Blood & Gold (2023)

Interessant, wel jammer dat het een Netflix film is.

Blood and Gold review – second world war spaghetti western is good pulpy fun | Film | The Guardian - theguardian.com

Heerlijke pulp film voor de vrijdagavond. Heb me kostelijk vermaakt met deze Netflix film!

Vermakelijke film. Een soort mix van western en tweede wereldoorlog.

Filmtechnisch dik in orde, waarschijnlijk wel wat digitaal bijgetekend.

Een soort Duitse Inglourious Basterds. Het ligt er wel erg dik op. Aardig, voor een keertje, maar niet meer dan dat. Na het eerste half uur was alles wel gezien en valt het verdere verloop ook wel te voorspellen

Omdat dit een Netflix film is en de filmposter er verschrikkelijk uitziet, dacht ik dat het wel eens zou kunnen tegenvallen. Maar de film is me juist heel erg meegevallen en vond ik zelfs iets leuker dan "Sisu (2022)", welke ik vorige week zag. Deze Duitse film van regisseur Peter Thorwarth (vooral bekend van de Actie / Horror film "Blood Red Sky (2021)") speelt zich af in Duitsland en iedereen praat dus gewoon Duits en in "Sisu" (is wel een Finse productie) was dat juist anders, want daarin praten de Duitsers Engels. Net als "Sisu" is dit ook een Spaghettiwestern-achtige oorlogsfilm, waarbij zowel actie als ook drama te zien is.

"Blood & Gold" (toepasselijke titel voor deze film) speelt zich af in Duitsland in het voorjaar van 1945. Duitsland is oorlogsmoe en soldaat Heinrich (Robert Maaser) besluit te deserteren, maar dat met desastreuze gevolgen. Hij wordt opgespoord en opgehangen aan een boom door een groep SS’ers onder leiding van SS-Obersturmbannführer Von Starnfeld (Alexander Scheer). Terwijl de nazi’s vertrekken en denken dat Heinrich wel zal sterven, schiet boerin Elsa (Marie Hacke) hem te hulp.

Ze snijdt Heinrich los en laat hem onderduiken in haar boerderij, waar ze samenwoont met haar broer Paule (Connor Long), die het downsyndroom heeft en zeer begaan is met de dieren op de boerderij, waaronder koe Rita. Al snel blijkt dat Heinrich niets meer met de oorlog te maken wilt hebben en dat hij naar zijn jonge dochter wil (zijn vrouw en zoontje zijn namelijk gestorven tijdens de oorlog), terwijl Von Starnfeld in het nabijgelegen dorp Sonnenberg op zoek is naar een Joodse schat in de vorm van goud. Hij stuit daarbij op verbitterd verzet van de dorpelingen, die de schat voor zichzelf willen houden. Al snel worden Heinrich en Elsa ongewild meegesleurd in deze jacht op het goud.

Het begin van de film doet denken aan de Drama / Oorlog film "Der Hauptmann (2017)" en dat m.b.t. de Duitse achtervolging op een Duitse soldaat en over de chaos en het bloedvergieten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het begin had me gelijk in de ban van de film en wist me ook tot het einde prima te vermaken. Het verhaal is relatief eenvoudig en heeft een vrij voorspelbaar verloop, maar bevat wel de nodige actie, drama, zwarte humor, veel wendingen (zeker m.b.t. wie het goud allemaal in zijn handen heeft) en ook sneuvelen er enorm veel personages (alleen Heinrich en Elsa weten het te overleven en Heinrich vindt uiteindelijk ook zijn dochtertje Lotje) en geregeld op grove wijze (o.a. met een hooivork, een bijl, een schop, een boobytrap en een Amerikaanse tank).

En dat o.a. in de boerderij van Elza en in en rond de kerk in het dorp Sonnenberg. In de kerk vindt diverse keren actie plaats (o.a. in de kerktoren, waar Paule heldhaftig aan zijn einde komt en waar hij een SS-er uit de kerktoren duwt, die dan te pletter valt), met als hoogtepunt de bloedige confrontatie op het einde, waarbij er o.a. met een Panzerfaust wordt geschoten.

De SS-ers worden in de film ook als echte smeerlappen neergezet (doden dieren op de boerderij, willen daar ook Elza verkrachten, steken de boerderij in de fik, nemen Paule mee en vernederen hem in het openbaar als Untermensch en schieten burgers dood zoals een pastoor) en vooral de akelige SS-Obersturmbannführer Von Starnfeld met zijn half verminkt gezicht en diens harde rechterhand Dörfler gespeeld door Florian Schmidtke. Beiden komen overigens op een meer dan dik verdiende wijze om het leven. Von Starnfeld krijgt op sluwe wijze (schitterende in beeld gebracht) een cyaankali-pil (welke hij in zijn ring had en welke top-nazi's gebruikten, zoals Heinrich Himmler, Hermann Göring en zelfs Adolf Hitler, om zich van het leven te beroven) toegediend door Elsa en Dörfler krijgt een goudstaaf door zijn mond geramd door Heinrich, waarbij hij ook tegen hem zegt:

"Wil je het goud? Vreet maar op."

