Barbie (2023)

Zo, eindelijk eens Barbie aangezet, nu die flauwe Barbie/Oppenheimer-hype van afgelopen zomer is overgewaaid. Tijd om Barbie eens te kijken met een frisse, onbevangen blik. (Oppenheimer trouwens wél al gezien toen ie uitkwam, maar dat terzijde. Behalve hun release date is er gewoon geen verband tussen de films. Nul. Echt, ophouden nu.)

Anyway, Barbie is een frisse film met een aantal heel leuke vondsten en een aantal zwakke punten; om te beginnen met het positieve: de introductie is erg sterk, met leuke visuele grapjes en teksten, en ook het idee dat de ogenschijnlijk perfecte Barbie ineens een existentiële crisis krijgt is een leuk uitgangspunt voor een film over Barbie. De grapdichtheid is hoog en Margot Robbie doet het uitstekend.

Na die introductie en de uitleg van 'Weird Barbie' verwachtte ik dat de film de richting op zou gaan van Toy Story met een vleugje Inside Out (een tiener die opgroeit en pubert en worstelt met mentale issues, waardoor het perfecte droomwereldje van het 'speelgoed' niet meer als vanouds is) maar al snel bleek het meer te richten op het contrast tussen de door vrouwen geleide Barbiewereld en de patriarchie in de Real World. Ken ziet hoe het óók kan en transformeert Barbies thuiswereld naar een patriarchale samenleving waarin vrouwen worden gedegradeerd tot slaafse hulpjes. Helaas ging de film daar iets te lang en veel op door, op het prekerige af, en daardoor werd de film ook minder grappig.
De moeder/dochter-relatie vond ik ook in de tweede helft totaal geen rol van betekenis meer spelen.

Qua cast vond ik zoals gezegd Margot Robbie geweldig. She looks the part and acts the part. Ryan Gosling, hoewel een goed acteur, vond ik geen Ken-uiterlijk hebben, maar deed het leuk.
Wat Michael Cera's rol als Allan precies voor betekenis had, geen idee. Ik kende deze buddy-pop niet en ik vond hem in de film als comic relief slecht uit de verf komen.
Ook Kate McKinnon als Weird Barbie vond ik niet heel leuk gecast, maar dat is meer iets aan haar uiterlijk wat me niet aanstaat.

Kortom, een film met genoeg leuke vondsten om je twee uur mee te vermaken. Niet perfect, maar dat geeft niet; Barbie is goed zoals ze is.

3,75*

Een semi musical en Barbiefilm voor volwassenen vanwege het, thema, woord en tekstgebruik, (jonge)kinderen zullen dat nog niet begrijpen en zien Barbie gewoon als speelgoed.

Gezien bij een vriend die HBO Max heeft. Een film over een Barbie die op een dag niet meer perfect is en op zoek moet naar degene die met haar "speelt" in de echte wereld om via haar weer perfect te kunnen worden. Best een rare film die zeker ook wel zijn leuke en grappige momenten heeft. Hij is ook heel Amerikaans en rolbevestigend. Maar dat moet uiteraard ook, want dat is Barbie zelf ook. Aan het eind zit er, helaas ook erg Amerikaans, weer een moraal in de film. En dat hoeft voor mij niet zo nodig. Al met al een leuke film om een keer gezien te hebben maar zeker ook geen topfilm.

Als je hier een onverbloemde feministische boodschap uit haalt sla je de plank behoorlijk mis. Mijns inziens houdt deze film geradicaliseerd feminisme een spiegel voor en laat het zien dat het een net zo naar fascisme riekende beweging is als het patriarchaat waartegen het strijdt. Bovendien laat het zien dat het één geboren wordt uit het ander, en andersom, ze hebben elkaar nodig. De interactie tussen beide visies (Ken vs Barbie) is een treffende allegorie voor de huidige polarisatie op zo'n beetje alle gebieden.

