Glass Onion (2022)

Vermakelijk, maar lang niet zo goed als het eerste deel. Alhoewel je dit geen vervolg kunt noemen ga je toch onbewust vergelijken. Deze film komt op alle vlakken tekort vergeleken met z'n voorganger, maar kijkt toch wel lekker makkelijk weg.

Craig is de absolute ster van de film. Alhoewel hij z'n rol nog iets meer aandikt dan de vorige keer blijft het wel leuk en blijkt ook maar weer wat voor een goed acteur hij is.

De rest van de personages zijn vervelende karikaturen en volledig inwisselbaar voor wie dan ook. Norton onttrekt zich nog een beetje uit die malaise, al gaat het naar het eind toe ook mis.

Wat ik altijd kan waarderen als kijker is dat je mee kan puzzelen wie de moord nou daadwerkelijk gepleegd heeft. Helaas is dat bij deze film echt onmogelijk, al blijf ik de uitleg van Benoit Blanc toch altijd wel leuk vinden. Verder ziet het er allemaal vrolijk uit, verveelt het nooit en dus ken ik een kleine voldoende toe.

Geen goede film, wel een vermakelijke.

3*

Tsjonge jonge jonge,......wat een tegenvaller. Ik let de lat misschien te hoog, maar zonde van de kijktijd. Gewoon wederom in elkaar gekunsteld vervolg op een film. Verhaal is binnen 5 minuten verzonnen en dan gooien we er gewoon een hoog budget tegenaan en een paar bekende acteurs en dan komen de kijkers toch wel. Nee, niet mijn ding.

Wederom een leuke whodunnit van Rian Johnson. Maar minder leuk dan Knives Out.

The setting is volkomen anders, en wat minder intrigerend. Maar vooral het tempo en de pacing blijven ver achter bij zijn voorganger. Glass Onion is zelfs bij vlagen saai te noemen.

De frisheid en de speelvreugde van de cast zijn in dit mysterie wel weer volop aanwezig.

Zeer vermakelijke film.., zeer van genoten ! Zelfs 2x op 1 dag bekeken 4,5 *

(wel 1 irritatiefactortje : De beveiliging van de Mona Lisa klapt constant dicht terwijl niemand het opent).

Hierna deel 1 gekeken.., ook goed ( bij Netflix ), maar ik vond het plot niet zo geweldig.

Glass Onion: AANRADER !

Vreemd...

Aangezien deel 1 verrassend goed beviel, heb ik niet lang daarna de sequel ook maar meegepakt. Edward Norton is toegevoegd aan de cast... what could go wrong? Over Glass Onion ben ik echter een stuk minder positief. Daar waar het eerste deel ontzettend lekker wegkeek, is Glass Onion tergend langdradig. Overigens had ik al bij de introductie geen erg goed gevoel. Ik vond enkele personages al gauw gruwelijk irritant of nietszeggend en dat blijft zo gedurende de rest van de film.

Daniel Craig is nog altijd wel in vorm als Benoit Blanc, maar verder zit er weinig memorabels tussen. Ook Norton in zijn Musk-achtige parodie deed me niks. Het hele 'whodunnit' deel van de film komt te laat op gang, is lang niet zo boeiend als de vorige keer en de zogenaamd spectaculaire climax vond ik eigenlijk ook maar een wassen neus. Wat overblijft is een tamelijk mooie setting en, zoals je van Netflix gewend, zit het visueel ook allemaal wel snor. Het zijn echter schrale pluspunten in een film die ik tijdens de aftiteling alweer aan het vergeten was.

2*

Dit was nog een leuk filmpje. Het kwam wel wat traag op gang, maar uiteindelijk was het toch nog de moeite. De cast was goed op dreef en de film zag er goed uit. Wel een redelijk lange film.

Beduidend minder.

Eigenlijk verbazingwekkend matig. Regisseur Johnson heeft onderzoek gedaan naar allerlei moderne invloeden die vooral tijdens de COVID-19 pandemie relevant waren. Denk maar aan een Benoit Blanc die in zijn vrije badtijd Among Us met zijn vrienden speelt. Het zal vast leuk voor men zijn geweest, ik kon vooral niet geloven dat ze het er überhaupt in hadden gedaan als komische toevoeging.

Zeker omdat de komische kant van Craig absoluut niet werkt. Ik heb de eerste film enige tijd terug gezien, maar ik kan me geen accent van Craig herinneren. Hier schmiert dat accent behoorlijk door en komt het erg dwaas over. Zijn hele personage valt op die manier in het water. Ik weet ook niet waar de inspiratie vandaan is gekomen. Als het een Franse invloed moet voorstellen, dan faalt Craig genadeloos. Het deed me vooral denken aan een zeer karikaturale Rotterdamse kakker.

