Funny Pages (2022)

De subcultuur van de underground comic wordt bevolkt door mislukte tekenaars. Het zijn lichtgeraakte mannelijke wezens die zichzelf zeer hoogachten en immer op zoek zijn naar bevestiging en erkenning van een creatief talent dat meestal alleen in het hoofd van de smachtende tekenaar bestaat. Het is een milieu dat wordt bevolkt door zelfgenoegzame en egocentrische mannelijke nerds en freaks. Vrouwen bestaan in deze subcultuur alleen als tekening op papier. Vrouwen spelen in deze film trouwens helemaal geen stralende rol. Je ziet hen alleen in vervelende bijrollen. Als zeurende moeder of als afzichtelijke werkgever.

De subcultuur is een toevluchtsoord voor puisterige jongemannen met ongemodelleerde haardrachten, overmatige zweetafzetting en overgewicht. De castingdirector heeft zijn best gedaan om het nerd-gehalte naar een extreem hoog niveau te tillen. Een bewonderenswaardige prestatie. De enige zonder aanwijsbare lichamelijke obsceniteit is hoofdpersoon Robert. Maar hij is dan weer een over het paard getild, verwend nest zonder empatisch vermogen. Kortom, een verschrikkelijk vervelend personage.

De film volgt de gangen van Robert. Robert die overtuigd is van zijn tekentalent en wil slagen als striptekenaar. Het zijn verschrikkelijk vervelende gangen. Zijn belevenissen zijn absurd en nietszeggend, geven vooral blijk van mislukte humoristische intenties van de maker en zijn ongelooflijk geestdodend. Op geen enkel moment raakte ik geïntrigeerd bij een scène, een personage of een onderdeel van het verhaal.

In recensies die ik hier en daar oppikte, vallen de goede waarderingen voor de film op. Misschien moet je een liefhebber van underground strips en de bijbehorende entourage zijn om een film als deze te kunnen waarderen. Ik vond Funny Pages een afgrijselijke film.