Maar toch veel antifeministische geluiden hier. Misschien zie je in een spiegel ook alleen maar wat je wilt zien en wordt een feministisch personage gelijkgeschaald aan een feministische film. En dan is het een kleine stap van een dik personage naar een pro-obesitas-film. Ironisch genoeg is dat precies de instelling waartegen de film agendeert.

Verder een leuk aangeklede film, maar de toon en humor zijn aan mij te weinig besteed om er echt van te genieten.

De overdreven positieve EN negatieve reacties op deze film in de Verenigde Staten komen na het bekijken ervan voornamelijk voort uit de daar in grote hevigheid woedende ‘culture wars.’ Gelovig rechts had de film al heel snel uitgemaakt voor alles wat hen niet bevalt, dus moest de andere kant het in reactie daarop verheffen tot een ‘gelaagd meesterwerk’, terwijl de waarheid wat mij betreft ergens in het mediocere midden ligt; een niet meer dan aardige film, die z’n ambities echter onvoldoende waar kan maken. Terwijl het zo grappig begon met een hilarische hommage aan de opening van 2001: A Space Odyssey, maar dat bleek helaas veruit de beste grap van de film te zijn. Ik zelf ben helemaal voor het neerhalen van de patriarchie, maar de film heeft weinig idee hoe dat aan te pakken. De schier eindeloze musicalscene met alle Kens was zwak en voelde als plotpunt hopeloos geforceerd. Het einde was ook tamelijk belachelijk te noemen. Toch nog net 3 sterren, omdat ik met al entertained was, maar Oscar-kandidaat voor beste film? No waaaaaay!

Interessante point of view, maar ik haal het er zelf niet of nauwelijks uit. Zou je dit wat meer willen toelichten?

De film schetst twee soortgelijke werelden, in de ene worden mannen onderdrukt (barbieland, tot misandrie doorgeschoten feminisme), in de andere de vrouwen (kendom, misogynie). Verder zijn ze identiek, veroordeeld tot elkaar en gedoemd te mislukken. De film laat zien hoe beperkt het is om een wereld in te delen naar geslacht. En hoe vast men in deze patstelling zit.

Hoewel Ken voor de ontwikkeling van zijn visie wordt geïnspireerd door de echte wereld en je daarin een feministische boodschap zou kunnen zien, dient dat stukje vooral om het feminisme uiteindelijk een spiegel voor te kunnen houden.

En met de laatste uitleggerige monoloog wordt het stickertje 'feministisch' van de film verwijderd. 'Laat een vrouw toch gewoon moedertje spelen, jij feminist, als ze dat wil. Maar leg haar ook geen beperkingen op, jij heersende man, als ze president wil worden.'

Hoe zag jij het?

Even zwart-wit bekeken lijkt voor vrouwen het feministische Barbieland in eerste instantie een utopie, terwijl voor hen de patriarchale echte wereld een distopie is. Dat ben ik met je eens. Het verschil zit ‘m meer in hoe Barbie en Ken als actoren daarbinnen zich ontwikkelen.

Barbie is in dat proces vooral zelf in control. Ze gaat op onderzoek uit in de echte wereld, komt erachter dat ze niet perfect is, keert wijzer terug naar Barbieland, werpt het oprukkende patriarchaat omver, legt Ken vervolgens uit dat hij geen bevestiging van haar (of wie dan ook) nodig heeft, realiseert zich dat dit ook voor haarzelf geldt en maakt vervolgens als mens de overstap naar de echte wereld. Een duidelijke karakterontwikkeling waarbij ze zelf verantwoordelijkheid over haar leven neemt.

Ken daarentegen… In eerste instantie doorloopt hij dezelfde stappen als Barbie, maar terug in Barbieland valt zijn patriarchale droom in duigen. Met als grote verschil dat hij Barbie in eerste instantie nodig heeft om zichzelf te accepteren. Met als resultaat een nog steeds domme en infantiele Ken, alleen iets minder aanhankelijk en macho. Voor hem is verantwoordelijkheid nemen nooit een bewuste keuze geweest; louter een bijgevolg.

