Talk to Me (2022)

Goeie film over een groepje vrienden die met behulp van een hand geesten weten op te roepen. Niet bepaald een origineel uitgangspunt, maar dit is wel een effectieve horrorfilm. Redelijk spannend en hier en daar weet de film best bruut uit de hoek te komen. NIet bepaald een verkeerd regiedebuut van de broertjes Philippou.

Het concept waarbij tieners geesten oproepen is niks nieuws, maar hier wordt wel een andere draai aan het verhaal gegeven met behulp van een eeuwenoude gebalsemde hand. Wanneer je de hand vastneemt en Talk to me zegt, verschijnt er een geest. Maar uiteraard gaat het nog verder dan dat door I Let you In te zeggen waarbij de geest toegang krijgt tot diegene die hem uitnodigt. Dit zorgt voor een paar effectieve horrormomenten; maar helaas wordt het horrorverhaal vaak onderbroken door een melodramatische aanpak over rouw, vriendschap, onderlinge relaties waardoor de film wat spanningskracht verliest. Daarbij ontwikkelt het verhaal zich een beetje raar gezien het feit dat de moeder Mia in het ziekenhuis niet meer wilt zien en even later heeft ze er geen probleem mee dat ze toch aanwezig is. De uitwerking naar het einde toe is misschien wel passend, maar iets te simpel en te gemakkelijk om zo het verhaal te laten eindigen. 6/10

Hoewel de opzet van de film (contact met de geestenwereld en boze demonen) an sich niet heel origineel is, is het feit dat de jongeren dit gebruiken als een soort tripmiddel wel een interessante invalshoek. Wel apart dat ze precies weten hoe het contactmaken werkt en dat ze weinig onder de indruk lijken van de overledenen die ze zien, maar goed.

Alles loopt echter enorm uit de klauwen wanneer een minderjarig broertje ook mee wil doen met de 'séance'; ik vreesde eerst dat dit ging betekenen dat het een soort It zou worden, waarin het groepje jongeren samen het probleem moesten oplossen, maar gelukkig focust de film mooi op de hoofdrolspeelster, die worstelt met haar eigen trauma. Deze rol was trouwens erg sterk vertolkt door relatieve nieuwkomer Sophie Wilde.

Goed sfeertje, met een paar geslaagde gore-scènes en enkele schrikmomenten. Niet overal even geslaagd, maar het viel me zeker niet tegen.

Een krappe 4*.

Ik sta versteld!!! Wederom een goede horrorfilm tussen alle meuk die tegenwoordig wordt gemaakt.

De jonge acteurs spelen allemaal top en heel natuurlijk. Precies zoals de jeugd van tegenwoordig in mijn beleving overkomt: Verveeld, brutaal, grof in de mond, constant op hun mobiel, depri, slonzig gekleed, etc.

De gebalsemde hand heeft een origineel gegeven. De special effecten zijn zeer goed, veel make-up en weinig tot geen CGI. Zijn de zwarte ogen contact lenzen of CGI? Er hangt vaak een 'creepy'' sfeertje en dat maakt de film echt spannend en soms eng. Deze hadden we eigenlijk in de bioscoop moeten kijken, dan kwam die nog heftiger binnen!

Ik geloof dat mijn verwachtingen voor deze film te hoog waren. Talk To Me had een hoop hype na de release en op de een of andere manier heb ik de film tot nu toe weten te vermijden. Maar vandaag dacht ik er eindelijk aan te beginnen. Ik dwong mijn man, katten en mezelf in de woonkamer en keek de film eindelijk.

Er zitten zeker een paar enge scènes in, maar het is jammer dat het verpakt is in een verhaal dat zo standaard en oninteressant is. Het acteerwerk is geweldig en de film heeft een duister en broeierig gevoel. Ik ben ook blij dat ze de gebalsemde hand geen onnodige achtergrondinformatie hebben gegeven. Dat is allemaal goed gelukt, maar de som der delen kwam niet overeen met mijn verwachtingen.

