The Entity (1982)

Geslaagde horrorfilm. Hoewel deze wat in de schaduw staat van het later verschenen Poltergeist, is deze toch een stuk beter. Rauwer vooral en ook met een betere soundtrack. De horror is meer voelbaar, terwijl in Poltergeist de stempel van moraalridder Spielberg iets te nadrukkelijk aanwezig was.

Mooie clash ook tussen wetenschap en pseudowetenschap. De afkeurende houding van een psychiater tegenover een paranormale verklaring zorgen voor een goeie dynamiek in de film. De ontknoping is dan weer erg over the top, maar perfect passend binnen het cheesy sfeertje van dit soort films. Een hebbedingetje met andere woorden.

Boeiende en spannende film die soms zelfs eng is.

Echt een geweldige film! Ikzelf zou deze film eerder als bovennatuurlijke thriller dan als horror betitelen, maar ach, wat maakt het uit welk naampje t beestje krijgt?!

Goede acteerprestaties, een uitstekend plot en een geweldige sfeer! Weet niet meer wie deze tip in t 'horror-topic' op t forum heeft gegeven, maar thanks anyway!

Aardige horrorfilm, die vooral in het eerste gedeelte op zijn best is. Ik moet zeggen dat de effecten er best goed uitzien. Vooral de momenten waarbij Carla's borsten weer eens ingedrukt worden, zagen er behoorlijk realistisch uit. Verder loopt de film zoals je vantevoren eigenlijk kan verwachten, maar dat is op zich niet erg. De soundtrck vond ik juist een van de mindere punten van de film. Minutenlang is het stil en dan als het weer spannend moet gaan worden komt er een sterk soms ietwat bombastisch toontje om de hoek kijken. Nee dan is een toontje als in bijvoorbeeld "The Excorcist" toch vele malen effectiever. Maar los van dat is The Entity best aardig. Niet spannend, maar wel goed gemaakt en de clash tussen de wetenschap en anti-wetenschap is er ook nog wel op een leuke manier in verwerkt.

3,0*

Behoorlijk goede film met een prima opbouw. The Entity kent een paar erg sterke scenes die nog steeds goed overeind blijven. Knap gedaan wanneer Carla naakt op bed ligt en te zien is hoe ze verkracht wordt. De masturbatiescene mag er ook zijn trouwens, misschien zelfs redelijk gewaagd voor die tijd. En het is weer eens wat anders, zo'n geile entiteit

Op het moment dat er (te)veel parapsychologen bij betrokken zijn is de spanning jammer genoeg in één klap weg. Het gevoel dat haar niets meer kan overkomen zeg maar en die lui zien er te kneuterig uit. De climax valt me ook tegen helaas, nogal rommelig en teleurstellend terwijl ik er zo naar uitkeek. De score is me wel bevallen.

Al met al wel een van de betere paranormale films die ik (als disbeliever zijnde) heb gezien, vooral ook door de goed uitgewerkte psychologische en paranormale invalshoeken. Daarom ook stukken beter dan het gedrocht The Fourth Kind.

Scheve camera.

Dat de cast niet zo bijster sterk is boeit weinig, het gaat hier immers hoofdzakelijk om de spanning? Ondanks dat de camera vrijwel continu scheef hangt is de suspense echter ver te zoeken, op een klein handje schrikmomentjes na.

Silver tilt het niveau een beetje omhoog, maar zijn zijplotje in deze 'waargebeurde' bovennatuurlijke thriller, hangt er een beetje bij en begint uiteindelijk te irriteren. Dit in tegenstelling tot de leuke SFX.

Redelijk.

Aardige film die echter begon als een dolgedraaide kermis. Als kijker krijg je meteen te maken met de krachten van de klopgeest wat resulteerde in verschuivende meubelen en het rapen van Carla. Het wist nauwelijks indruk te maken en dat komt ook door de werkelijk vreselijke score die alle spanning teniet doet.

Gelukkig weet Hershey best leuk te acteren waardoor je enige sympathie met haar opbouwt. De geestscenes daarna worden ook wat heftiger dus je blijft wel kijken. De strijd tussen de psychologie en het paranormale is interessant. Leuk dat ik persoonlijk normaal nogal sceptisch tegenover bovennatuurlijke verschijnselen sta en je eigenlijk het standpunt van de psycholoog inneemt, terwijl ik nu zoiets had van: 'Wat ben je toch onwetend'. Helaas is me even ontgaan wie de geest is. Special effects waren een beetje lame, maar dankzij de spooky sfeer toch nog een goede voldoende.