Met vrouwen terug aan de macht, maar iets meer ruimte voor mannen in de lage rangen, is Barbieland uiteindelijk een doorontwikkeling op een gedateerde utopie. De echte wereld lijkt verder een ongewijzigde distopie. Afgaande op het eerste gedeelte in die wereld is dat namelijk nog steeds een enigszins misogyne werkelijkheid. Terwijl Barbieland evolueert, staat de echte wereld stil.

Bij het herzien van het laatste stuk moet ik wel toegeven dat er meer nuance zit dan ik in eerste instantie dacht. Dat neemt niet weg dat de kritiek op het patriarchaat overduidelijk een sneer naar de gevestigde orde is. Het woord “patriarchy” wordt in de ietwat prekerige uitleg immers herhaaldelijk expliciet vermeld. Dat in tegenstelling tot alle stromingen die zich daartegen verzetten. Als er überhaupt kritiek op ‘fascistisch feminisme’ is, lijkt het eerder een handreiking voor een change of view dan zogenaamd een spiegel voorhouden. Dat vind ik een wezenlijk verschil.

MAND

Je benadert de karakters meer als individuen dan ik. Goed te volgen, maar dan verhoudt de plot zich niet tot de werkelijkheid, en ik zie vooral een film die de werkelijkheid wil vangen. Ik zie de karakters meer als symbolen voor hun utopie. Verder raken beide bespiegelingen elkaar op best wel wat punten.

Ken in barbieland is de weerspiegeling (het mannelijke ideaalbeeld) van de vrouw in de echte wereld, maar dan in een mannelijke versie gegoten, dus bier drinkend en gespierd in plaats van bezig in het huishouden en met kinderen. En daarmee is Ken dus de vrouw en Barbie eigenlijk de misogyne man.

Door barbieland als tegengesteld beeld van kendom (of de echte wereld, zo je wilt) voor te stellen, wordt de feministische utopie als net zo giftig bestempeld.

Ik hield m'n hart vast toen bleek dat er een live-action productie werd gemaakt rond deze pop en vreesde voor grote inhoudsloosheid. Ongegrond! Barbie ervoer ik als een komische, wilde achtbaanrit die nergens heel erg predikt maar wel ruimte openlaat voor discussie. En ook zonder een al te analytische blik is er genoeg lol aan te beleven, want de meest knalroze film van 't jaar werkt flink op de lachspieren!

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Als lastste film dit jaar zbarbie in de herziening. Toch wel DE film van 2023! Bij herzuening vond ik m nog beter. De art direction is echt briljant. Daarnaast zegt de film zo veel rake dingen over de samenleving en onze menselijke worstelingen, dat het echt een klassieker gaat worden. Bovendien hillarisch en vol referenties die de cinefiel doen glimlachen.

4,5

Wat een tegenvaller

Waarom ik deze film wilde zien is me eigenlijk een raadsel. Op die films lijkt het helemaal niet. Trailer ziet er wel leuk uit en visueel is het wel mooi/goed gemaakt maar dat is het dan en je raakt er snel op uitgekeken. Barbie is in 1959 op de markt gekomen (en Ken 1961) maar het is niet een film, zoals een biografie, ik kwam toen op de wereld en toen en toen. Maar gewoon een eigentijdse 2023 versie dat Barbie als pop tot leven komt en een relatie heeft met Ken.

