The Bikeriders (2023)

Vrij lage score hier. Ik was grote fan van Sons Of Anarchy en dit is qua thema uiteraard vrij gelijkaardig maar dan logischerwijze met minder diepgang. Wel enkele interessante personages en beklijvend om de rise en (begin van) the fall van een motorbende te zien. Het middenstuk heeft voor mij wat teweinig om het lijf, maar dat wordt dan weer gecompenseerd door een sterk eind. Nipte 4 sterren

Een langzame rit.

Een motorfilm doet het vaak goed bij mij. Een klassieker als Easy Rider of The Wild One kan ik eindeloos kijken, en de komischere varianten zoals Wild Hogs vind ik leuk voor de afwisseling. Dus ik was benieuwd naar deze vrij nieuwe film.

Het begint allemaal veelbelovend. Kroeggevechten, roekeloze tochtjes op de motor en ruige feesten. Veel swingende muziek op de achtergrond en fijne locaties. Maar daarna wordt het langzaamaan minder.

De film maakt de originele maar vreemde keus om alles te vertellen door de ogen van Kathy, de vrouw van Benny, één van de bikers.

Vreemd, omdat de wereld van motorclubs vrijwel uitsluitend een mannending is en hoewel we zo door de ogen van een buitenstaander meekijken, zorgt het ook voor een afstand tussen het verhaal en het publiek. Wat niet helpt, is dat Kathy geen interessant personage is, en haar verhaal vooral lijkt te dienen als een soort vooce-over, maar dan in interview vorm.

Ook Benny is niet erg boeiend. Hij ziet er cool uit en staat zijn mannetje, maar zijn zwijgzame en ogenschijnlijk emotieloze karakter helpen niet om sympathie te kweken. President Johnny weet me wel voor zich te winnen, een aangename rol van Tom Hardy.

De film wil graag cool zijn: er wordt veel gedronken, gerookt, en elke man praat op een bedachtzame toon met een grommend stemgeluid .dat is even leuk, maar naarmate de film vordert mag er meer dynamiek getoond worden.

Het verhaal stelt weinig voor, het is meer een terugblik op een tijdperk dan een mooi kloppend verhaal. Op zich niet erg, maar het zorgt er wel voor dat de spanning vaak ver te zoeken is.

Een fijne sfeer, stoere motoren en mooie sets. Dat werkt in het voordeel van de film. Maar daarnaast vond ik deze mooi gemaakte bikerfilm helaas aan de saaie kant.

2*

Mooi gefilmd, goeie cast, mooie locaties, in docustijl,met een mooie hoofdrol voor jody camera, die schitterde in killing eve,en tom harde!!

Mooi gefilmd, goeie cast, mooie locaties, in docustijl,met een mooie hoofdrol voor jody comer, die schitterde in killing eve,en tom hardy

"You’re a grown-up, man. You got a house. You got a job. I don’t want that. I don’t care about none of that."

Regisseur Jeff Nichols, bekend van o.a. de films "Take Shelter (2011)" en "Mud (2012)", duikt met "The Bikeriders" opnieuw in een subcultuur die balanceert tussen vrijheid en destructie. Dit keer draait het om motorbendes in het Amerika van de jaren zestig, geïnspireerd door het fotoboek van Danny Lyon. Het resultaat is een ruige, melancholische en soms verrassend intieme film die meer zegt over identiteit en vervlogen dromen dan over motoren alleen.

Het verhaal volgt de opkomst en transformatie van de motorclub "The Vandals" onder leiding van Johnny (Tom Hardy). De film wordt verteld door de ogen van Kathy (Jodie Comer), die terugblikt op haar relatie met Benny (Austin Butler), een zwijgzame, charismatische jonge man die zich volledig onderdompelt in het leven van de motorclub. Via haar gesprekken met journalist en fotograaf Danny Lyon (Mike Faist) ontvouwt zich niet alleen een liefdesgeschiedenis, maar ook een kroniek van een subcultuur die steeds gewelddadiger en wettelozer wordt.

De kracht van "The Bikeriders" zit hem in de drie hoofdrolspelers, ondanks dat het enigszins voorspelbaar is wat er met de drie hoofdrolspelers gaat gebeuren. Tom Hardy schittert als Johnny, de oprichter en leider van "The Vandals". Hij is geïnspireerd door Marlon Brando in de film "The Wild One (1953)", maar Hardy geeft er zijn eigen draai aan. Zijn hese, bijna mompelende stem en gespannen lichaamstaal maken hem tegelijk dreigend en kwetsbaar. Hij is een man die droomt van kameraadschap en vrijheid, maar gaandeweg ziet hoe zijn eigen creatie ontspoort.

Hij wordt uiteindelijk neergeschoten door een jonger lid, bekend als "The Kid" (Toby Wallace), tijdens een afgesproken confrontatie met messen (maar The Kid brengt een pistool mee en schiet Johnny neer). Dat moment markeert het symbolische einde van het idealistische begin van "The Vandals" en luidt een verschuiving in van broederschap naar georganiseerde misdaad binnen de motorclub.

