Mad Heidi (2022)

"Rest in cheese", "Heidi and Klara will return in Heidi & Klara!"

Absurd, pervers, goor en hier en daar toch nog een beetje humor. Een mix van Kill Bill, Ilsa, Zombies, The Magnificent Seven, Once upon a time en nog heel veel andere films. Je moet er even doorheen prikken maar dan heb je toch anderhalf uur redelijk amusement.

In de cast een paar bekende gezichten zoals Casper van Dien en Leon Herbert, de laatste was pas nog te zien in een serieuzere rol als de gevangenisbewaarder in Roslund & Hellström: Cell 8 (2022).

Hm, best tegenvallend (had er meer van verwacht, Iron Sky (2012) is in dezelfde lijn maar het resultaat was beter) maar nog wel leuk en omdat het om een crowdfunding gefinancierde "Swissploitation" -film gaat, wil ik er ook niet te streng op zijn! Grootste manco; proberen om grappig te zijn...echter het gebrek aan goede komedie (neigt ook meer naar een parodie) maakte het een ietwat voorspelbare film om doorheen te zitten. (enkele cheesy - woordspeling daargelaten)

De personages uit de roman krijgen uiteraard een make-over; Heidi is nu een volgroeide heldhaftig deerne, Peter de geitenhoeder werd Heidi's donkere minnaar, en handelaar in gesmokkelde kazen, Klara, het meisje in de rolstoel, Heidi's medegevangenen en de boosaardige verpleegster / oppas Fräulein Rottenmeier, verandert in een sadistische gevangenisbewaarder, Fräulein Rottweiler.

Gelukkig compenseert de film dit nog wel met referentie naar oudere films en de exploitatiefilms van weleer. De Tiroler-seksfilm, blaxploitation, nazisploitation, WiP (Woman in Prison) of de Gladiator Films. Opvallend is dat de naaktheid die regelmatig was te zien in dat soort films, hier best wel summier was. Als de film begint is de seks tussen Heidi en Peter al gebeurd en de vrouwen in de gevangenis douche-scene is er wel maar meer dan een flits was het ook niet!

Het acteerwerk in de film was dus wel voldoende. En ook de bloederige en kleverige momenten zijn goed maar zijn niet heel erg overvloedig. Deze zijn uitgevoerd met CGI. Die halen het neit bij het echte werk maar kwamen wel in spuitende bloedfonteinen! En die scènes met buitensporig geweld maakte "Gekke Heidi" voldoende draaglijk om door te zitten.

Oh...lees bij sommige recensies (op andere site) dat dit de eerste Zwitserse exploitatiefilm was. Dat is natuurlijk niet helemaal correct! Zwitserland had natuurlijk de vermaarde Erwin C. Dietrich. Bekend van nazisploitation; Eine Armee Gretchen (1973), een hele zwik erotische-komedie films met titels als Six Swedish Girls in a Boarding School (1979), Die Stewardessen(1971), Heißer Sex in Bangkok (1975) of Die Nichten der Frau Oberst (1980) en als producer voor Jesús Franco films Greta, Haus ohne Männer, Die Liebesbriefe einer Portugiesischen Nonne (beide 1977) en Jack the Ripper (1976) Tja kwalitatief betere is deze film vermoedelijk dus wel de eerste!

Deze zwitserse exploitatiefilm is via een succesvolle crowdfunding campagne tot stand gekomen, maar stelt helaas niet veel voor. De flauwe plot beweegt zich traag voort en de hoofdrolspeelster ziet er weliswaar leuk uit (vooral in haar stoere lederhosen) maar ontbeert charisma. Daarnaast is de film eigenlijk veel te goed gemaakt en gefilmd voor wat het probeert te zijn, te weten een goedkope b-film. Casper Van Dien is een vermakelijke schurk en zo zijn er nog wel een paar leuke bijrollen, maar de boel wil nergens echt van de grond komen. Uiteindelijk is Mad Heidi, een paar bloederige scenes ten spijt, veel te tam.

Swissploitation staat bij aanvang van de film ergens in de opening credits te lezen. En dat klopt wel. De bekende romantische heldin Heidi uit de boeken van de Zwitserse schrijfster Johanna Spyri verandert in dit speelfilmdebuut van Johannes Hartmann en Sandro Klopfstein in een wilde vechtmachine. Op zich wel grappig om de huiselijke Heidi als een wilde strijder te keer te zien gaan.