Al aan het begin dacht ik als dit maar goed komt, want dat is al een vreemde scène en het werd een lange zit. Het blijft ook wat continue, dus niet dat het later leuker wordt, in tegendeel zelfs het werd steeds moeilijker om er doorheen te komen. Lange film voor het gegeven, na een uur en drie kwartier zet de aftiteling in. Misschien een spaarzaam grappig moment maar beslist geen leuke film. 2.0

(In deze film ook nog Will Ferrell te zien, niet dat het wat uitmaakt)

Ik sta hier niet direct bekend als die woke-gast, en andersom ook niet als die antiwoke-dude. Dus meen ik vrijuit te kunnen spreken als ik deze film gewoon als mislukt betitel. Het had zoveel meer kunnen zijn als er een standpunt gekozen was, maar het hobbelt wat tussen lief doen tegen vrouwvriendelijkheid en boos doen tegen manvriendelijkheid. Uiteindelijk is het van beiden niks. Jammer.

Vond de wereld eromheen goed gemaakt maar het verhaal wat minder

Was best benieuwd naar deze titel, die zo’n enorm succes was afgelopen jaar en nu te zien is op HBO. Barbie begint niet bijster origineel maar niet onaardig met een persiflage op 2001, en ook de introductie van Barbie in Barbieland was best geinig, maar hoe langer de film duurde hoe flauwer het werd. Het script vond ik uiteindelijk erg matig. Niet echt aan mij besteed dit.

Misschien dat Gerwig nog een keer een goede film maakt maar vooralsnog vind ik haar erg overroepen. Er zijn tig betere jonge vrouwelijke regisseurs.

Dit ontegenzeggelijk roze speelgoedfestijn werd in het afgelopen jaar vaak in één adem genoemd met die andere grote film. Een combinatie die insloeg als een bom.

Ik ben op onderzoek uitgegaan om te ontdekken wat er gebeurt wanneer je die twee in één ademteug uit kijkt.

Spoiler: zo lang kan ik mijn adem niet inhouden. Gewoon regulier in- en exhaleren is écht het beste.

Frisse film met een leuke rol van Ryan Gosling als Ken die de functie Strand heeft. Het ziet er allemaal geinig uit en ook de ervaringen in de echte wereld zijn grappig. Het duurt allemaal wel een halfuurtje te lang want op het einde kakt de film flink in.

Zoals verwacht een sociale satire op conformisme, op genderongelijkheid, op identiteit... Maar ook een culturele en feministische knipoog naar het Barbie product, geschapen door Ruth Handler om indertijd te tonen dat een vrouw veel meer kon zijn dan een huishoudster. She could be an astronaut, klinkt het in de film. Naast een rolmodel ook een misschien wat misplaatst schoonheidsideaal, de blonde langharige slanke schoonheid met blauwe ogen. Kan een kortharige dikke vrouw met cellulitis ook alles worden?

Gerwig gaat in haar films vaak de feministische toer op, maar bijna nooit stoor ik me eraan. Ze is altijd heel eerlijk met haar publiek. Zo gaat ze nergens bewieroken dat vrouwen volmaakte wezens zijn of ook maar capabel zijn om over de wereld te heersen; het veilige fantasiewereldje in het begin van de film is op vrouwenmaat gemaakt, maar saai en fantasieloos, tot ze in de echte wereld komt. Dat Ken een "patriarchaat" instelt om een wereld te scheppen waar hij meer zichzelf kan zijn, is daar enkel een gevolg van. Die Alan was ook wel grappig en symboliseert de LGBTQ-groep, want hij zit altijd aan de kant van de vrouwen.

Het is creatief, met veel visuals die uit een Wes Anderson film lijken te wandelen, en de verhaallagen zijn eigenlijk best complex. Met kinderen onder de 12 moet je daar inderdaad niet naartoe gaan.