De overige leden doen het overigens niet veel beter. Monáe acteert echt onuitstaanbaar, Hudson is schrijnend en Cline volledig onzichtbaar. De enige die dan nog een beetje leuk overkomt is het personage van Norton. Het lijkt alleen alsof hij er zelf liever niet bij wil zijn en ik geef hem daarin groot gelijk. De komische kant van deze film is namelijk te ongemakkelijk voor woorden. Ik snap best dat Johnson niet voor een ouderwetse look wilde gaan en daarom alles zo luchtig mogelijk wilde brengen, maar als regisseur voegt hij aan die richting niets toe.

Visueel ziet het er gelukkig wel een stukje beter uit. Soms best sfeervol, de details mogen er zijn en het concept van de Glass Onion is leuk gedecoreerd. De film oogt verzorgd, dus daarom is het jammer dat het inhoudelijk zo tegenvallend is. Overigens is de mysterieuze kant van de film ook alles behalve indrukwekkend. Flauwe wendingen. De tweeling, het acteren alsof je dood bent, de verstopte rode envelop. Serieus? Dat deed het eerste deel van de reeks dan wel een stuk knapper. Verder overigens ook gewoon lui schrijfwerk. Dat Norton dat servetje nog bewaard had, gaat alle logica te boven. Dan kan je er als film grappig over doen dat hij een dom iemand is die het niet heeft vernietigd, maar ik vond het vooral een kwalijke opvulling van plotgaten.

Wat mij betreft pakt Johnson zijn Knives Out-vertellingen weer in. Het niveau is met dit vervolg behoorlijk gedaald en het personage van Benoit Blanc kan gewoon echt niet. Als een eventueel derde deel weer met een hoop geschmier, flauwe wendingen en falende typetjes moet komen dan ga ik niet voor in de rij staan om het weer te beoordelen. Middelmaatfilm, al oogt het verzorgd. Johnson stelt als regisseur echt wel wat voor, alleen niet met deze reeks.

Tweede kerstdag aan de slag met dit vervolg op Knives Out en in die zin een Benoit Blanc raadsel, en dat vermaakte mij in het eerste deel meer dan dus twijfelde ik er ook niet aan om deze eens in te starten waar een vergelijking met Hercule Poirot niet lang op zich laat wachten en misschien zelfs nog wel beter is dan de Poirot films van Brannagh maar dat terzijde.

Spil van het verhaal is ditmaal ene rijke stinkerd Miles Bron die zijn 'vriendengroep' uitnodigt op zijn Griekse prive eiland om een moordmysterie te gaan spelen, iets waar Blanc niet geheel per toeval tussen geraakt. Sterker nog hij heeft het geplande mysterie bij aanvang al opgelost waarop het in de lange aanloop wachten is op de echte dode op dit overdreven hightech eiland met een opzienbarende groep mensen. Want zoals te verwachten in een Poirot mysterie, of in dit geval Blanc raadsel, tilt het vrij snel op van de dwarsverbanden, belangen, gekonkel, haat en nijd, scheve gezichten en motieven en is Blanc al vrij snel de groep aan het inschatten.

De kritiek op de aanloop is er al geweest en werken de flashbacks halverwege niet zo lekker, maar buiten dat vermaakt het wel aardig met alle kleurrijke karakters, een behoorlijke cast, het vrouwelijk uitzicht in de vorm van Hudson en Clyne, en is de hysterie als de vlam in de pan slaat vooral erg lekker met heel veel chaos en hysterie tot gevolg waar de echte dader uiteindelijk niet heel verrassend is. Maar zoals reeds gezegd vermaakt ook Glass Onion wel weer ook al komt hij niet in de buurt dan Knives Out die qua raadsel en het algemene beeld van drie familie toch net wat beter in elkaar zit.

Een whodunnit waarvan ik de volgende dag alweer 99% vergeten ben – dat zegt eigenlijk al genoeg.

2,5 * Ui-terst middelmatig

Deel 2 in een uiterst vermakelijke franchise, en zolang Rian Johnson dit niveau vasthoudt en zoveel sterke acteurs voor z'n camera kan krijgen mogen deze messen wat mij betreft nog wel even uit hun schedes blijven. Een geweldige Edward Norton laat het concept van de "Disruptors" heel verleidelijk klinken, Kate Hudson is hilarisch als de oppervlakkige swinger, en Janelle Manáe ziet er niet alleen uit om óp te eten maar geeft ook nog eens zowel humor als waardigheid aan haar twee rollen. Nèt geen vijf sterren omdat de manier waarop Miles z'n trekken thuis krijgt (we krijgen niet te zien hoe hij de gevangenis indraait, en zou de extreme explosiviteit van zijn superbrandstof volstaan om zijn hele imperium in te laten storten?) naar mijn smaak niet erg overtuigt en dus niet zo bevredigend is, maar verder zorgen grappige cameo's, mooi camerawerk, diverse geestige momenten en een leuke intrige er voor dat deze film aanzienlijk korter dan 139 minuten aanvoelt.