Sterke horror film.

Gezien de titel, poster en tijdsperiode had ik eigenlijk een cheesy 80's horror film verwacht, niets was minder waar.

In het begin stoorde ik me wat aan de overheersende soundtrack, maar op een gegeven moment kreeg die terecht diens meerwaarde. De film is ook zo realistisch mogelijk gehouden door beide perspectieven goed te belichten. De kant van de psycholoog en de kant van het slachtoffer.
Geloofwaardig opgezet.

De film kent tevens sterke cinematografie. Veel scheve shots, shots van boven af, onder af, het droeg allemaal bij aan de spanning.

Het einde stelt wat teleur en neigt met die ijsberg tegen cheesy aan, afgezien daarvan is dit een sterke film.
Aanrader voor liefhebbers van Poltergeist en The Fourth Kind. Deze film is vele malen beter dan die twee films.

Jammer.

Begin is heel slecht. Hysterische moeder die niet de 'juiste' emoties laat zien. Ze maakt haar kinderen bang, domme keuze. Een mysterieuze opbouw had de film goed gedaan, om vervolgens pas bij de scène in de badkamer uit te pakken. Dat laatste geldt ook voor de soundtrack, in welke beter pas later de dreunende geluiden (die me aan Tetsuo: The Bullet Man en Bullet Ballet deden denken overigens) toegevoegd waren.

Vanaf die badkamer scène wordt het iets boeiender, maar later zitten er ook weer wat mindere stukken in. Daar komt nog bij dat de cast sowieso niet erg indrukwekkend was (nog een reden om die moeke niet zo hysterisch te laten doen in het begin) en het script vol flauwe dialogen zat. Had veel meer ingezeten.

1.5*

Saai.

Een redelijk duf haunted house filmpje met een wat onnozele twist. De verkrachtingsscenes zagen er doorgaans erg slecht uit. Beetje halfbakken camerawerk dat alles probeert te verdoezelen en wanneer ze daarmee klaarwaren werden de rubberen namaaklichamen boven gehaald.

Vervelende vrouw ook die daarna wordt bijgestaan door vervelende dokters. Het welles/nietes spel blijft veel te lang aanslepen, de pseudowetenschappers maken het alleen maar slechter. Rest enkel nog de grote finale, maar in plaats van een echte entity krijgen we een afbrokkelend ijsblok. Pfffffrt. Verder ook een paar erg dubieuze lasereffectjes.

Nee, geen spanning, niet eng, niet indrukwekkend. Duurt daarmee ook veel te lang en eindigt zwaar ondermaats.

1.0*

Het verhaal en het acteerwerk zijn niet al te bijzonder, maar wat dit spookvehikel echt de moeite waard maken zijn de soundtrack (geweldig dreunende muziek bij de aanvallen) en het einde, dat wat mij betreft een van de beste ooit is.

4*

Carla wordt verkracht door een onzichtbaar wezen. Psychologen vertellen haar dat alles tussen haar oren zit, maar dan worden ook haar kinderen door het wezen belaagd. Alleen paranormale experts zijn bereid om haar te geloven.

The Entity speelt op een goede manier hoe mensen in horrorfilms vaak snel aannemen dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn. De realiteit is natuurlijk dat mensen altijd zullen denken aan psychologische verklaringen en het slachtoffer voor gek verklaren, net als hier gebeurd. Vind het altijd walgelijk hoe psychologen denken dat ze precies weten wat er met iemand aan de hand is. Gelukkig is de Freudiaanse manier van diagnose die hier wordt toegepast (alles komt door seksueel misbruik in je verleden) sinds de jaren '90 discutabel is geworden in psychologische kringen. Daarnaast is het ook een soort allegorie op het onbegrip waar slachtoffers van verkrachting vaak tegenaan lopen. Gedurfd van Sidney J. Furie om dat in een horror-film te verwerken, maar ik vond het goed gedaan.

