Blood & Gold (2023)

Vermakelijke film. Een soort mix van western en tweede wereldoorlog.

Omdat dit een Netflix film is en de filmposter er verschrikkelijk uitziet, dacht ik dat het wel eens zou kunnen tegenvallen. Maar de film is me juist heel erg meegevallen en vond ik zelfs iets leuker dan "Sisu (2022)", welke ik vorige week zag. Deze Duitse film van regisseur Peter Thorwarth (vooral bekend van de Actie / Horror film "Blood Red Sky (2021)") speelt zich af in Duitsland en iedereen praat dus gewoon Duits en in "Sisu" (is wel een Finse productie) was dat juist anders, want daarin praten de Duitsers Engels. Net als "Sisu" is dit ook een Spaghettiwestern-achtige oorlogsfilm, waarbij zowel actie als ook drama te zien is.

"Blood & Gold" (toepasselijke titel voor deze film) speelt zich af in Duitsland in het voorjaar van 1945. Duitsland is oorlogsmoe en soldaat Heinrich (Robert Maaser) besluit te deserteren, maar dat met desastreuze gevolgen. Hij wordt opgespoord en opgehangen aan een boom door een groep SS’ers onder leiding van SS-Obersturmbannführer Von Starnfeld (Alexander Scheer). Terwijl de nazi’s vertrekken en denken dat Heinrich wel zal sterven, schiet boerin Elsa (Marie Hacke) hem te hulp.

Ze snijdt Heinrich los en laat hem onderduiken in haar boerderij, waar ze samenwoont met haar broer Paule (Connor Long), die het downsyndroom heeft en zeer begaan is met de dieren op de boerderij, waaronder koe Rita. Al snel blijkt dat Heinrich niets meer met de oorlog te maken wilt hebben en dat hij naar zijn jonge dochter wil (zijn vrouw en zoontje zijn namelijk gestorven tijdens de oorlog), terwijl Von Starnfeld in het nabijgelegen dorp Sonnenberg op zoek is naar een Joodse schat in de vorm van goud. Hij stuit daarbij op verbitterd verzet van de dorpelingen, die de schat voor zichzelf willen houden. Al snel worden Heinrich en Elsa ongewild meegesleurd in deze jacht op het goud.

Het begin van de film doet denken aan de Drama / Oorlog film "Der Hauptmann (2017)" en dat m.b.t. de Duitse achtervolging op een Duitse soldaat en over de chaos en het bloedvergieten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het begin had me gelijk in de ban van de film en wist me ook tot het einde prima te vermaken. Het verhaal is relatief eenvoudig en heeft een vrij voorspelbaar verloop, maar bevat wel de nodige actie, drama, zwarte humor, veel wendingen (zeker m.b.t. wie het goud allemaal in zijn handen heeft) en ook sneuvelen er enorm veel personages (alleen Heinrich en Elsa weten het te overleven en Heinrich vindt uiteindelijk ook zijn dochtertje Lotje) en geregeld op grove wijze (o.a. met een hooivork, een bijl, een schop, een boobytrap en een Amerikaanse tank).

En dat o.a. in de boerderij van Elza en in en rond de kerk in het dorp Sonnenberg. In de kerk vindt diverse keren actie plaats (o.a. in de kerktoren, waar Paule heldhaftig aan zijn einde komt en waar hij een SS-er uit de kerktoren duwt, die dan te pletter valt), met als hoogtepunt de bloedige confrontatie op het einde, waarbij er o.a. met een Panzerfaust wordt geschoten.

De SS-ers worden in de film ook als echte smeerlappen neergezet (doden dieren op de boerderij, willen daar ook Elza verkrachten, steken de boerderij in de fik, nemen Paule mee en vernederen hem in het openbaar als Untermensch en schieten burgers dood zoals een pastoor) en vooral de akelige SS-Obersturmbannführer Von Starnfeld met zijn half verminkt gezicht en diens harde rechterhand Dörfler gespeeld door Florian Schmidtke. Beiden komen overigens op een meer dan dik verdiende wijze om het leven. Von Starnfeld krijgt op sluwe wijze (schitterende in beeld gebracht) een cyaankali-pil (welke hij in zijn ring had en welke top-nazi's gebruikten, zoals Heinrich Himmler, Hermann Göring en zelfs Adolf Hitler, om zich van het leven te beroven) toegediend door Elsa en Dörfler krijgt een goudstaaf door zijn mond geramd door Heinrich, waarbij hij ook tegen hem zegt:

"Wil je het goud? Vreet maar op."