De film zet daarnaast Zwitserse stereotypen in en maakt ze belachelijk. Soms leuk. Vaker niet. Veel humor bestaat uit platte grappen die eigenlijk niet heel humoristisch zijn. De vele grappen over Zwitserse kaas kwamen me op den duur echt de strot uit.

De film speelt zich af in een dictatuur. De Nazi-symboliek tiert welig. Dat levert behoorlijk wat flauwe personages op. Je kent ze wel. Een gekke geleerde, een belachelijke führer, een kille SS-er, een directrice van de gevangenis met een voorkeur voor SM en natuurlijk legio domme soldaten. Ik kon er niet erg om lachen.

Erg goed zijn de splatter-effecten. Geheel volgens de trash traditie erg overdreven bloederig en overmatig spuitend. Het verhaal is totaal niet boeiend. Dat is uitermate mager en valt voortdurend in herhaling. De actiescènes zijn amateuristisch geënsceneerd en geven geen reden tot opwinding. Leuke hoofdrol van Alice Lucy die er goed uitziet en zich aangenaam fris manifesteert. Meer positiefs valt er over de film verder niet te zeggen. Mad Heidi is gewoon geen geweldige film.

They just fucked with the wrong Heidi!

In een dystopisch Zwitserland dat onder de fascistische heerschappij van een kwaadaardige kaastiran is gevallen, leeft Heidi het pure en eenvoudige leven in de Zwitserse Alpen. Grootvader Alpöhi doet zijn best om Heidi te beschermen, maar haar verlangen naar vrijheid brengt haar al snel in de problemen met de handlangers van de dictator. Het onschuldige meisje transformeert zichzelf in een machtige krijger, die op pad gaat om het land te bevrijden van de krankzinnige kaasfascisten.

Mad Heidi is een Crowdfunded passieproject, niet in de zin van kickstarter, maar de benodigde 2 miljoen dollar werd verkregen door 400 aandelen te verkopen, waarmee de financiers bij een succes ook return op hun investment zouden krijgen. Of dat laatste gelukt is weet ik niet, maar ik ben wel wel blij dat Mad Heidi gemaakt is.

De film ziet er goed uit, en weet wat mij betreft het maximale uit zijn mini budget van 2 miljoen te halen. Toegegeven, je kunt voor minder ook films maken, maar die zien er niet uit als Boze Heidi. Johannes Hartmann en Sandro Klopfsteins film is met recht een Swissploitation film te noemen, en geniet met volle overgave van zijn eigen malligheid. Heidi weet precies wat voor film het is, en zo'n project slaagt alleen als je daar als makers en acteur in meegaat. Wat mij betreft is dat gelukt.

Nieuwkomer Alice Lucy speelt de titelrol prima, al zie je bij sommige van de martial arts scènes dat 2 weken trainen een goede basis legt, maar ze Keanu Reeves niet voor niets langer dan dat lieten trainen voor The Matrix. Desalniettemin zijn dat soort dingen kleine smetjes en is Mad Heidi voor mij een geslaagde horrorkomedie. Leuke verschijning ook.

Check vooral de Waanzinnige Trailer

3,5*

Op zich een leuk idee, en ook een veelbelovende cast die daar goed bij past - Alice Lucy is een prima Heidi, en Casper Van Dien heeft precies de goede cult vibe voor de rol van enge dictator. Maar in de uitvoering gaat het mis - te weinig over the top, net niet de goede timing, en vooral veel en veel te weinig humor. Jammer, want het had echt wel iets kunnen worden. Toch ook best wel knap gemaakt gezien het minuscule budget.

"I love the smell of cheese in the morning."

De makers van "Mad Heidi" hebben zichtbaar een passie voor de "exploitation" cinema van de jaren 1970. Oftewel B-films, wat "Mad Heidi" ook is, die schaamteloos actuele popcultuur trends, niche genres en lugubere inhoud combineren. Hieruit ontstonden absurde subgenres als “Blaxploitation”, “Nunsploitation”, "Sexploitation" en “Naziploitation”. De laatste twee behoren net zoals de "Women in Prison" films tot mijn favoriete "exploitation" genres.

"Mad Heidi" is geen van deze genres, maar juist een nieuw genre, namelijk de allereerste "Swissploitation" film (wordt ook na circa 8 seconden aangegeven), waarin ook alle kenmerken van Zwitserland voorkomen, zoals kaas (waar het in de film ook om draait), chocolade (o.a. een Toblerone chocoladereep, welke gebruikt wordt als een moordwapen), zakmes, kruisboog, horloge, Sint-Bernard hond en alpenhoorn. Ook zitten er diverse verwijzingen in naar andere films zoals "Apocalypse Now (1979)" (m.b.t. de beroemde tekst), "Kill Bill: Vol. 1 en 2 (2003 en 2004)" (m.b.t. de training) en "Gladiator (2000)", de laatste film m.b.t. een gevecht (in de film noemt men dat "swingen") in een arena, waarin er o.a. gevochten wordt tegen een man in een stierachtig harnas.