Het lijkt alsof de makers van de film wilde meeliften op het succes van Poltergeist, dat ook in 1982 verscheen. Toch is The Entity eerder opgenomen, waardoor het puur toeval lijkt te zijn. Het verschil is ook dat Poltergeist de verschijningen wel uitgebreid laat zien, mediums gebruikt in plaats van wetenschappers en het dramatische/psychische element veel minder belicht dan The Entity. Ergens jammer dat de film aan het einde ook zo grootschalig wordt met het onderzoek en de gigantische ijsrots, maar echt slecht was het ook niet.

De film is goed opgenomen, met name de nachtscènes hadden een prettige jaren '80 sfeer. De special effects van Stan Winston en de dreunende soundtrack Charles Bernstein zorgde ook voor een echte 80s feel.

Bizar om aan het einde van de film te ontdekken dat het gebaseerd is op een zogezegd waargebeurd verhaal van een vrouw die echt is aangevallen door een onzichtbare kracht. Iets vergelijkbaars was bij Amityville ook al. Ik vind het nogal moeilijk te geloven en denk dat het de makers puur om publiciteit te doen is, maar ik denk dat ik een oordeel over de echtheid van dit soort voorvallen maar aan Agent Mulder overlaat...

Al met al is The Entity een originele en zeer degelijke 'spookhuis'-film uit de jaren '80.

Ik vond het best een leuk werkje. De entiteit gaat toch wat verder dan gewoon de stuipen op het lijf te jagen. Het heeft zelfs perverte neigingen en kan de handjes niet thuis houden. Hershey is nu wel een mooie vrouw maar dat betekent nog niet dat je er zomaar mag aanzitten natuurlijk, entiteit, poltergeist of wat je ook bent. Het is misschien één van de grote pluspunten aan de film. Je weet dat er iets is, dat er iets bovennatuurlijks aan het werk is, maar je krijgt het nooit te zien. Enkel de gevolgen zie je.

Die rol van Dr. Schneiderman vond ik wat gedurft. Nu ja, het is op zich wel goed dat er iemand is die weerwerk biedt. Ik ben nog nooit in aanraking geweest met psychologen maarja het blijft een pseudowetenschap natuurlijk. Deze Dr. Schneiderman lijkt het allemaal beter te weten, zelfs na alles wat hem verteld wordt. Denk is rationeel na man, oh ja dat doet hij waarschijnlijk maar zijn gezond verstand liet het afweten. Het begon me na een tijd wat te frustreren dat Herschey hem niet gewoon wegstuurde. Ze hoefde dat toch helemaal niet te pikken zeker. Het einde schiet misschien wat tekort want ik had graag geweten of hij er nadien anders over ging denken. Waarschijnlijk niet, de onbenul.

De muziek is heel goed. Het acteerwerk is dan weer wat minder, maar het is absoluut de moeite voor fans van psychologische thrillers/horror om dit werk eens te kijken. Het einde vond ik ook sterk. De film heeft vrij weinig stemmen want dit lijkt toch een beetje een klassieker in het genre te zijn.

Prima 'bovennatuurlijk' horror film. Waarin we de terrorisatie van een alleenstaande met drie kinderen zien door een vreemde aanwezigheid. Het mooie van de film is dat we zowel de aanvallen als ook de emotionele uitwerking op de moeder in beeld worden gebracht. Aan het script is mee-geschreven door Frank De Felitta van hem was dan ook het boek. Hij baseerde het op de Doris Bither- zaak. Een zaak waarin een vrouw beweerde dat ze was verkracht door een onzichtbare entiteit. Ook de paranormale onderzoekers Barry Taff en Kerry Gaynor van die zaak hebben blijkbaar meegewerkt om de film natuur-getrouw over te brengen. Iets wat zeker wel gelukt is. Barbara Hershey (nog regelmatig te zien in series en films) speelt de moeder Carla Moran overtuigend maar Ron Silver die de rol van psychiater Phil Sneiderman speelde daartegen vond ik gaandeweg vrij irritant. Iets wat ook de bedoeling kan zijn geweest. De over-de-top climax en het einde waren voor mij net iets te... Het geheel werd compleet gemaakt met een goede pompende soundtrack.

