremere maatregelen om uit handen van de autoriteiten te blijven en concurrerende motorbendes de baas te zijn. Gebaseerd op de ervaringen van Danny Lyon, die in de jaren 60 enkele jaren lang een motorbende volgde. Voor wie bekend is met de conventies van dit subgenre zijn er amper verrassingen, ondanks de intense vertolkingen van Hardy, Butler, Michael Shennon (als Zipco) en Toby Wallace (The Kid). Nichols lijkt te zijn gegaan voor een variant op Goodfellas, maar de diepgang ontbreekt.

Gisteren bekeken, halverwege uitgezet, waardeloos verhaal, zeurende kinderachtige macho's, en slechte verfilming, jammer! :

Al sinds en vanwege de kolonisatie van Amerika door Europeanen is Amerika het land van de vrijheid en onbegrensde mogelijkheden waarbij vanwege het protestantisme van de pioniers het individualisme vanzelfsprekend is met een afkeer van autoriteit omdat iedereen het recht heeft zijn eigen levensstijl te kiezen, resulterend in onder meer een wildgroei van ‘cults’ (iedereen z’n eigen kerk) en het recht om wapens te dragen want de Amerikaan mag zichzelf en z’n gezin zelfs tegen een tirannieke overheid beschermen. Tegelijk wisten de oude Grieken al dat oorlogshelden niet geschikt zijn voor het leven in de maatschappij – oorlogsveteranen kunnen vaak hun draai in de burgerlijke samenleving niet meer vinden – en ook jongeren zijn vaak opstandig en antimaatschappelijk waarbij de Amerikanen regelmatig elders oorlog voeren voor hun mondiale Pax Americana en de Amerikaanse cultuur die van de jeugd is waarvan ook hun pop- en filmcultuur getuigt. Antimaatschappelijke bewegingen van jongeren die de vrijheid zoeken door er op motoren op uit te trekken – van de beatniks tot de motorcycle gangs – lijken me daarom een typisch en belangrijk Amerikaans fenomeen.

Een film over de oudste outlaw motorcycle gang van Amerika en hun cultuur – de film is gebaseerd op het tussen 1967 en 1973 door fotojournalist Lyon gedocumenteerde verhaal van de Outlaw Motorcycle Gang waarvan de voorloper al in 1935 werd opgericht – is dan ook historisch interessant, al begrijp ik nooit zo goed waarom je niet een documentaire op grond van authentiek materiaal en betrokken personen maakt: ook bij deze film wekt het neppe van alles – de acteurs die zich weinig geloofwaardig stoer gedragen, de vrouw die niet heel geloofwaardig een accent gebruikt, etc – wat bevreemdend en afleidend (meteen toen de film was begonnen verwachtte ik bijna dat de bikers zouden gaan zingen en dansen zoals in West Side Story), maar het biedt natuurlijk wel de mogelijkheid wat extra drama toe te voegen waartoe vooral de relatie tussen Benny en Kathy wordt gebruikt. Veel informatie of achtergronden van de club geeft de film niet: het belangrijkste lijkt de opmerking te zijn dat de leden van zo’n club mannen zijn die nergens bij horen en ze in de club in ieder geval samen nergens bij horen en natuurlijk zelf een gemeenschap vormen waar ze bij horen. Kathy merkt op dat het vreemd is dat het mannen zijn die niet van regels houden maar dat ze in de club juist heel veel regels opstellen: een socioloog zou kunnen zeggen dat het ‘kwetsbare’ jongens zijn met een risico tot criminaliteit die juist discipline nodig hebben en het is zeker zo dat zo’n club een soort alternatief vormt voor het leger (veel bikers hebben eerder gediend in het leger) en ook min of meer is opgezet als een leger met strikte hiërarchie en gehoorzaamheid maar met ook dezelfde kameraadschap die dieper gaat dan menig huwelijk (dat het thema van de film is). Een existentialist zou kunnen zeggen dat het grote kinderen zijn die geen verantwoordelijkheid willen nemen voor hun vrijheid en daarom een autoriteit willen gehoorzamen of zijn; een Nietzscheaan zou kunnen zeggen dat ze als Übermenschen de regels van de maatschappij breken om volgens hun eigen regels te leven.