Hoewel de burgemeester van het dorp, te weten Richard gespeeld door Stephan Grossmann, geen SS-er is, liep hij wel rond als een soort van Hermann Göring en was hij ook een smeerlap en zeker wat hij het Joodse gezin in het dorp aandeed (tijdens de Kristallnacht) en omdat hij het goud wilde hebben. Hij wordt op gruwelijke wijze om zeep gebracht door dorpelingen (o.a. door de zekere Sonja gespeeld door Jördis Triebel) met een schop (wordt helaas wel niet expliciet in beeld gebracht). Het goud komt uiteindelijk op het einde in handen van Sonja, die de shout-out in de kerk weet te overleven, maar als ze met het goud in een Volkswagen Kübelwagen wegrijdt, wordt ze omver geschoten door een Amerikaanse tank en krijgen de Amerikanen het goud in handen, zoals in de Oorlog / Actie film "Kelly's Heroes (1970)".

De onbekende cast speelde overigens goed en leuk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Robert Maaser en Marie Hacke. Maar ook Connor Long (die ook in het echt het downsyndroom heeft), Florian Schmidtke, Jördis Triebel en Petra Zieser (als de behulpzame Irmgard die goed kan schieten) zijn het vernomen waard.

Al met al heb ik me prima vermaakt met deze leuke, vermakelijke en actievolle genrefilm, welke ook niet al te lang duurt met circa 93e minuten. En visueel gezien zag het er ook allemaal mooi uit. Van mij mogen meer van dit soort films (de Spaghettiwestern, maar dan tijdens de Tweede Wereldoorlog) gemaakt worden en sowieso omdat ik een liefhebber ben van Tweede Wereldoorlogsfilms en zeker de films waarin Duitsers centraal staan. "'Blood & Gold' is gewoon een goede film en misschien wel de beste in zijn soort na "Inglourious Basterds (2009)".

Deze film speelt zich af op het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Maar het is allesbehalve een oorlogsfilm.

Het is een western, een film met Bruce Lee moves, extreem geweld, donkere humor, een Duitse versie van Inglorious Bastards, met veel nazi's die worden afgeslacht, ontroerend & coole personages.

Geen hoogstaande cinema maar zalig entertainment...

uitstekende film

goed verhaal, prima acteurs (voor mij wel allemaal onbekend)

maar een hele dikke 7á 7,5 (3.5 ster)

spannend, heb me niet verveeld .

Niet geheel waarheid getrouw, maar kijkt lekker weg. Ze spreken allemaal Duits de Duitsers en geen Engels wat je vaak ziet in oorlogsfilms

Leuk, onderhoudend en vermakelijk!

Toen ik vrijdag thuiskwam van een gezellig dagje Apenheul, zag ik deze film beneden op de TV en het zag er best goed uit. Ik besloot eigenlijk direct ook om deze film aan te knallen en ik moet zeggen dat ik me echt best vermaakt heb met deze oorlogsfilm. Ik ben nooit héél positief over nieuwe producties van ‘Netflix', in het verleden zijn dit vaker slechte dan goeie films gebleken maar, de laatste tijd worden ze wel steeds beter. Toen ik een tweede wereldoorlog productie zag was ik eigenlijk direct onder de indruk, ik hou natuurlijk heel veel van dit onderwerp dus een film zoals dit kan mij altijd wel bekoren. Ook deze productie was zeer vermakelijk. Het verhaal was ietwat makkelijk maar, wel erg leuk om gewoon te volgen en dat deed best veel. De actie was prima, het was hard maar nergens echt heel gruwelijk, en het kijkt allemaal heel makkelijk weg.

Wat me voornamelijk erg opviel en vooral meeviel waren de karakters van deze film, die opzich best goed uitgezocht waren maar, ook heel gaaf overkwamen. Ik denk dat iedereen wel ziet dat ‘Alexander Scheer’ als von Starnfeld en zijn rechterhand heerlijk waren gecast, en voornamelijk toch wel de looks van Scheer deden zijn werk als de SS-leider. Die prothese vond ik dan soms wat nep ogen, en je zag ook wel dat er wat CGI werk aan ter pas kwam, wat ik toch wel weer een beetje zonde vond. Voor de rest is eigenlijk de rest ook heerlijk gecast. Elsa, Sonja, Heinrich, allemaal leuke rollen en natuurlijk echt wel stereotyperend Duits, wel heel vermakelijk, zoals het eigenlijk ook moest.