Het verhaal is een soort van parodie op de nazi's (o.a. rode armband met het Zwitserse logo i.p.v. een swastika, één volk, één rijk, één leider en illegale kaasverbranding i.p.v. boekverbranding) en draait om Heidi (Alice Lucy) die in de Zwitserse Alpen woont, onder een fascistische bewind van de kwaadaardige kaastiran en Zwitserse president Meili (Casper Van Dien), met haar donkere vriend Goat (oftewel "geit") Peter en haar grootvader Alpöhi (David Schofield). Grootvader Alpöhi doet zijn best om Heidi te beschermen, maar haar hang naar vrijheid brengt haar al snel in de problemen met de handlangers van het fascistische bewind.

Peter staat namelijk Meili in de weg door zijn eigen geitenkaas illegaal te verkopen. En dat is iets wat van monopolist, dictator en fascist Meili niet is toegestaan en bestraft moet worden. Als straf wordt Peter opgepakt en voor Heidi's ogen geëxecuteerd (met een kruisboog en een granaat als pijl) door de kwaadaardige commandant Knorr (Max Rüdlinger). Heidi wordt daarna ook opgepakt en naar een vrouwengevangenis in de bergen gebracht.

Daar wordt ze mishandeld door haar medegevangenen, vooral door de celgenoten Rosie (Jacqueline Fuchs) en Flora (Julia Föry), een gemene dokter, te weten Dr. Schwitzgebel (Pascal Ulli), gevangenisdirectrice Fräulein Rottweiler (Katja Kolm) en bewakers, zoals Lutz (Rebecca Dyson-Smith), en wordt ze gedwongen de kaas van de monopolist Meili te eten, zodat ze sterk kan worden en kan deelnemen aan het brute "swing" festival. Heidi vermoordt echter gevangenisdirectrice Fräulein Rottweiler en weet te ontsnappen.

In een klooster, onder leiding van Helvetia (Andrea Fischer-Schulthess) en twee nonnen (Martina Momo Kunz en Jazmine Decaro), wordt ze getraind en ontwikkelt ze zich tot een kick-ass vrouwelijke vechtersbaas, die op pad gaat om het land te bevrijden van de krankzinnige kaasfascisten. Tijdens één van haar wraak campagnes wordt ze echter weer gevangengenomen en gedwongen deel te nemen aan het "swing" festival. Daar weet ze haar tegenstanders te verslaan en samen met haar grootvader en andere leden van de verzetsbeweging de kaasfascisten Knorr en Meili vermoorden.

Hoewel het verhaal best wel aan de flauwe kant is (bevat ook veel clichés) en ik ook niet veel gelachen heb, heb ik me er opzicht wel redelijk mee vermaakt, en dat vanwege de vele leuke verwijzingen naar Zwitserland, de naaktheid (is wel niet veel), de soms grappige dialogen en de soms grove actie (zo exploderen de hoofden van Peter en president Meili en wordt iemand uit elkaar getrokken), die ook leuk en fraai (wel met de nodige CGI effecten en dat is best nadrukkelijk aanwezig in de film, zoals de opening met de lucht, berg, kabelbaan, dorpje en Meili's kaasfabriek welke ook voorzien is van ronde gaten, zoals in een gatenkaas).

Qua naaktheid zie je o.a. twee keer langdurig de borsten (met stevige tepels) van Milo Moiré (een Zwitsers kunstschilder, model en conceptueel en performancekunstenaar, welke haar naakte lichaam gebruikt als kunst) die als topless serveerster werkt voor president Meili en die dan chocolademousse geserveerd krijgt (wordt ook in zijn mond gestopt door haar) en melk ingeschonken krijgt (wat Dr. Schwitzgebel op een idee brengt als hij de borsten en melk ziet, namelijk vrouwen gebruiken als melkkoeien), de billen van Alice Lucy als ze in het hooi heeft gevreeën met Peter en ze daarna beiden op de buik liggen, een hele korte douche, waarbij de vrouwen gedoucht worden met een waterslang, en kleding (na het douchen) scène in de vrouwengevangenis en de billen van blote vrouwen, die op handen en voeten staan, die als melkkoeien (inclusief een vacuümpomp op elke borst) worden gebruikt voor de productie van kaas.