Maar uiteindelijk is het gewoon schorem – of ‘rebels without a cause’ – dat van knokken en bier drinken houdt met een primitief apencultuur waar het recht van de sterkste geldt en iedereen die zich sterk genoeg voelt deze alfaman als leider kan uitdagen in een duel. Volgens sommige biologen heeft de mens zichzelf gedomesticeerd doordat zwakke mannen samenspanden tegen de alfaman en deze vermoordden maar de motorcycle gang doet het omgekeerde: het ontdekt dat één lid vogelvrij is maar dat ze samen een formidabel vreeswekkende macht vormen tegen de beschaving. De film lijkt dit oorspronkelijke concept van de motorcycle gang – de opwinding van het ruige en het onverschrokkene, kortom het gevaarlijke leven in contrast met het burgerlijke leven, waarvan ook het motorrijden zelf een voorbeeld is – wat te willen verheerlijken of te romantiseren en bovenal nostalgisch te benaderen: de film stopt bewust op het moment dat de ‘jongeren’ – veelal potrokende Vietnamveteranen – de club overnemen en zich gaan bezig houden met georganiseerde misdaad. De lol is eraf als de nobele wilde een doorgewinterde crimineel is geworden. Voor de kijker geeft de film ook aldoor vermaak: het verhaal van de bikers met volop avonturen van de jongens en het relatiedrama tussen de onverschrokken held Benny en burgermeisje Kathy tot gevolg blijft boeien (uiiteindelijk is het wat dat betreft echt een soort West Side Story), al miste ik wat diepgang.

Sfeervol in beeld gebracht en voorzien van een prima cast, maar inhoudelijk biedt deze film over de in de jaren '60 opgerichte motorclub The Vandals weinig verrassingen. Austin Butler en Tom Hardy zijn charismatisch genoeg om de film moeiteloos te kunnen dragen, maar de rol van Jodie Comer zit tegen het irritante aan, vooral door dat overdreven stemmetje.

Ik vond de film minder en minder worden. In het begin trekt de film nog wel een beetje op het tijdsbeeld (al valt dat ook wel mee) en het familiaire sfeertje maar uiteindelijk is dit gewoon een zoveelste rise and fall-verhaal eigenlijk en de film weet niets bijzonders te brengen. Visueel ook wat saai. Hardy zet ook een raar stemmetje op maar heeft nog wel iets dat hem in de aandacht zet, zeker naast Butler die de eigenlijke hoofdrol heeft maar volstrekt kleurloos is. Elke diepgang die bij hem wordt gezocht, zeker in de tweede helft van de film, overtuigt geen moment en zorgt constant voor saaie momenten van lange scènes waar veel wordt gepraat maar weinig gezegd. De enige die echt spettert is de energieke Comer. De openingsscène lijkt me een soort van ode aan Goodfellas (met het freeze frame en een voice-over die instart) maar het tempo en de spankracht van die film wordt nergens ook maar enigszins gehaald. 2,0*.

Heel mooi uitgewerkt, waargebeurd verhaal waarbij het tempo past bij de leefstijl van de club en bikers

Stelde behoorlijk teleur. Slecht script, veel drank, roken en rondhangen en niets doen. Connectie met de kijker ontbrak voor mij. Tom Hardy overtuigde mij niet, te geforceerd. Ik heb hem niet helemaal uigekeken.

"I've been thinking, I can run this club forever. I've built this from nothing. This is our family. You and me kid.”

