Le Otto Montagne (2022)

Pietro, Bruno: ze verschillen.
Berio, Bruno: ze gelijken.
De een kind van de stad, een telg uit de verlichte middenklasse.
De ander een bergjong, een kind dat veel te vroeg groot moet worden, in een context arm aan kansen.
De een heeft geen flauw idee wie hij is, de ander meent het te weten en laat zich tot slaaf maken van dit idee.
Bruno heeft geen vader, Pietro wijst de zijne af omdat hij een onvrij, burgerlijk, saai leven leidt. Beiden (her)vinden ze echter diezelfde vader, wanneer die vrij van zorgen en werk en het idee van maatschappelijke plicht de bergen in trekt – vogelvrij. Die bergvader bindt hen, verbindt hen, verbindt hun wonden. Die vader laat een huis na, dat een thuis wordt om naar terug te keren, gekerstend door ’s levens tegenslagen. Zonder veel woorden vinden de twee zonen elkaar daar, zomer na zomer. Ze realiseren zich hun verschil, maar stellen zich op als broeders: onvoorwaardelijk ten aanzien van elkaars fouten, elkaars gebreken, elkaars zwijgen. Ze zien en voelen de prikkende verschillen, maar ervaren ook de onbenoembare gelijkenis.
Stilte spreekt echter slechts tot op bepaalde hoogte. Het non-verbale geraakt ten langen leste niet meer tot in de diepte van iemands ziel. De een richt zichzelf ten gronde, de ander ziet het aan. De verklaring? Wie zijn berg moet beklommen, klimt verder – en wie zwerft, zwerve voort? Is dat het bestaan? Zijn we inderdaad veroordeeld tot onze natuur, onze drift, ons karakter, ons voelen, ons onvermogen? Is een mens finaal niet te helpen, zelfs niet door zijn beste kameraad? Of is de ander en diens anders zijn fundamenteel accepteren de grootste, diepste en innigste vorm van vriendschap?

Er is veel dat Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch niet luidop willen (laten) zeggen. Bijgevolg kunnen de beelden spreken, en dat doen ze – alleen al de grandioze openingssequens is fenomenaal geschoten! Niettemin blijft de psychologie door het onuitgesprokene eerder aan de oppervlakte. Met welk motief straft Pietro zijn vader (en zichzelf) een decennium lang? Wat bindt Bruno eigenlijk aan Lara, of kan hij haar slechts begeren nadat Berio haar heeft gehad…zoals alles in zijn leven in feite bestaat uit afdankertjes van de enige die hem echte liefde schonk, met name Pietro, zijn Pietro, kortom Berio? Wat voelt Pietro op zijn beurt voor Asmi, en wat bindt hem überhaupt aan Nepal? Enzovoort…

De cinematografische concentratie, het gezapige en toch intrigerende ritme, het gevoel voor de couleur locale van de Alpen, de portrettering van gebaren en blikken die woorden moeten vervangen: van Groeningen en Vandermeersch vertellen ontzettend veel, wondermooi bovendien, en dat zou die juryprijs in Cannes kunnen verklaren. Toch ontbreekt het ‘Le otto montagne’ schijnbaar aan emotionele diepte, alsof de toeschouwer niet helemaal kan connecteren met de personages. Wat helemaal anders was bij het boek, waarvan de finale ondergetekende een paar jaar geleden huilend achterliet. Trouwens nog zoiets: beweert Pietro/Berio aan het slot dat hij immer zal blijven zwerven omdat hij Bruno op zijn eerste berg verloren is? Dat gaat toch compleet voorbij aan het gegeven dat hij al een nomade was, en dat die innerlijke drang naar vrijheid – paradoxaal genoeg misschien een erfenis van zijn vader, die deze drang wél met mate kon kanaliseren of sublimeren – hem precies van zijn vader heeft weg gedreven, al tien jaar eerder?

Enfin.
Als film: mooi, goed, raak.
Doch gevoelsmatig vaag, en hierdoor…te weinig betrokken?
Dus geen mokerslagen, nauwelijks thema’s die door het hoofd zullen blijven spoken. Of bewijzen bovenstaande spinsels het tegendeel...?