Hoewel de burgemeester van het dorp, te weten Richard gespeeld door Stephan Grossmann, geen SS-er is, liep hij wel rond als een soort van Hermann Göring en was hij ook een smeerlap en zeker wat hij het Joodse gezin in het dorp aandeed (tijdens de Kristallnacht) en omdat hij het goud wilde hebben. Hij wordt op gruwelijke wijze om zeep gebracht door dorpelingen (o.a. door de zekere Sonja gespeeld door Jördis Triebel) met een schop (wordt helaas wel niet expliciet in beeld gebracht). Het goud komt uiteindelijk op het einde in handen van Sonja, die de shout-out in de kerk weet te overleven, maar als ze met het goud in een Volkswagen Kübelwagen wegrijdt, wordt ze omver geschoten door een Amerikaanse tank en krijgen de Amerikanen het goud in handen, zoals in de Oorlog / Actie film "Kelly's Heroes (1970)".

De onbekende cast speelde overigens goed en leuk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Robert Maaser en Marie Hacke. Maar ook Connor Long (die ook in het echt het downsyndroom heeft), Florian Schmidtke, Jördis Triebel en Petra Zieser (als de behulpzame Irmgard die goed kan schieten) zijn het vernomen waard.

Al met al heb ik me prima vermaakt met deze leuke, vermakelijke en actievolle genrefilm, welke ook niet al te lang duurt met circa 93e minuten. En visueel gezien zag het er ook allemaal mooi uit. Van mij mogen meer van dit soort films (de Spaghettiwestern, maar dan tijdens de Tweede Wereldoorlog) gemaakt worden en sowieso omdat ik een liefhebber ben van Tweede Wereldoorlogsfilms en zeker de films waarin Duitsers centraal staan. "'Blood & Gold' is gewoon een goede film en misschien wel de beste in zijn soort na "Inglourious Basterds (2009)".

Deze film speelt zich af op het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Maar het is allesbehalve een oorlogsfilm.

Het is een western, een film met Bruce Lee moves, extreem geweld, donkere humor, een Duitse versie van Inglorious Bastards, met veel nazi's die worden afgeslacht, ontroerend & coole personages.

Geen hoogstaande cinema maar zalig entertainment...

Het is waar dat Netflix enorm veel rommel produceert maar ik kan alleen toejuichen dat ze eens iets goed maken...

Precies, zo dacht ik er ook over. Dit is zeker één van beste Netflix films die ik gezien heb.

Een prima oorlogsfilm. Gezien vanuit het perspectief van een deserteur. Ook de wreedheden van de SS tegen eigen bevolking werden duidelijk gemaakt.

De cast doet het prima. Ook al vond ik de SS officier veel gelijkenis hebben met Herr Flick uit "allo allo". Belachelijk. Ook de acteur met Down Syndroom blijkt wel erg goed te kunnen schieten. Tja. Volgens mij hadden de Duitsers in die tijd Untermenschen al vermoord, wat ook werd gememoreerd in de film.. Twijfelachtig allemaal. Maar de andere hoofdrolspelers deden het geloofwaardig genoeg.

De decors waren prima. Er zal ongetwijfeld cgi zijn gebruikt. Maar het paste.

Het camerawerk had wat intenser gemogen.

De vele plotwendingen zijn wel erg toevallig maar zeker niet altijd onlogisch. Uiteindelijk rijmt men er een aardig eind uit. Dat was zondermeer grappig. Eigenlijk zou je zo een vervolg kunnen maken vanuit Amerikaans perspectief. Een vervolg wat mij betreft overbodig is.

De muziek deed vermoeden dat het Western was in de 2de WO. Als je het zo bekijkt klopt het ook. Maar ik vind het niet passen in de 2de WO.

Ik vond het een film die je wilde uitkijken. Vanwege de script geen wereldwonder. Ik denk dat er meer in had gezeten.

uitstekende film

goed verhaal, prima acteurs (voor mij wel allemaal onbekend)

maar een hele dikke 7á 7,5 (3.5 ster)

spannend, heb me niet verveeld .

Dat klinkt helemaal niet verkeerd. Mijn interesse is gewekt.

Het mag dan wel heel erg Tarantino geïnspireerd zijn maar dat neemt niet weg dat deze film echt wel goed in elkaar steekt en met verve gebracht wordt. Dikke aanrader.