Degene die mij een beetje volgt weet dat ik behoorlijk fan ben van de serie ‘Sons of Anarchy’, die ik overigens begin dit jaar weer helemaal heb gezien. Toen ik zag dat deze film was aangekondigd was ik best benieuwd naar het gene wat ons te wachten stond, en toen ik ook nog eens zag dat Hardy hier een rol in heeft kon mijn geluk eigenlijk niet meer kapot. Dan ben ik zeker over te halen om de film te kijken, aangezien dat ook één van mijn favoriete acteurs is. Dan zijn dat eigenlijk allemaal wel de benodigde ingrediënten om een best leuke film neer te zetten, althans bij mij heb je dan al gauw een voorsprong omdat ik altijd wel gefascineerd ben met motorclubs.

Echter misschien wekte dat toch wel een iets te hoog verwachtingspatroon op, want de film heeft zeker niet mijn verwachtingen waargemaakt. Wel heb ik een waanzinnig leuke avond gehad met het kijken van deze film, het klinkt nogal overdreven maar, dit zijn wel precies de films waar ik wel erg goed op ga. Een beetje mid-tempo misdaadfilm is zeker iets waar je mij voor wakker kan maken. Al had ik misschien in deze film toch wel echt wat meer actie verwacht, en dat is gewoon iets wat je amper kreeg. De film moet duidelijk de broederschap dragen maar ook hier en daar wat harde tijden die men destijds gekend heeft.

De film liet duidelijk ook zien wat voor een macht deze groepen hadden terug in de jaren zestig, daar waar iedereen ook echt bang was voor deze gasten die eigenlijk helemaal niet door hadden hoeveel macht ze daadwerkelijk hadden. Althans op het begin, want dermate de film door raast zie je ook echt wel het verschil in handelen, en komt vooral het haantjesgedrag meer naar voren.

Het verhaal is best interessant, hoewel het niet altijd even interessant was om te volgen vond ik het wel weer interessant hoe deze gasten hun weg banen in de vrij wrede wereld, en uiteraard het enorme meeloopgedrag wat men met zich meedroegen. De actie is met mate vrij hard, vooral wanneer Benny dus ruzie had in die bar, en dat ging er vrij heftig aan toe daarna komen er ook nog wat hardere scenes en daar moet de film het wel echt van hebben. Helaas dus dat het best weinig is, en daardoor voelt de film soms wat trager aan. Ik vond het wel na verloop van tijd wat minder worden, het begin is heel sterk maar, de film kan dit gevoel niet echt vasthouden, voelde soms wat herhaald en dat vond ik toch minder.

Hardy speelt echt voortreffelijk. Had overigens ook niet anders van hem verwacht. Zijn verschillende accenten vond ik dus wel echt heel tof hoe hij dat voor elkaar krijgt. Aangezien hij dus hier weer totaal anders klinkt dan in andere films waarin hij speelt. Het is echt een waanzinnige en veelzijdige acteur, en eigenlijk elke film kom ik er gewoon weer achter waarom ik hem graag in films zie spelen. De rest van de cast deed het ook heel goed. Van Austin Butler hoop ik nog veel te zien in de toekomst, begin dertig dus die kan nog wel met aardig wat mooie werkjes leveren, ik denk ook wel dat hij zoiets kan.

Gewoon leuk tussendoortje, eigenlijk ook niet heel veel meer dan dat hoor.

Regisseur Jeff Nichols liet zich inspireren door het fotoboek van Danny Lyon uit 1968 over The Chicago Outlaws Motorcycle Club. Nichols maakte bij het schrijven gebruik van interviewmateriaal van Lyon en hanteert het interview als terugkerend anker in zijn film. De interviews met Kathy, het pittige liefje van clublid Benny vormen de rode draad. Haar woorden leiden steeds een nieuw kapittel in het verhaal in. Nichols richt zich behalve op Kathy op een paar leden van de club, waaronder de stoïcijnse Benny en de macho gezinsman Johnny die beiden behoorlijk authentiek overkomen. Na het bekijken van de film komen nog wat plaatjes uit het fotoboek voorbij met daarop de echte leden van de club. Grote verschillen vielen me niet op.