3,5*

We een geweldige ervaring! Adembenemende film met beeld én inhoud. Zoals te verwachten een visueel pareltje waarbij onder andere ook alle credits mogen gaan naar de ondertussen gerenommeerde technici Nico Leunen en Ruben Impens. Beiden hebben hun strepen achter de schermen al meermaals verdiend en leveren hier opnieuw topwerk af.
Toegegeven, ik trek jaarlijks met mijn gezin de zomerse Alpen in, dus deze film was een (vooringenomen) nostalgische belevenis van begin tot eind. De beelden met de drone of helikopter waarbij vader en zoon de bergkam aflopen, werden fantastisch in beeld gebracht. Ook bijzonder is het opvallende 4:3 formaat en niet het brede beeld dat je zou verwachten van een "panoramafilm". Je dwingt de kijker dan ook om verticaal en diep te kijken.

Inhoudelijk ook vakwerk in navolging van het boek van Paolo Cognetti. Ik krijg er meteen zin in om hem ook te lezen. Een verhaalepos over een ontluikende vriendschap van twee jongens die opgroeien in twee totaal verschillende werelden. De ene woont op een berg en is zich nauwelijks bewust van de wereld achter de berg. De andere ontdekt de bergen op vakantie en ervaart die magische aantrekkingskracht ervan zonder de realiteit te verliezen. De positie en de impact die de vader van Pietro inneemt in het verhaal is bijzonder. Pietro verwoordt het dan ook treffend door te zeggen dat hij eigenlijk twee vaders had: de vader uit Turijn voor 11 maanden en de vader van Grana voor die paar weken.

Flinterdun verhaaltje? Ik dacht het niet. De vriendschap tussen Pietro en Bruno vormen de rode draad doorheen de film met de vader van Pietro dus als connectie. Ook het gebeuren in Nepal wordt mooi verweven in de film en zorgt voor een emotioneel, maar rustgevend einde van de film. Kraaien zijn dan wel geen arenden, maar Bruno kon hier best vrede mee nemen denk ik. Tot slot ook een fijne muzikale ondersteuning die raakte en niet overheersend was. Ook de vele stiltes of scènes zonder (emotioneel jankende) muzikale ondersteuning werkten net omwille van het ontbreken ervan versterkend. Topfilm!

Volgens de NRC voelt de film als een meditatieve bergwandeling, maar ik vind ‘m alleen maar sloom en saai. De film gaat over de levenslange vriendschap tussen Bruno en Pietro waarbij het contrast tussen hen centraal staat: Bruno is als bergbewoner geworteld waar hij is geboren, weet wat hij wil, bouwt een gezinnetje, etc terwijl Pietro als jongen uit de stad de (post)moderne nomade is die nergens thuis is, aldoor reist, niet weet wat hij wil, van baan naar baan gaat, ongetrouwd blijft, etc. In Nepal vindt Pietro de metafoor die het verschil uitdrukt: Bruno beklimt de hoogste berg in het centrum waar het hoogste geluk en rust is terwijl Pietro onrustig de acht bergen daaromheen bereist; voor Pietro is slechts de vriendschap met Bruno zijn vastigheid en wortelen. Dat is misschien een interessante premisse maar het verhaal doet er verder weinig mee in de 2 ½ uur die de film duurt, anders dan dat Bruno uiteindelijk de verliezer is in deze (post)moderne wereld want hij kan zich ook geen ander c.q. modern leven aan als verandering nodig is (terwijl Pietro uiteindelijk zijn plek in de wereld vindt in Nepal waar de bergbewoners opvallend veel lijken op Bruno).

Al met al heb ik me vooral verveeld in deze film die veel te lang duurt voor z’n magere substantie. Ik hoop dat het boek beter was.

Wat een verademing om een film te ondergaan die jou als kijker de ruimte laat, en je niet aan het handje meeneemt.

In een rustig tempo biedt de film in beelden net genoeg informatie om zelf betekenis te kunnen geven zonder zich opdringende muziek en dialogen die alles expliciteren.

Alle details doen er toe en verwijzen naar elkaar, zodat de interne samenhang hecht is.

Geen kleffe opposities - zoals stad t.o. platteland, man t.o. vrouw, vader t.o. zoon e.d. - maar een genuanceerde verkenning van vriendschap en van een tweevoudige vader/zoon-relatie.