Aardige film over een vrouw die in haar eigen huis verkracht wordt door een onzichtbare kracht. De hele opzet en verloop van deze film is aan de ene kant goed, maar aan de andere kant ook voorspelbaar. Zo is het eerste gedeelte nogal repetitief. Barbara Hershey doet het zeker goed en ook de muziek past prima bij het geheel.

rare film maar eentje met veel spanning moet hem nog kopen eentje van mijn favorieten

Deze film met heel veel moeite afgekeken. Veel te langdradig en veel te serieus allemaal alsof de regisseur je wilde doen geloven dat die paranormale onzin ook echt op feiten gebaseerd was. Niet dus, mijn mening is dat alles wat je zag als gevolg van die onzichtbare kracht zich afspeelde in het hoofd van Carla. Allemaal hallucinaties, niet meer dan dat. Voor mij ook best herkenbaar maar het kan natuurlijk nooit dat het ook in werkelijkheid gebeurde. Wat in die aftiteling verklaard werd vond ik dan ook een lachertje.

Positief was wel dat je onder een onheilsspannende score wel getrakteerd werd op een paar flinke schrikmomenten. Alleen werkte dat voor mij alleen in het begin. Op een gegeven moment deed het mij niets meer. Ach ja, alles went zullen we maar zeggen. Maar genoeg gezegd, dit soort horror werkt dus niet bij mij. Voor mij bestaat een horrorfilm uit 100% fantasie die met de werkelijkheid niets te maken heeft. En zo hoort het ook.

2,0*

Interessant, maar niet interessant genoeg.

Zo is deze film van maar het liefst 2 uur niet altijd boeiend genoeg en zeker de finale is een behoorlijke domper van een redelijk opgebouwd verhaaltje. Vooral enkele bijzondere regiekeuzes zorgen voor een redelijk apart sfeertje door de film heen.

Maar het is spijtig genoeg dat het uiteindelijk niet veel verder is gekomen dan een redelijk uitgevoerd spookhuisfilmpje. Enkele leuke vondstjes in het verhaal brengen hier ook geen verandering in en dan gaan die 2 uur wel een beetje langzaam voorbij.

En waarom duurt dit dan ook weer 2 uur. Het verhaal heeft niet veel te zeggen, het acteerwerk is ok maar niet intrigerend, en visueel is de film op een aantal aardige momenten ook niet veel meer dan de algemene lawaaifilms uit de jaren 80.

Wel nog een redelijk verhaaltje dat net genoeg weet te boeien zonder dat je aandacht heel erg verslapt. Dat zegt echter niet dat ik soms serieus moeite had met mijn aandacht erbij te houden. Zeker in het eerste deel. Veel meer horror dan 5x verkracht worden door een geest met aparte rockmuziek krijg je ook niet. Die truc wordt ook iets te veel herhaald.

Een het tweede deel is ook niet veel interessanter, maar er gebeurd dan wel weer iets meer dat de film ook doet onderscheiden van andere films. Geloofwaardig vond ik het echter niet. Daarvoor vond ik de romance te lomp en de regiekeuzes te apart. Zeker die rockmuziek zuigt het subtiele weg zodat een geloofwaardig of realistisch gevoel niet snel bij me opkwam.

Uiteindelijk is het best een degelijk filmpje geworden, maar ondanks dat het tamelijk apart is, vond ik het nergens ver boven de gemiddelde spookhuisfilms uitstijgen. Soms vind ik zo'n jaren 80 horror nostalgisch, maar deze is helaas geen voorbeeld in die films.

Een film die mij positief wist te verrassen door verschillende punten :
je wordt dadelijk geconfronteerd met de agressieve kwaadaardige entiteit, geen onnodige aanloop...
blijkbaar berust op ware gebeurtenissen, al moet je dan toch wel met een kritische houding benaderen, maar toch...je vindt er voldoende gegevens over op het internet. De vrouw in kwestie is naderhand ook naar Texas vertrokken en in 2006 overleden. De kwaadaardige entiteit zou wel minder frequent bij haar aanwezig zijn geweest. Stel je voor ...
goed acteerwerk, vooral Barbara Hershey die naakt toch een paar heftige scènes moest spelen
de verschillende aanrandingen worden goed weergegeven en zijn belangrijk om in het verhaal te komen en de onmacht van Carla Moran te ervaren
ook de bewustwording rond de negatieve houdingen rond het gebeuren, het al of niet accepteren van andere mensen en hoe die er mee omgaan wordt prima gebracht
the sound is krachtig en belangrijk in deze film, het geeft de film een bepaalde creepy sfeer.
7/10