Geweldig haha... eindelijk weer 's een film die ik in één keer én met plezier heb afgekeken, want ik zie me toch een partij rotzooi de laatste jaren. Komt steeds vaker voor dat ik een film maar half afkijk of zelfs na 10 minuten alweer afzet.
Een heerlijke oorlogspulpfilm met Tarantino vibes. Mooie colorized kleuren, alsof de film geschoten is in zwartwit, maar later ingekleurd. Humoristisch ook, dat café had ongeveer dezelfde indeling als het café in 'Allo 'Allo en de uitbater/burgemeester wel wat weg van René. Grappig zijn ook die Duitse schlagers die telkens worden ingezet wanneer er geschoten of gevochten wordt. Ik zat al te hopen dat Dietrcich voorbij zou komen en ja hoor, daar was ze.. tot twee keer toe zelfs, als die ene nazi met zijn broek op z'n enkels naar buiten vlucht en aan het einde: Sag Mir wo die Blumen Sind.
Tot slot nog de innemende Paule, het broertje met downsyndroom die zijn geliefde koe voor zijn ogen doodgeschoten ziet worden, maar later revanche neemt: Wie is er hier nou achterlijk?!

Vaak is een Netflix film netnix. Maar deze duitse Inglourious basterds light film heeft me verrast. Leuk verhaal, plotwendingen, beetje actie en geschifte personages. Niet te lang en soms komisch. Zelf mijn vrouw vond de film leuk, terwijl ze niks met oorlogs ( lees geweld) films heeft. 4 sterne

Niet geheel waarheid getrouw, maar kijkt lekker weg. Ze spreken allemaal Duits de Duitsers en geen Engels wat je vaak ziet in oorlogsfilms

Leuk, onderhoudend en vermakelijk!

Erg mee vermaakt.

De film lijkt ook wel veel op de film Sisu! Die was ook wreed en ging het om goud

Geen minuut verveeld

4,5☆

Wat een heerlijke film. Paule, Elsa, die twee goorlellen van nazi's, de pastoor, het goud; heel vet allemaal, lachen en gruwelen tegelijk. De choreografie van sommige vecht- en schietscènes was echt top. En dat in 100 minuten, kan gewoon hoor!

Toen ik vrijdag thuiskwam van een gezellig dagje Apenheul, zag ik deze film beneden op de TV en het zag er best goed uit. Ik besloot eigenlijk direct ook om deze film aan te knallen en ik moet zeggen dat ik me echt best vermaakt heb met deze oorlogsfilm. Ik ben nooit héél positief over nieuwe producties van ‘Netflix', in het verleden zijn dit vaker slechte dan goeie films gebleken maar, de laatste tijd worden ze wel steeds beter. Toen ik een tweede wereldoorlog productie zag was ik eigenlijk direct onder de indruk, ik hou natuurlijk heel veel van dit onderwerp dus een film zoals dit kan mij altijd wel bekoren. Ook deze productie was zeer vermakelijk. Het verhaal was ietwat makkelijk maar, wel erg leuk om gewoon te volgen en dat deed best veel. De actie was prima, het was hard maar nergens echt heel gruwelijk, en het kijkt allemaal heel makkelijk weg.

Wat me voornamelijk erg opviel en vooral meeviel waren de karakters van deze film, die opzich best goed uitgezocht waren maar, ook heel gaaf overkwamen. Ik denk dat iedereen wel ziet dat ‘Alexander Scheer’ als von Starnfeld en zijn rechterhand heerlijk waren gecast, en voornamelijk toch wel de looks van Scheer deden zijn werk als de SS-leider. Die prothese vond ik dan soms wat nep ogen, en je zag ook wel dat er wat CGI werk aan ter pas kwam, wat ik toch wel weer een beetje zonde vond. Voor de rest is eigenlijk de rest ook heerlijk gecast. Elsa, Sonja, Heinrich, allemaal leuke rollen en natuurlijk echt wel stereotyperend Duits, wel heel vermakelijk, zoals het eigenlijk ook moest.

Het verhaal lijkt mij duidelijk genoeg, daar ga ik verder ook niet op in. En ik wil mijn mening voor deze film sowieso even wat kleiner houden, omdat het ook alweer even geleden is dat ik deze film heb gezien. Neemt niet weg dat de film erg leuk was om te zien. We gaan mee met verschillende settings en het sfeertje was ook niet altijd even aangenaam.

Fijne film, fijne Netflix productie en een fijne avond maken deze film tot een leuke oorlogsfilm met toch wel een duister randje aan humor. Ik hou er van.