Het verhaal lijkt mij duidelijk genoeg, daar ga ik verder ook niet op in. En ik wil mijn mening voor deze film sowieso even wat kleiner houden, omdat het ook alweer even geleden is dat ik deze film heb gezien. Neemt niet weg dat de film erg leuk was om te zien. We gaan mee met verschillende settings en het sfeertje was ook niet altijd even aangenaam.

Fijne film, fijne Netflix productie en een fijne avond maken deze film tot een leuke oorlogsfilm met toch wel een duister randje aan humor. Ik hou er van.

Na het finse Sisu de tweede film over nazi's en goud binnen korte tijd en (bijna) even leuk. De gekkigheid en bloederige toestanden worden hier iets subtieler in beeld gebracht, maar veel scheelt het niet. Beide films zijn ook duidelijk schatplichtig aan het werk van Quentin Tarantino. Het tempo had iets hoger mogen liggen, bepaalde ingetogen scenes halen nu de vaart een beetje uit het verhaal, maar herhaaldelijk gaat de boel heerlijk los. Op basis van deze twee films mag dit wel uitgroeien tot een heus subgenre, wat mij betreft.

Helemaal niet te vergelijken met de recente film Sisu. Deze film is beter, vooral geloofwaardiger doordat het niet zo over-the-top is. Het gaat ook over goud maar naar mijn gevoel toch iets minder. Er zijn ook meerdere personages dan de goudmijner in Sisu. Je kan Korpi, de mijner uit Sisu niet echt vergelijken met Heinrich. Heinrich slaat eerder op de vlucht, Korpi doet de nazi's uiteindelijk op de vlucht slaan. Het is te lang geleden voor mij om te vergelijken met Inglorious Bastards. Al denk ik dat deze Blood and Gold voldoende origineel is om nergens mee vergeleken te worden. Goede film.

Dit was echt fantastisch! Een bijzondere mix van Quentin Tarantino gemixt met spaghettiwestern en het werkt verrassend goed.

Wel vind ik het ''Blood'' deel een stuk leuker dan het ''Gold'' deel, maar het kijkt sowieso heerlijk weg. We haten allemaal wel de Nazi's en ze blijven dan ook een dankbare vijand in films. Ook hier zijn ze weer zeer kwaadaardig en sadistisch, met commandant Von Starnfeld voorop. Deserteur Heinrich weet te ontsnappen aan een SS-bataljon en krijgt door haar redding onderdak bij boerin Elsa, die weer wordt aangevallen door de SS-ers. En dan gaat de film echt heerlijk los met snoeiharde wraakmomenten. Recent heb ik ook de film Sisu nog gezien en ze lijken op dat vlak een beetje op elkaar, maar Blood & Gold vind ik wel echt een niveautje beter nog. Iets realistischer, maar ook nog wreder. Fijne kills met onder andere hooivormen, schoppen, messen of gewoon ouderwets uit een kerktoren worden getrapt, kapot geramd worden met een goudstaaf of ongewenst een cyaankali-pil inslikken.

Zo was het een dik uur lang geweldig vermaak, maar zodra de focus meer op het goud kwam te liggen werd de film wel wat vlakker en minder boeiend. Gelukkig zit er nog een lekker slot aan de film en is de proloog met de Amerikanen ook heel geinig. Bijzonder dat dit zo op Netflix staat, over het algemeen zijn die films weinig bijzonder. Maar dit was tof. Uitstekende cast, mooie landschappen, fijn camerawerk, heerlijke gore en dat alles ook nog eens in 100 minuten. Waarom toch constant films die 2,5 uur moeten duren als het dus wél gewoon in een veel kortere speelduur kan? Dit gaat niet de laatste keer zijn dat ik deze film op ga zetten.

4*

Matige wat geforceerde 'oorlogsfilm'. Het verhaal is niet heel origineel. De uitwerking kan er net mee door. Het neerzetten van een Tarantino achtige film met een spaghetti western sausje is niet helemaal geslaagd. Het voelt allemaal wat geforceerd aan en op een of andere manier mist de film de spontaniteit en een eigen smoelwerk. Visueel is de film goed geslaagd en de rauwe actie is passend en van niveau. Het acteerwerk is wisselend. 3.0

Een vrij doorzichtige poging om het fenomenale Sisu dunnetjes over te doen. Ik vermoed dat Netflix op één of andere manier achter het scenario is gekomen en halsoverkop is beginnen filmen. Een beetje zoals de Chinezen zich ook laten 'inspireren' door talentvolle bedrijven.