Kathy wordt gespeeld door Jodie Comer. Uitstekende rol. Ze zet een energieke, goedgebekte en humorvolle vrouw neer. De verhalen die ze fotograaf Lyon vertelt zijn doorspekt met gevatheid en scherpte. In flashbacks ontvouwt zich vervolgens het filmplot over de motorclub die in de film de naam The Vandals heeft gekregen. Austin Butler speelt Benny. Hij is een personage dat prominent aanwezig is terwijl hij vaak slechts zwijgzaam en op de achtergrond is te zien. Goeie rol van Butler. Dat geldt ook voor Tom Hardy die Johnny de leider en oprichter van The Vandals speelt. Johnny is een coole gast die voor orde zorgt en daarvoor zijn autoriteit indien nodig met de vuist of met het mes demonstreert. In de bijrollen onder andere Damon Herriman en Michael Shannon. Prima cast dus.

De film overspant grofweg de periode half jaren 60 tot begin jaren 70. Het geheel wordt begeleid door muziek die steeds is aangepast aan de tijd. Blues, Rock’n roll en later in de film ook popmuziek. De muziek versterkt de nostalgische sfeer die onmiskenbaar over de film hangt. Een film die vertelt van een groep outsiders met motoren die een hechte gemeenschap vormt waarin het begrip vrijheid centraal staat. The Bikeriders schetst een humorvol, maar soms ook hard en gewelddadig portret van een Amerikaanse subcultuur. Prima film.

Behoorlijke film over de oprichting van een motorbende in de jaren 60 in Amerika, een tijd dat nog veel kon en veel met geweld op werd gelost. Wat dat betreft is het geen hele originele film geworden, maar het steekt wel aardig in elkaar met een goede Butler in de hoofdrol. Verder zijn er mooie beelden en voldoende interessante momenten dat het niet verveelt, al had de film misschien hoger bij me gescoord als het was ingekort.

3*

Matige drama waar veel meer in had kunnen zitten. Het verhaal is best aardig maar blijft erg oppervlakkig en het voelt continue aan als of je iets mist. Het kabbelt maar voort tegen verveling aan. Ook de ontwikkeling van de motorbendewereld, het steeds duisterder en crimineler worden, komt niet goed uit de verf. Het continue terugkerende interview met Corner werkt eerder storend dan dat het wat toevoegt. De film scoort nog net een voldoende dankzij het sterke acteerwerk van Hardy en Butler. Visueel zit de film goed in elkaar. 2.5/3.0

Leuke onderhoudende film over de opkomst van het motorrijden in de jaren 60 in de VS. Er werd wat argwanend naar gekeken, maar stiekem wou iedereen erbij horen. Het sprak tot de verbeelding en het was een symbool van vrijheid. Centraal staat ook de kameraadschap en het verwerven van een eigen identiteit en status.

Erg veel gebeurt er inderdaad niet. Toch blijft het voldoende boeiend om te volgen. Het is geen documentaire, maar met het centrale interview en de flashbacks heeft het wel een prima script.

Best wel een erg sfeervolle film met prima acteerwerk. Harde alsnalfamnnetje die zijn bende bijeen tracht te houden en dat is niet zo eenvoudig. Je moet opletten dat je geen slachtoffer wordt van je eigen succes waardoor de kernwaarden verloren gaan door de schaalvergroting en nieuwe generaties die een andere kijk hebben op de motorcultuur.

Uitstekende film over een vrouw die trouwt met een lid van een motorclub. Niet echt een verhaal, maar wel een beetje een rise-and-fall opzet. Het hele club gebeuren wordt goed neergezet. Een prima aankleding en een mooi tijdsbeeld, maar vooral een sterke cast. Een nipte 4.0 sterren.

Alweer zo'n film waarbij je je kunt afvragen of dit als documentaire niet beter was geweest. Een portret van de biker cultuur eind jaren 60 met haar ongeschreven omgangsregels, maar waarin respect en kameraadschap belangrijke principes waren tussen de verschillende bendes onderling. Ondanks ze ook regelmatig op de vuist gingen sloten de geschillen gelukkig af met een handshake en een biertje aan de toog.