Conclusie : Barbie is geen WAW film of het meesterwerk van het jaar of ook maar een topic dat mij boeit, maar visueel ziet het er prima uit en hoewel je het niet op het eerste zicht zou verwachten, is de film in mijn ogen een vlijmscherpe roep tot de acceptatie van diversiteit in onze maatschappij. Naar het einde toe was het voor mij ook al welletjes, het werd wat vervelend maar ik eindig tussen 3 en 3,5*

De film Barbie heeft meer te bieden dan je zou verwachten want de film heeft verschillende verhaallagen die al of niet kan smaken. Een kinderfilm is het zeker niet want daarvoor zit het verhaal te complex in elkaar om de kern te kunnen bevatten. De pop Barbie is ontworpen door Ruth Handler met als idee een soort rolmodel te zijn voor de kinderen om aan te tonen dat vrouwen indertijd ook heel andere beroepen kunnen uitoefenen dan de huisvrouw aan de haard. Uiteraard krijg je wel een andere kanttekening door het schoonheidsideaal dat bij de kinderen wordt opgewekt. Daarnaast heeft de film ook andere knipoogjes naar onze huidige maatschappij waarbij je toch soms het gevoel krijgt dat bepaalde ideeën of uitspraken echt onnozel worden in onze wereld. Uiteraard is de feministische kijk ook aanwezig, maar dat lijkt met Barbie ook een normaal gegeven. Het wordt gelukkig door Greta Gerwig ook niet helemaal positief ervaren gezien de wereld die Ken wil scheppen als gevolg op de wereld van Barbie. Het eerste gedeelte is leuker dan het tweede gedeelte ondanks de maffe, kitscherige wereld van Barbie. Maar dat is net heel leuk gezien de prachtige kleuren, outfits en kitscherige decors die je doen denken aan het speelgoed waar de kinderen mee spelen. Wanneer het verhaal verhuist naar de echte wereld wordt het helaas allemaal wat minder, hoe gek dat ook klinkt. Het laatste half uur verzandt de film in meligheid en wordt de film gewoon minder leuk om te bekijken. Margot Robbie is perfect gecast voor haar rol als Barbie en Ryan Gosling speelt zijn rol ook leuk. Maar eerlijk is eerlijk, als Ryan genomineerd wordt voor een Oscarnominatie ( al of niet verdiend ) , dan mocht dat ook voor Margot. 6/10

Heb me prima vermaakt in de zuurstokroze wereld van Barbie. Grappig, inventief, slim in elkaar gedraaid en een stuk minder vermoeiend dan Oppenheimer.

Wat moet ik er verder nog over zeggen? O ja, het peroxideblond geverfde haar van Ryan Gosling zit geweldig.

Best wel laag punt hierzo. Vond m verrassend leuk en anders. Vooral het eerste uur is ie erg leuk en vermakelijk. Margo Robbie steelt hier de show. Fantastisch gespeeld. Ryan is gewoon te oud om Ken te spelen maar doet het niet onaardig. De film kakt na ruim een uur wel wat in met nietszeggende teksten. Jammer dat hij het niveau van het eerste uur niet volhoudt. Toch vond ik hem leuk om te zien en beter dan de saaie Oppenheimer.

Film 3,5

Beeld (4K) 5,0

Geluid 5,0

Het begon zo sterk, heerlijke droge grappen, beloofde een geniale film te worden.

Maar helaas zakte de film als een pudding in elkaar. Op een paar leuke momenten na, vooral dankzij notabene Will Ferrell... vervalt de film in moralistisch prekerig gezeik.

Het duurde véél te lang...

Milde conclusie is 3 sterretjes

Barbie. Hoe kun je daar nou een film over maken? De trailer laat zien hoe: Barbie woont in een perfecte, zuurstokroze fantasiewereld en belandt in de grimmige, echte wereld. Compleet met haar over the top neonkleurige outfits. Dat gaat natuurlijk leuke situaties opleveren. "Botsende werelden" is een uitgekauwd maar beproefd recept.

Ondertussen zijn in mijn vriendenkring al wat dochters naar de bioscoop geweest. Eentje van 9 en eentje van 13. Beide vonden de film tegenvallen en begrepen het niet echt. Hoe kan dat nou? Zo ingewikkeld is het concept toch niet? Zo raakte ik zelf wel benieuwd en gisteravond hebben we deze film maar eens aangezet.