En de verleiding om uit te pakken in oogstrelende en fenomenale landschapsbeelden hebben de regisseurs weten te beknotten door gebruik van het 3:4 beeldformaat. Het gaat hen om de inhoud...

Tijdens een vakantie in een piepklein Italiaans bergdorpje in 1984 raakt de 11-jarige Pietro [Lupo Barbiero] bevriend met Bruno [Cristiano Sassella], het enige kind dat nog in het dorp woont. Pietro en zijn ouders [Elena Lietti, Filippo Timi] keren verschillende keren terug, maar daarna verliezen de jongens elkaar uit het oog. Pietro [Luca Marinelli] is 31 wanneer zijn vader overlijdt en daarna besluit hij terug te keren naar het bergdorpje om de droom van zijn vader te verwezenlijken: het bouwen van een huis in deze bergachtige omgeving. Bruno [Alessandro Borghi] blijkt er nog steeds te wonen. Pietro en Bruno besluiten samen het huis te bouwen en beloven plechtig dat ze elkaar hier ieder jaar zullen ontmoeten. Vervolgens ontdekken we hoe de levens van de twee mannen zich voltrekken en hoe dat hun vriendschap beïnvloedt. Mooie plaatjes met een hoop existentieel geleuter over de betekenis van vriendschap en de relatie met vader. Pure navelstaarderij waarbij ik mijn best moet doen om niet in slaap te vallen. Zoals wel vaker het geval is bij een film die in de prijzen gevallen is in Cannes: Van Groeningen en Vandermeersch deelden de juryprijs met Jerzy Skolimowski voor zijn film EO.

Typefouten zijn menselijk, als u dat gemerkt heeft. Vooral midden in de nacht wanneer je niet meer goed kan opletten. Helaas kan ik het nu niet meer aanpassen.

Een relaas over de jaren heen. We zien Pietro opgroeien, en zijn relaties met de familie en zijn vriend Bruno evolueren. Relaties die in de loop der tijd verstrengeld raken. Een film die zijn tijd neemt. Lange tijd lijkt er niets noemenswaardig te gebeuren. Maar onderweg is het genieten van de machtig mooie beelden van het gebergte. Het drama blijft zeer beperkt. Voor het eerste onvertogen woord tussen beide vrienden is het wachten tot heel laat in de film. Bijna niet normaal. Zelfs de driehoeksrelatie met Lara had voordien geen enkel punt van discussie opgeleverd. Tot dan de finale aanbreekt. Bruno heeft het loodje gelegd op zijn geliefde berg en zelfdoding wordt geïnsinueerd. Moraal van het verhaal? Op het eerste zicht leek Bruno degene te zijn die geslaagd was in het leven: huis, onderneming, gezin. En Pietro was een zoekende ziel die zijn weg niet leek te vinden. Achteraf gezien blijkt de zoekende instelling van Pietro, zijn flexibiliteit, een grotere garantie om te overleven. Bruno bleek té onaangepast en te weinig flexibel in zijn visie op zijn leven. Verwarrend genoeg is Bruno een echte natuurmens wat in deze tijd nogal eens als je van het wordt gezien (terug naar de natuur etc). En je wordt ook voortdurend ondergedompeld in zijn prachtige bergomgeving. Maar daarover gaat het hier duidelijk niet.

De roman de 'acht bergen' van Paolo Cognetti was een jaar of zes geleden een fikse bestseller. Dus dan hou je je hart vast wanneer er een boekverfliming aankomt. Ik kan hier een hele lijst met mislukkingen opsommen, maar daar gaat het nu niet om.

Gisteren de acht bergen in de bios gezien en dat was een mooie ervaring. De film weet de sfeer van het boek heel knap te vangen en de omgeving, voornamelijk de Aostavallei, wordt majestueus in beeld gebracht door het Vlaamse filmersechtpaar Felix van Groeningen (van De helaasheid der dingen) en Charlotte Vandermeersch. Het vierkante beeldformaat is wel even wennen, maar het voordeel daarvan is dat je niet het idee hebt dat je naar National Geographic zit te kijken. Enig minpuntje vond ik de uitwerking van de relatie tussen Bruno en zijn vader. Tussen hen vindt een abrupte verwijdering plaats zonder dat helemaal duidelijk wordt wat er tussen hen tweeën speelt. Maar daar staat tegenover dat de vriendschap tussen de stadsjongen Pietro en de in de bergen gewortelde Bruno wel goed wordt verbeeld en verdiept. Let ook op het verhaal dat Pietro vertelt over de wijze waarop de bergbewoners van Nepal hun doden een laatste rustplaats geven. Daar zit een verwijzing in naar het einde van de film.