De film schetst ook de evolutie naar de slechte naam die de bikers kregen, toen jongeren de fakkel overnamen en hun bikerstatus gebruikten om geweld te plegen. Tom Hardy speelt altijd wel sterk, hier als leider van de Vandals. Austin Butler als de charismatische rechterhand en gewezen opvolger komt wat minder goed uit de verf. Hoewel een hoofdpersonage, vond ik hem meer uitgetekend als een nevenfiguur die af en toe wat vervaagt op de achtergrond. Comer is de "narrator" maar vond ik in die rol slecht gekozen als meeloopster door haar huwelijk met Bennie. Kijkt vlot weg maar ik zie liever films als Stone Cold of Harley Davidson & the Marlboro Man. Laat ze elkaars smoel maar verbouwen wat mij betreft.

Voor zij die denken een actiefilm te verwachten, wel dan zal ik moeten bijsturen. Is een soort van biografisch drama verfilmd vanuit het oogpunt van een vrouw en opgenomen als een soort van interview / documentaire. Is zekerlijk geen memorabele roadmovie.

Is wel een speelfilm die het reilen en zeilen verfilmd van een motorbende van onschuldige opstart tot evolutie naar een criminele bende. Hierbij wordt het respect, toewijding en onderling kameraadschap in zo’n club mooi in beeld gebracht.

Hoewel bepaalde zaken in de film vrij grof en ruw zijn blijft de film door zijn ‘drama’ insteek ipv ‘actie’ toch vrij braaf en tam overkomen, waar ik mij kan inbeelden dat het er in realiteit in dergelijke milieu’s niet altijd zo aan toe gaat.

Tom Hardy en Austin Butler spelen wel zeer charismatische en geloofwaardige rollen.

Leuke film met een origineel onderwerp, maar zeker geen topper. Cast voor de film wel goed gekozen.

3,5*

Aan de poster ligt het niet, want die is best gaaf, maar het is om in termen te spreken een beetje bout noch moer. En daarover gesproken we zien de motorclubleden amper rijden en we zien ze al helemaal nooit sleutelen. Opvallend! The bikeriders begint aardig, een beetje noir style maar ontvlamd echter nooit. Eigenlijk gaat het vlammetje steeds meer uit. Dan wordt het verhaal ook nog een beetje uitgekauwd door Kathy Cross en kabbelt het verhaal zich een beetje voort. Het lijkt wel of er geen zweetdruppels mogen vallen. De grimeurs hebben weinig te doen gehad in deze film. Ook de personages zijn redelijk vlak en saai. Nee het was het allemaal net niet. Wel uitgekeken maar dat was het dan wel. Teleurstellende motorbike film.

Film 2,5

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5

Om de één of andere reden doet de setting en toon van The Bikeriders me denken aan het woord "smoelwerk". Dat gezegd zijnde, The Bikeriders heeft geen smoelwerk. Een cringe manifestatie van een rise n fall verhaaltje. Ik trok die vertelstructuur ook maar half, en dat karakter van die vrouw nog niet voor een kwart.

Een langzame rit.

Een motorfilm doet het vaak goed bij mij. Een klassieker als Easy Rider of The Wild One kan ik eindeloos kijken, en de komischere varianten zoals Wild Hogs vind ik leuk voor de afwisseling. Dus ik was benieuwd naar deze vrij nieuwe film.

Het begint allemaal veelbelovend. Kroeggevechten, roekeloze tochtjes op de motor en ruige feesten. Veel swingende muziek op de achtergrond en fijne locaties. Maar daarna wordt het langzaamaan minder.

De film maakt de originele maar vreemde keus om alles te vertellen door de ogen van Kathy, de vrouw van Benny, één van de bikers.