Ik las de naam Tarantino en moest er bij de opening credits ook al meteen aan denken. Niet dat ik zo warm loop voor die over het paard getilde filmmaker, maar zelfs dat niveau wordt niet gehaald, ook al proberen de makers het wel. Sommige actiesequenties zijn meer dan behoorlijk te noemen, maar de personages en wat er met hen gebeurde, kon mij aan mijn reet roesten. Het goudverhaaltje is er zo bij de haren bij gesleurd. Herhaaldelijk vergat ik tijdens de film dat het over goud ging. Als wraakfilm is dit ook echt ondermaats. Neen, als je dan toch graag een WO2-film wil zien met western vibe over goud, wraak en het afslachten van nazi's, moet je bij Sisu zijn.

Redelijk goede film, die ik evenwel een beetje overroepen vind.

Het verhaal zit wel goed, maar de acteerprestaties zijn dat niet.

Had er gezien de goede commentaren veel meer van verwacht.

In de laatste dagen van de tweede wereldoorlog komen gedeserteerde soldaat Heinrich en boerin Elsa op ramkoers met een groep SS'ers als blijkt dat ze in het dorpje Sonneberg op zoek zijn naar een Joodse goudschat. Als deze plotbeschrijving enigszins bekend klinkt, komt dat omdat het slechts een paar weken na de release van "Sisu (Film, 2022) " wordt uitgebracht. Ook hier is een genremix van spaghetti-western en actie te zien.De film biedt precies genoeg geweld en actievermaak (die 'pil'-scene) voor zijn bondige speeltijd, ook al is de actie soms ook niet bijzonder geïnspireerd of creatief en werd het door komedie afgezwakt. Het is ook jammer dat de drie betrokken partijen niet allemaal met elkaar in conflict komen en de hoofdpersonen soms ook helemaal niets om het goud geven. Bovengenoemde film Sisu is in alles de betere (cinematografisch, het bloed is meer in beeld en plot-technisch) maar niettemin is dit zeer genietbaar bloederig vermaak en van films waarin nazi's worden afgeknald, krijg ik nooit genoeg

De actie is nog wel oké, de verhaallijn volstrekt onlogisch. Een beetje als een slechte horrorfilm waarin het wanhopige meisje precies daarheen rent waar geen weldenkend mens heen zou gaan. Zo is het ook met deze film waar stompzinnige keuzes worden gemaakt die ieder weldenkend mens anders zou maken.

Tuurlijk, het is maar een film echter kan ik me kapot ergeren als de geloofwaardigheid geweld wordt aangedaan.

Desondanks tot het einde afgekeken maar veel verder dan een magere 3 kom ik niet.

Zeer vermakelijke, bloederige actiefilm waarbij oorlog en goud centraal staan. Een groep SS'ers willen nog een slag slaan want zij weten iets af van het Joods goud in het dorpje Sonneberg. Een gedeserteerde soldaat weet dankzij Elsa te overleven aan die bende en raakt ongewild verwikkeld in hun plannen. Maar ook de dorpsbewoners hebben zo'n hun eigen plannen en verleden. Heerlijk vertier, veel bloederige actiescènes, leuke personages gekruid met wat drama en humor. Er zitten een paar sterke scènes in de film zoals de scène met de pil, de scène op de boerderij, de scène van een soort van klokkenluider van Notre Dame en de slotscène in de kerk. 7,5/10

In deze film draait het niet om ideologieën of om heldhaftige geallieerden die de nazi‘s een lesje leren. Het gaat zelfs niet om oorlogsvoering. In deze film gaat het om goud. Alhoewel, misschien gaat het ook wel om de missie van een deserteur die gerechtigheid wil en wraak wil nemen op een groepje SS-tuig. De film heeft in die zin wel iets van een western.

De setting en het scenario doen eigenlijk niet erg ter zake. Het verhaal schiet vele richtingen uit. Het draaiboek is desondanks vrij dun, maar is wel lekker absurd en humoristisch. Dat heeft alles te maken met bizarre gebeurtenissen en bizarre wendingen. Minder met de personages.

De personages zijn vrij kleurloos ingevuld. Deserteur Heinrich heeft weinig charisma, beschikt niet over zelfspot en is sowieso nogal humorloos. De overige personages zijn ook nogal bleekjes ingekleurd. Een uitzondering is een clichématig vormgegeven SS-officier die een grotesk monster verbeeldt. Hoewel een karikatuur is het personage bepaald niet kleurloos. Hij is zelfs wel grappig.