En qua dialogen moest ik glimlachen als iemand (die lactose intolerant is) op het punt staat om gemarteld te worden met kaasfondue en commandant Knorr dan geur van kaas opsnuift en zegt:

"I love the smell of cheese in the morning."

Als de persoon gemarteld is met kaasfondue en daarna alles zegt wat commandant Knorr wilt weten, zegt Knorr tegen hem:

"How about some chocolate for dessert?"

Waarna hij hem vermoordt door een Toblerone chocoladereep in zijn keel te duwen.

En als president Meili op het einde wordt vermoordt met een (borst)melkproductie slang in zijn kont door Heidi, zegt ze tegen hem:

"Rest in cheese, bitch."

En verder was het wel leuk als een nazi een "wanted" foto van Heidi ziet en daarop zegt:

"Something's yodeling in my pants."

Waarna Heidi verschijnt en hem in zijn kruis steekt (spuit dan ook bloed uit zijn broek) en zegt:

"Yodel me this!"

En verder vond ik het wel geinig om te zien als commandant Knorr, die dan ook op zijn handen en voeten loopt en het geluid van een hond nadoet, door gevangenisdirectrice Fräulein Rottweiler geneukt wordt in zijn kont met een braadworst (die in haar bureaulade ligt, net zoals een dildo) met scherpe mosterd Ze zegt dan ook tegen hem:

"You truly are insatiable, hm?"

Hier en daar valt er natuurlijk nog wat te (glim)lachen, maar de meeste humor vond ik toch wat aan de flauwe kant en dat laatste geldt voor de hele film. Dat de film nog enigszins vermakelijk is ook te danken aan de cast, die er zichtbaar veel plezier in hadden. Hoofdrolspeelster Alice Lucy deed het opzicht verdienstelijk als Heidi (haar training in de bergen alla Uma Thurman in "Kill Bill" zag er wel leuk uit), maar ze mist wel uitstraling en persoonlijkheid om deze film te dragen.

Zodoende heb ik meer genoten van Casper Van Dien (o.a. bekend van de Actie / Sciencefiction film "Starship Troopers (1997)", die wel iets weg had van Donald Trump vermengd met de stijl van David Hasselhoff, als President Meili en Max Rüdlinger als Kommandant Knorr (die me deed denken als Ernst Röhm, oftewel de leider van de "Sturmabteilung", oftewel de "SA"). Beiden speelden hun rol van slechterik best leuk en goed en dat op een overdreven komische manier. Zo laat President Meili iemand executeren die één minuut en 52 seconden te laat komt en waarna hij dan zegt:

"This is not Swaziland. This is Switzerland!"

En verder vond ik Rebecca Dyson-Smith als gevangenisbewaakster wel een mooie verschijning. Ze heeft o.a. een leuke scène waarbij ze danst op muziek (via een gettoblaster) en daarbij steeds Heidi (die dan verblijft in een isoleercel vanwege een ruzie in de kantine waarin men alleen kaasmaaltijden krijgt) steekt met een stroomstootstok. De meeste vrouwen in "Mad Heidi" zagen er niet slecht uit, m.u.v. de twee gespierde manwijven Jacqueline Fuchs (als Rosie) en Julia Föry (als Flora), die je natuurlijk ook in de "swing" arena ziet vechten tegen o.a. Klara (Almar G. Sato), een vriendin van Heidi, en Heidi.

Die Klara zien we overigens in de laatste scène van de film samen met Heidi in een zijspan op een stuwdam en daarbij beschiet Klara dan met een groot machinegeweer de wagen waarin Dr. Schwitzgebel rijdt en die heeft een nieuw soort kaas ontwikkelt welke mensen verandert in sterke gehoorzame zombies (oftewel supersoldaten) en dat hebben ze o.a. getest op een delegatie Franssen. Daarna wordt er ook nog aangegeven:

"Heidi and Klara will return in... Heidi & Klara"!

Oftewel er zal waarschijnlijk nog een vervolg komen.

Wat mij betreft mag deze "Mad Heidi" de enige "Swissploitation" film zijn. De film is zowel goed als slecht en zowel vermakelijk als wansmakelijk en duurt misschien ook iets te lang. Leuk om een keer gezien te hebben en zeker omdat "Mad Heidi" een film is die met liefde is gemaakt. "Mad Heidi" werd namelijk gecrowdfunded door filmfans over de hele wereld en er zijn ook jaren over gedaan om de film te maken en zonder dat er studio's en bedrijven bij betrokken waren.