Austin Butler schittert eveneens als Benny, een jonge, zwijgzame man die aangetrokken wordt door de vrijheid van de motorclub. Zijn personage is charismatisch, maar ook moeilijk te doorgronden. Met zijn koele uitstraling (die wel wat weg had van Johnny Depp in zijn jonge jaren) en onverzettelijke houding belichaamt hij de romantiek van de outlaw, maar ook de leegte die daarachter schuilt. Hij zegt weinig, maar elke blik en elke beweging suggereren een innerlijke strijd tussen trouw aan Kathy en trouw aan de club.

En Jodie Comer als Kathy vormt het emotionele hart van de film. Met haar karakteristieke accent en krachtige vertelling maakt ze Kathy niet enkel een "biker girl", maar ook een vrouw die balanceert tussen fascinatie en frustratie. Ze is de toeschouwer die midden in deze wereld wordt gezogen, en tegelijk de stem van gezond verstand die beseft dat liefde alleen niet genoeg is om Benny los te weken van zijn motorfamilie.

Regisseur Jeff Nichols Nichols kiest voor een realistische aanpak, zonder de motorbendes te romantiseren. De film ademt sfeer met de leren motorjacks, de rokerige bars, het gegrom van motoren die als een soundtrack van vrijheid en dreiging door de scènes scheuren. Ook is de film een lust voor het oog, met sterk camerawerk van Adam Steen. En de sfeer is intens en bijna tastbaar. Je voelt bijna de geur van olie en zweet door het scherm sijpelen.

Hoewel de film betiteld staat als een Drama / Misdaad film, is de film niet echt actiegericht. Het tempo is bedachtzaam, soms zelfs dromerig. Lange stiltes en intieme gesprekken krijgen evenveel ruimte als de rituele bijeenkomsten en gevechten. Die keuze maakt de film menselijker en dieper, maar zal voor sommige kijkers traag aanvoelen. Nichols is meer geïnteresseerd in het portretteren van een tijdperk en een subcultuur dan in het serveren van spektakel.

Een belangrijk thema in de film is de vergankelijkheid van idealen. Wat begint als een broederschap rond motoren, bier en vrijheid, verandert langzaam in een gewelddadige bende waarin nieuwe generaties de toon zetten en vooral als Toby Wallace als "The Kid" in beeld verschijnt. Hij is een jonge nieuwkomer die zich aansluit bij de motorclub "The Vandals", wat Johnny niet wilt. Het is een verhaal dat parallellen oproept met de teloorgang van de Amerikaanse droom, namelijk rebellie die omslaat in chaos, en vrijheid die verwordt tot zelfdestructie.

Muzikaal leunt de film sterk op de klanken van de jaren zestig, wat bijdraagt aan de authenticiteit en de melancholie. De soundtrack versterkt het gevoel dat je naar een verloren wereld kijkt, waarin kameraadschap en ruigheid onafscheidelijk waren.

Buiten de drie hoofdrolspelers is de overige cast ook goed, met kleurrijke bijrollen die ieder hun eigen kleur toevoegen aan de bonte motorfamilie, zoals o.a. Boyd Holbrook, als Cal een trouw lid van de club, Damon Herriman, als Brucie een kleurrijk en soms komisch figuur binnen "The Vandals", Emory Cohen, als Cockroach één van de meer onstuimige bikers, Norman Reedus, als Funny Sonny een wat oudere en excentrieke motorrijder die zich bij de club aansluit, Karl Glusman, als Corky een jonger lid, loyaal maar kwetsbaar en beïnvloedbaar, Beau Knapp, als Wahoo een lid met een harde reputatie welke de ruige kant van "The Vandals" representeert en Michael Shannon, als Zipco een oudere biker die vaak voor scherpe observaties zorgt.

Al met al is "The Bikeriders" een sfeervolle, soms rauwe maar ook poëtische film die niet iedereen zal bekoren. Wie een keiharde motorfilm verwacht vol actie, krijgt eerder een reflectie op identiteit, mannelijkheid en vergankelijkheid. Maar wie zich laat meevoeren door de traagheid en de intensiteit, ontdekt een gelaagd portret van mensen die houvast zoeken in snelheid en kameraadschap, maar vaak verdwalen in hun eigen rebellie. Het is een ode aan een verdwenen subcultuur en tegelijk een waarschuwing. Vrijheid heeft een prijs, en die wordt in deze film ongenadig zichtbaar.

Ondanks het interessante onderwerp, de geboorte en opkomst van de motorgangs, is het toch een vrij saaie vertelling geworden. Door het verhaal door de vriendin van een van de leden te laten vertellen, blijft het wat afstandelijk en ligt het tempo mede daardoor vrij laag. Het wordt vooral een praatfilm met weinig actie.

Daar staat tegenover dat de film verder een prima cast heeft en ook een goed tijdsbeeld neerzet. Misschien heb ik ook te weinig affiniteit met motorclubs.

Al met al een redelijke slowburner, maar toch wat teleurstellend.

Krappe 3,5