2,5*

Voor een horror kreeg deze best een hoog cijfer en was ik dus wel benieuwd wat het was. Voor 99 cent bij pathe wilde ik die gok wel nemen. Ik vond hem eigenlijk een klein beetje tegenvallen. Nergens egt heel erg spannend en het verhaal best matig. Wel origineel dat is dan weer een pluspunt en voor mijn gevoel had er wel meer in gezeten. Acteerwerk was wel oke. Ik kom echt niet verder dan een 6je en dan ben ik nog mild.

Dacht 'n beetje aan een standaard horrorfilmpje, maar was toch blij verrast dat Talk to Me een van de betere in zijn soort is tot de allerlaatste seconde. Heb me dan ook geen moment verveeld, ook al heeft de film natuurlijk zijn mindere kanten. Zoals als de moeder die duidelijk geen feestje wil niks merkt als de tent op afbreken staat, maar moeder is klaarblijkelijk ineens niet meer aanwezig. De spanning wordt goed opgebouwd al begint ie wel wat hectisch. Toch moet je blijven opletten, want ook het begin is het vervolg van alle ellende. We zien geen absurde verdwijningen met de "hand", maar deze hand is wel de dope kick die je even van krijgt. Je moet de dode geest wel even oproepen met Talk to Me. Hij of zij laat je dan even binnen. Het gaat dan al redelijk ver, maar te ver gaan ze als er een minderjarige aan deelneemt. Alleen voor boven de 18 zou ik maar zeggen. De tijdelijke formaties zien er ijzingwekkend goed uit. Vooral bij Sophie Wilde! Uitstekend gecast.

De film heeft ook meerdere lagen zoals de zelfdoding van Mia's moeder. Alle acteurs spelen bovendien bovengemiddeld in deze horror/thriller. Het eind is ook al verrassend en krijgt het effect van Ghost uit 1990 Zeer fraai gemaakt. Leuk voor een vervolg met haar al komt er eerst nog een prequel.

De film is opgenomen in Down Under. Toevallig waar mijn beste vandaan komt Adelaide!

Film 4,0
Beeld 5,0
Geluid 4,5

Had hier toch iets meer van verwacht, enger ofzo, na alle lovende kritieken.

Verhaal en personages oké, maar zag denk ik te veel acteurs in die geesten ofzo. Ze waren niet eng genoeg.

Op het einde begon het wat spannend te worden, verder vond ik het niet zo heel bijzonder...

Gelukkig komt er af en toe nog wel een prima effectieve horrorfilm voorbij. Deze variant op het aloude Ouijabord of glaasje draaien treft zeker doel. Sterker nog het is dat ik al redelijk wat gezien heb want de wat minder ervaren horrorkijkertjes zouden hier zomaar wel eens een slapeloos nachtje van kunnen krijgen.

Een groep tieners ontdekt een mysterieuze, gebalsemde hand die hen in staat stelt om contact te maken met geesten. Het ritueel lijkt een spannende manier om de grenzen van de realiteit te verkennen, maar al snel blijkt dat de grenzen tussen de levenden en doden verontrustend dun zijn. Wanneer één van hen te ver gaat, breken kwaadaardige entiteiten door naar hun wereld, met verschrikkelijke gevolgen.

“Talk to Me” is een lichtpunt in het bovennatuurlijke horrorgenre, waarbij angst en emotionele diepgang perfect worden vermengd. De film benut het mysterie rond het communiceren met de geestenwereld effectief en weet de spanning voortdurend op te bouwen. De geloofwaardige acteerprestaties dragen bij aan de benauwende sfeer. De speciale effecten zijn ook overtuigend. Ondanks het feit dat het plot soms wat voorstelbaar is heb ik voldoende kunnen griezelen. De moeite waard voor horrorfans.

Toch één tegenvaller voor mijn aankoop op iTunes, er waren alleen Franse ondertitels...

Een paranormale film is minder mijn ding, maar deze was toch nog goed te pruimen. Er gebeurde genoeg in en het werd ook goed gebracht. De cast deed het niet slecht en voor de rest zag het er wel goed uit.