De actiescènes zijn goed. De muziek is niet onaardig en sfeervol. De situatieschetsen zijn absurd en best leuk, maar deden mij dan weer erg denken aan bijvoorbeeld Inglorious Bastards of Kelly‘s Heroes. Ik had steeds de indruk alles al eens eerder gezien te hebben. Verwacht dus geen originele film, maar stel je in een op formulewerkje dat rijkelijk put uit betere voorgangers en dat best aardig doet.

Heftig filmpje. Natuurlijk behoorlijk over de top. Mag voor mij wel een keertje. Moest natuurlijk ook denken aan Tarantino, waar ik geen liefhebber van ben, maar dit vond ik wel te pruimen. Er gebeurt een hoop en je verveelt je geen seconde. Mooi toch?

Ik vond meer fun aan Sisu (3,5*), hoewel Blood&Gold met de western stijlkenmerken inderdaad wat Tarantinesk overkomt en er wat meer inhoud is dan in Sisu met dat goud zoeken. Maar verder is dit een erg gelijkaardige man tegen Nazi actiefilm met een overdaad aan brutale scènes, ook al gericht tegen priesters en mentaal gehandicapten. Soms wat aan de wansmakelijke kant. Een bescheiden 3*

Heerlijke film. Goed onderhouden, mooie beelden, goed geacteerd en dan dat (zoals men dat noemt) rauwe Tarantino-randje. Ik houd er van. Ook de muziekkeuze, wat veel wegheeft van de aloude Westerns, doet het extreem goed in deze film. Goede keuze!

De vergelijkingen met Sisu zijn hier al legio gemaakt. Er is wel iets van aan. Sisu vond ik misschien nog net iets beter, mede door de enorme karakterkop van het hoofdpersonage daar. Leuk vertier ook hier waarvan je niets serieus moet nemen. Historisch een sof, maar dat mag ook wel eens een keer.

Wel genoten van het tempo en het plot dat nimmer stilviel. Acteerwerk niet bijzonder, maar wel pure fun. Leuk zo zo'n doorslechte bad guy, de sergeant nog meer dan de luitenant-kolonel.

Heerlijk hoe die nazi's worden afgeknald, toch wel karma na hun zwijnengedrag gedurende de gehele film. Tof met het verstand op nul.

Aardige wraakfilm die zich afspeelt aan het einde van WOII. En met een vette soundtrack.
Al is het acteerwerk niet bij iedereen even overtuigend en zijn een aantal vechtscenes dat ook niet. Wat me ook wat tegen stond was het feit dat the good guys zich steeds wel erg makkelijk lieten afknallen.
De twee voornaamste slechteriken waren dan wel weer overtuigende guys you love to hate. En er zaten ook nog best wat leuke vondsten in Blood and Gold.
Een nette voldoende voor mij, deze botte en vlotte actieprent.

Na een dagje kringloop nog effe wat luchtigs op de namiddag en dat werd deze Blood & Gold die niets minder genoemd kan worden dan een crossover tussen Tarantino, Sisu en een toefje Der Hauptmann. En waar het geheel wel even een beetje op gang moet komen vermaakte dit toch prima.

Het verhaal doet niet zo zeer terzake met het goud, ook al is het plotje met de hebberige SS'ers en verschillende bewoners van het dorpje die er ook alles voorover hebben met bedrog en moord aan toe best geinig. Maar dat is opzich niet waar deze B&G het van moet hebben temidden van mooie landschappen en veel moffen. Waar de hoofdrolspeler in de vorm van Heinrich en Elsa aanvankelijk niet zo heel veel toevoegen doen 'easy to hate' schmierende bad guys Von Starnfeld en Dorfler dat wel, zeg maar gerust dat zij de film maken en opleuken. Toch is het zelfs ondanks hen dat de ware essentie na een half uur pas aanbreekt met de geweldsuitbarsting in het huisje, en potdikke wat zalig.

En dat is vervolgens waar Blood & Gold omdraait, zoveel mogelijk actie creëren, een vehikel voor geweld en bloedvergieten. En wat zijn die momenten sterk, rauw, grof en hard, zeg maar gerust dat de film op dat vlak zalig is waar een momentje zoals de ontsnappende Heinrich vanuit het kerkdak wel erg sterk is. Maar ach dat is de film vergeven die verder niet uitblinkt in verhaal of dialoog maar gewoon wel lekkere grove actie levert in een dik aangezette sfeer met een western achtige soundtrack. Dan vergeet ik nog de cinematografie en camerawerk en kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit best leuk is voor een keer maar zich natuurlijk verder niet meten kan met de eerder genoemde titels of een naam als Tarantino.