Na het finse Sisu de tweede film over nazi's en goud binnen korte tijd en (bijna) even leuk. De gekkigheid en bloederige toestanden worden hier iets subtieler in beeld gebracht, maar veel scheelt het niet. Beide films zijn ook duidelijk schatplichtig aan het werk van Quentin Tarantino. Het tempo had iets hoger mogen liggen, bepaalde ingetogen scenes halen nu de vaart een beetje uit het verhaal, maar herhaaldelijk gaat de boel heerlijk los. Op basis van deze twee films mag dit wel uitgroeien tot een heus subgenre, wat mij betreft.

Goede film, de Tarantino stijl valt al meteen op maar deze kijkt van begin tot eind lekker weg. prima actie, bijzondere dialogen. 3,5*

Helemaal niet te vergelijken met de recente film Sisu. Deze film is beter, vooral geloofwaardiger doordat het niet zo over-the-top is. Het gaat ook over goud maar naar mijn gevoel toch iets minder. Er zijn ook meerdere personages dan de goudmijner in Sisu. Je kan Korpi, de mijner uit Sisu niet echt vergelijken met Heinrich. Heinrich slaat eerder op de vlucht, Korpi doet de nazi's uiteindelijk op de vlucht slaan. Het is te lang geleden voor mij om te vergelijken met Inglorious Bastards. Al denk ik dat deze Blood and Gold voldoende origineel is om nergens mee vergeleken te worden. Goede film.

Naah dit was totaal mijn ding niet. Zulke films moeten bikkelhard, rauw, meeslepend,...zijn, met karakters die emoties losweken, duidelijke beleving en die je zo laat opgaan in de film. Maar niets van dit alles, dit was voor mij echt een flauwe saaie film, die buiten verveling, weinig teweeg bracht.

Ik heb blijkbaar eigenzinnige kijk, deze krijgt 4/5 vollenbak, ik kom niet hoger dan een 1.5/5 en bij Tin & Tina (Film, 2023) die overall als trash wordt ontvangen, scoorde die hier bij mij top met 4/5.

Aardig gemaakte film met een dikke knipoog naar het werk van Tarantino, en met name de badguy vond ik leuk gedaan. Voor de rest ben je deze film na het zien snel vergeten, maar ja je kan ook niet alles. 2 punten voor de setting, sfeer, cast en de badguy dus kijk ze.

Dit was echt fantastisch! Een bijzondere mix van Quentin Tarantino gemixt met spaghettiwestern en het werkt verrassend goed.

Wel vind ik het ''Blood'' deel een stuk leuker dan het ''Gold'' deel, maar het kijkt sowieso heerlijk weg. We haten allemaal wel de Nazi's en ze blijven dan ook een dankbare vijand in films. Ook hier zijn ze weer zeer kwaadaardig en sadistisch, met commandant Von Starnfeld voorop. Deserteur Heinrich weet te ontsnappen aan een SS-bataljon en krijgt door haar redding onderdak bij boerin Elsa, die weer wordt aangevallen door de SS-ers. En dan gaat de film echt heerlijk los met snoeiharde wraakmomenten. Recent heb ik ook de film Sisu nog gezien en ze lijken op dat vlak een beetje op elkaar, maar Blood & Gold vind ik wel echt een niveautje beter nog. Iets realistischer, maar ook nog wreder. Fijne kills met onder andere hooivormen, schoppen, messen of gewoon ouderwets uit een kerktoren worden getrapt, kapot geramd worden met een goudstaaf of ongewenst een cyaankali-pil inslikken.

Zo was het een dik uur lang geweldig vermaak, maar zodra de focus meer op het goud kwam te liggen werd de film wel wat vlakker en minder boeiend. Gelukkig zit er nog een lekker slot aan de film en is de proloog met de Amerikanen ook heel geinig. Bijzonder dat dit zo op Netflix staat, over het algemeen zijn die films weinig bijzonder. Maar dit was tof. Uitstekende cast, mooie landschappen, fijn camerawerk, heerlijke gore en dat alles ook nog eens in 100 minuten. Waarom toch constant films die 2,5 uur moeten duren als het dus wél gewoon in een veel kortere speelduur kan? Dit gaat niet de laatste keer zijn dat ik deze film op ga zetten.

4*

Als deze film nou iets was, is het wel bikkelhard en rauw. Meeslepend zal persoonlijk zijn.

En karakters die emoties losweken? Een vrouw die haar verstandelijk gehandicapte broer wil beschermen of een man die zijn gezin deels verloren is vind je niet emotioneel genoeg? Wat had je precies verwacht, dat dit de nieuwe Schindler's List zou zijn?

En saai, tsja. Hoe kan dit nou in hemelsnaam saai zijn? Het tempo is enorm. Het kan je smaak niet wezen, maar saai?