Vreemd, omdat de wereld van motorclubs vrijwel uitsluitend een mannending is en hoewel we zo door de ogen van een buitenstaander meekijken, zorgt het ook voor een afstand tussen het verhaal en het publiek. Wat niet helpt, is dat Kathy geen interessant personage is, en haar verhaal vooral lijkt te dienen als een soort vooce-over, maar dan in interview vorm.

Ook Benny is niet erg boeiend. Hij ziet er cool uit en staat zijn mannetje, maar zijn zwijgzame en ogenschijnlijk emotieloze karakter helpen niet om sympathie te kweken. President Johnny weet me wel voor zich te winnen, een aangename rol van Tom Hardy.

De film wil graag cool zijn: er wordt veel gedronken, gerookt, en elke man praat op een bedachtzame toon met een grommend stemgeluid .dat is even leuk, maar naarmate de film vordert mag er meer dynamiek getoond worden.

Het verhaal stelt weinig voor, het is meer een terugblik op een tijdperk dan een mooi kloppend verhaal. Op zich niet erg, maar het zorgt er wel voor dat de spanning vaak ver te zoeken is.

Een fijne sfeer, stoere motoren en mooie sets. Dat werkt in het voordeel van de film. Maar daarnaast vond ik deze mooi gemaakte bikerfilm helaas aan de saaie kant.

2*

"You’re a grown-up, man. You got a house. You got a job. I don’t want that. I don’t care about none of that."

Regisseur Jeff Nichols, bekend van o.a. de films "Take Shelter (2011)" en "Mud (2012)", duikt met "The Bikeriders" opnieuw in een subcultuur die balanceert tussen vrijheid en destructie. Dit keer draait het om motorbendes in het Amerika van de jaren zestig, geïnspireerd door het fotoboek van Danny Lyon. Het resultaat is een ruige, melancholische en soms verrassend intieme film die meer zegt over identiteit en vervlogen dromen dan over motoren alleen.

Het verhaal volgt de opkomst en transformatie van de motorclub "The Vandals" onder leiding van Johnny (Tom Hardy). De film wordt verteld door de ogen van Kathy (Jodie Comer), die terugblikt op haar relatie met Benny (Austin Butler), een zwijgzame, charismatische jonge man die zich volledig onderdompelt in het leven van de motorclub. Via haar gesprekken met journalist en fotograaf Danny Lyon (Mike Faist) ontvouwt zich niet alleen een liefdesgeschiedenis, maar ook een kroniek van een subcultuur die steeds gewelddadiger en wettelozer wordt.

De kracht van "The Bikeriders" zit hem in de drie hoofdrolspelers, ondanks dat het enigszins voorspelbaar is wat er met de drie hoofdrolspelers gaat gebeuren. Tom Hardy schittert als Johnny, de oprichter en leider van "The Vandals". Hij is geïnspireerd door Marlon Brando in de film "The Wild One (1953)", maar Hardy geeft er zijn eigen draai aan. Zijn hese, bijna mompelende stem en gespannen lichaamstaal maken hem tegelijk dreigend en kwetsbaar. Hij is een man die droomt van kameraadschap en vrijheid, maar gaandeweg ziet hoe zijn eigen creatie ontspoort.

Hij wordt uiteindelijk neergeschoten door een jonger lid, bekend als "The Kid" (Toby Wallace), tijdens een afgesproken confrontatie met messen (maar The Kid brengt een pistool mee en schiet Johnny neer). Dat moment markeert het symbolische einde van het idealistische begin van "The Vandals" en luidt een verschuiving in van broederschap naar georganiseerde misdaad binnen de motorclub.

Austin Butler schittert eveneens als Benny, een jonge, zwijgzame man die aangetrokken wordt door de vrijheid van de motorclub. Zijn personage is charismatisch, maar ook moeilijk te doorgronden. Met zijn koele uitstraling (die wel wat weg had van Johnny Depp in zijn jonge jaren) en onverzettelijke houding belichaamt hij de romantiek van de outlaw, maar ook de leegte die daarachter schuilt. Hij zegt weinig, maar elke blik en elke beweging suggereren een innerlijke strijd tussen trouw aan Kathy en trouw aan de club.