En inderdaad, Barbie en Ken kunnen niet goed overweg met de echte wereld. Maar de humor is van korte duur. Ken, die zich al jaren eeuwige tweede voelt achter Barbie, raakt geïnspireerd door de door mannen gedomineerde samenleving. Vervolgens gaat hij terug naar Barbieland en daar richt hij samenleving opnieuw in: mannen zijn nu de baas. Dat hij zich tot een soort van slechterik ontpopt is een leuke twist die je niet ziet aankomen. Maar helaas houdt de pret daar ook op.

Een moeder en een dochter uit de echte wereld reizen met Barbie mee naar Barbieland en verbazen zich geen moment over wat ze zien en meemaken. Dat ze de oversteek hebben gemaakt naar een fantasiewereld maakt geen enkele indruk op hen en ze ze vinden het allemaal doodnormaal.

Vervolgens neemt de film zichzelf hopeloos serieus en worden daadwerkelijk woorden als "patriarchaat" in dialogen gebruikt, zonder een greintje ironie of zelfspot. Dat had helemaal niet gehoeven, want het punt was al gemaakt. Ja, mannen domineren de wereld. Dat moet anders. Klopt. Maar je kunt ook humor het werk laten doen om het publiek een spiegel voor te houden, in plaats van in irritante dialogen en monologen dingen letterlijk voor te kauwen.

Ik had het moeten weten met Noah Baumbach: de regisseur die de meeste vervelende, neurotische films aflevert die ik ken. Samen met zijn vrouw (stroman) Greta Gerwig zit hij achter deze film. En ook Barbie is, door de vervelend gebrachte maatschappijkritiek, een vervelende film. Op een andere manier dan de rest van Baumbach's vervelende oeuvre, maar vervelend niettemin. Ondanks alle leuke stukjes en verpletterende looks. Want de film heeft zeker zijn momenten. Ook moet het voor de echte fans een feest zijn om herkenbare producten (het droomhuis, de uitvouwbare operatiekamer etcetera) levensgroot terug te zien.

Maar het ergste is nog wel dat de film niet weet welke doelgroep het wil aanspreken. In elk geval heeft men het publiek (de meisjes waar ik dit verhaal mee begon) van zichzelf vervreemd. Het kan niet de bedoeling zijn dat meisjes bij Barbie de zaal uitlopen en er eigenlijk geen zak aan vonden.

2,5 ster

Wat een zware tegenvaller deze film.

Het eerste halfuur is best grappig en mooi in beeld gebracht, maar helaas hierna gaat het alleen maar bergaf.

Non-stop gemekker over het patriarchaat en de moraal lesjes worden erin gehamerd.

Wat overblijft is een slap verhaal met hier en daar nog wat mooie plaatjes.

De eerste 3 kwartier waren eigelijk nog best wel leuk maar daarna vervalt de film in een hoop dom geneuzel. Erg jammer want er had veel meer ingezeten.

2.5*

Ik moet kort zijn over deze film:

wij hier thuis vonden er helemaal niets aan.

Wilde er niet voor naar de bios. Nu alsnog maar eens tijd voor gemaakt. Tja als ik eerlijk ben vond ik er echt helemaal niets aan. Waar heb ik nu naar gekeken? Ik begrijp best wat de boodschap is, echter wordt hier een "real world" geschetst die ver buiten de huidige werkelijkheid staat. Enkel en alleen om een beeld neer te zetten hoe de verhoudingen tussen mannen en vrouwen zouden zijn. En wat de boodschap ook is, ik vond het verhaal ook niet bepaald boeiend.

Dat heet satire.

En naast dat het satire is, in de kern ligt het ook weer niet zo ver buiten de huidige werkelijkheid, tenzij je denkt dat het patriarchaat niet bestaat en we volledige gendergelijkheid bereikt hebben.