Ik vond het toch een vrij voorspelbare film met een zeer weinig aimabel hoofdpersonage. Wat me ook zo irriteert aan sommige van deze seance/spokenfilms is dat de vreemdsoortige natuurwetten waar deze schimmen aan onderhevig zijn zo onduidelijk blijven.

131e in de top 250 horror aller tijden ? Pardon ? Ik zal wel tot een andere categorie van beoordelen behoren.

Hoge verwachtingen van deze film, maar allen gekelderd. Dit is geen horror, dit is een regelrechte drama film.

Ik zat te hopen dat er nog meer slachtoffers zouden komen maar gezien de tijd dat ik al zat te kijken vreesde ik het ergste... en idd, daar eindigde het al. Heb me nog verontschuldigd tegenover m'n mede kijkers voor het uitkiezen van deze film.

Misschien dat de visagisten een pluim verdienen maar de uitwerking was ronduit slecht, en verre van eng. Vlg keer maar een echte horror. Ook een evt. deel 2 mogen ze houden.

Briljant simpel uitgangspunt. In 'Talk To Me' (2022) zoekt een groepje verveelde tieners contact met Gene Zijde als een soort drankspelletje. Ze lijken zelf niet helemaal door te hebben hoe gevaarlijk de poort is die ze hebben geopend. Zeker als er bij Mia (Sophie Wilde) eigen trauma's naar boven komen. Bij vlagen deed 'Talk To Me' (2022) me denken aan de horrorfilms van Ari Aster door de naargeestige en absurdistische sfeer. Als een hippe koortsdroom vol wonderlijke indrukken. Soms geestig of troostend, maar soms overweldigend en doodeng. Ook genoten van de waaier aan emoties die Sophie Wilde in haar getergde personage legt. We gaan nog veel van die jongedame horen.

In eerste instantie had ik deze film overgeslagen. Ook al was hij van A24. De gedachte dat je dit soort thema's al kan dromen en door de 10.000en andere Exorcist-filmpjes in dezelfde stroom van je aandacht verdwijnen.

Toen kwamen de best wel interessante reacties op Bring her Back; die ik ook al snel heb gezien. Dat was een stevige horrorfilm, dus besloot ik Talk to Me toch maar een kans te geven.

Het standaardverhaaltje rondom vervloeking en dergelijke krijgt hierin toch ook weer een andere draai. We volgen enkele jongeren in Australië en in de vrijwel dito openingsscene op dat feest hoef je niet lang te zoeken. Het incident echter lijkt minder belangrijk te zijn dan de hype die op social media rondgaat; een soort stenen hand die je moet schudden om met doden in contact te komen. Omdat het zo'n rage is; zeker in groepsnormen, besluiten een groep vrienden deze hand eens te proberen. Een bevreemdend begin, maar naderhand lijkt dit spel zelfs net zo gezellig te zijn als een potje Hitster. Totdat Riley, het jongste broertje van Jade de hand schudt en ineens niet meer uit de entiteit komt; zichzelf verwond e.d.

Wie hier alles op haar bordje krijgt is Mia. Ze meent met haar overleden moeder te kunnen praten en wordt ondertussen verantwoordelijk gesteld voor het incident van Riley en uiteindelijk daarom overal uitgekotst.
Wat wel knap in deze film is is dat je de machteloosheid wel kan voelen en dat het bovennatuurlijke gedeelte een fraaie combinatie maakt met een uit de hand gelopen groepsspel. In plaats van dat drugs daar vaak het onderwerp in is is het nu dus... ja, die hand.

En zo is Talk to Me toch nog wel een film die ik wel eerder had kunnen zien. Maar wat had je ook met A24 verwacht. Het is een geslaagde machteloze trip en de sfeer is lekker herfstachtig en donker. Het acteerwerk is het piekpunt, want die is intens en je voelt met de personages mee. Toch ook zeker wel met Mia, ook al mag je niet op genade rekenen.

Eens kijken of dat met deel 2 toch wel wat zonlicht zou brengen.

4,0*