En Jodie Comer als Kathy vormt het emotionele hart van de film. Met haar karakteristieke accent en krachtige vertelling maakt ze Kathy niet enkel een "biker girl", maar ook een vrouw die balanceert tussen fascinatie en frustratie. Ze is de toeschouwer die midden in deze wereld wordt gezogen, en tegelijk de stem van gezond verstand die beseft dat liefde alleen niet genoeg is om Benny los te weken van zijn motorfamilie.

Regisseur Jeff Nichols Nichols kiest voor een realistische aanpak, zonder de motorbendes te romantiseren. De film ademt sfeer met de leren motorjacks, de rokerige bars, het gegrom van motoren die als een soundtrack van vrijheid en dreiging door de scènes scheuren. Ook is de film een lust voor het oog, met sterk camerawerk van Adam Steen. En de sfeer is intens en bijna tastbaar. Je voelt bijna de geur van olie en zweet door het scherm sijpelen.

Hoewel de film betiteld staat als een Drama / Misdaad film, is de film niet echt actiegericht. Het tempo is bedachtzaam, soms zelfs dromerig. Lange stiltes en intieme gesprekken krijgen evenveel ruimte als de rituele bijeenkomsten en gevechten. Die keuze maakt de film menselijker en dieper, maar zal voor sommige kijkers traag aanvoelen. Nichols is meer geïnteresseerd in het portretteren van een tijdperk en een subcultuur dan in het serveren van spektakel.

Een belangrijk thema in de film is de vergankelijkheid van idealen. Wat begint als een broederschap rond motoren, bier en vrijheid, verandert langzaam in een gewelddadige bende waarin nieuwe generaties de toon zetten en vooral als Toby Wallace als "The Kid" in beeld verschijnt. Hij is een jonge nieuwkomer die zich aansluit bij de motorclub "The Vandals", wat Johnny niet wilt. Het is een verhaal dat parallellen oproept met de teloorgang van de Amerikaanse droom, namelijk rebellie die omslaat in chaos, en vrijheid die verwordt tot zelfdestructie.

Muzikaal leunt de film sterk op de klanken van de jaren zestig, wat bijdraagt aan de authenticiteit en de melancholie. De soundtrack versterkt het gevoel dat je naar een verloren wereld kijkt, waarin kameraadschap en ruigheid onafscheidelijk waren.

Buiten de drie hoofdrolspelers is de overige cast ook goed, met kleurrijke bijrollen die ieder hun eigen kleur toevoegen aan de bonte motorfamilie, zoals o.a. Boyd Holbrook, als Cal een trouw lid van de club, Damon Herriman, als Brucie een kleurrijk en soms komisch figuur binnen "The Vandals", Emory Cohen, als Cockroach één van de meer onstuimige bikers, Norman Reedus, als Funny Sonny een wat oudere en excentrieke motorrijder die zich bij de club aansluit, Karl Glusman, als Corky een jonger lid, loyaal maar kwetsbaar en beïnvloedbaar, Beau Knapp, als Wahoo een lid met een harde reputatie welke de ruige kant van "The Vandals" representeert en Michael Shannon, als Zipco een oudere biker die vaak voor scherpe observaties zorgt.

Al met al is "The Bikeriders" een sfeervolle, soms rauwe maar ook poëtische film die niet iedereen zal bekoren. Wie een keiharde motorfilm verwacht vol actie, krijgt eerder een reflectie op identiteit, mannelijkheid en vergankelijkheid. Maar wie zich laat meevoeren door de traagheid en de intensiteit, ontdekt een gelaagd portret van mensen die houvast zoeken in snelheid en kameraadschap, maar vaak verdwalen in hun eigen rebellie. Het is een ode aan een verdwenen subcultuur en tegelijk een waarschuwing. Vrijheid heeft een prijs, en die wordt in deze film ongenadig zichtbaar.