Het duo Felix van Groeningen-Charlotte Vandermeersch bewandelt het pad van genegenheid en vriendschap en ook de ongerustheid, spijt en pijn als het niet lukte.

De vriendschap tussen twee jonge mensen, nochtans totaal verschillend van milieu en ambitie, hier gesymboliseerd door de tegenstelling tussen de 8 bergen - de projecten en verlangens van Pietro - en die ene grote berg in het midden - de verankering van Bruno aan zijn berglandschap en afkomst.

Beide vrienden hebben geen behoefte aan vele ontmoetingen en woorden om hun vriendschap te onderhouden en te bewijzen. Het zit bij beiden als vanzelfsprekend diep ingeworteld.

Dit alles bezorgt ons een mooie en integere film met naast de overtuigende acts, oog voor de natuur, nochtans niet in het gebruikelijk panoramisch beeldformaat.. Een dikke pluim trouwens voor de opname-equipe die dit allemaal voor mekaar bracht. Ook een sociaal aspect, zoals de degradatie van de boerenstiel, komt in de verf en over de gehele lengte kon me de soundtrack, naast de vele stille momenten, én met de korte songs van singer-songwriter Daniel Norgren, bekoren.

Bekroond met de Jury Prijs vorig jaar in Cannes, waarbij de uitreiking van de prijs me zal geheugen al was het maar voor de gemeende en onstuimige omhelzing en kus tussen beide regisseurs.

De zaal vond het goed.

Traag maar onderhoudend en aangrijpend drama over de levenslange vriendschap tussen een jongen uit de stad en een leeftijdsgenoot die opgroeit in de italiaanse Alpen. De film weet goedkoop sentiment vakkundig te vermijden en regisseur Felix van Groeningen kiest wijselijk voor een subtiele en observerende aanpak. Je moet er wel even inkomen, maar eenmaal in de flow van het verhaal heb je wel wat. Mooi gespeeld en prachtig in beeld gebracht, waarbij maximaal gebruik wordt gemaakt van het indrukwekkende berglandschap.

Uitstekende film over een stadsjongen die vrienden wordt met een plattelandsjongen. Een mooi verhaal dat een paar decennia beslaat over o.a. vriendschap en vader/zoon-relaties. Vrij nostalgisch en weemoedig van toon. Uitstekend locatiewerk dat bijna constant prachtige plaatjes van de bergen oplevert.

Ik miste enkel wat diepgang van personages. We weten bijvoorbeeld niet wat er met de moeder van Bruno gebeurd is. Anders mooie film.

Deze lag in de bib en eens bekeken. Het is een film die het vooral van de sfeer en de landschappen moet hebben. De lange speelduur stoorde zeker niet.

Het verhaal is wat wisselend. Sommige stukken konden misschien nog wat meer uitgewerkt worden. De cast deed het prima en de film zag er mooi uit.

Mooi, mooi hoor. Fijne film.

Het is vooral de omgeving van de natuur dat de film goed maakt, het verhaal zelf is wat minder. Het zijn een stel hipsters met baarden die de stad willen ontvluchten en op een berg willen wonen want ze hebben problemen met hun vaders en de maatschappij. Soms wil je ze even bitch slappen, kom op, niet zo veel huilen allemaal! Doe gewoon je ding man! Stap terug op je fiets en trappen maar. Het is duidelijk dat dit een roman is die verfilmd is, en het is zeker geen straf om te kijken maar het deed eigenlijk zo veel met mij. Wel een film die aan te raden is als van hiken houdt. Het kan niet in de buurt komen van Into The Wild.

Hoop mooifilmerij dit hoor.. Maar een goede cast, goede soundtrack en schitterende locaties doen de rest. Het kabbelt misschien wat voort maar het voelt allemaal zo lekker natuurlijk aan dat het ondanks de speelduur best fijn wegkijkt. Een verassing of een goede boodschap ontbrak verder, dat is jammer.

3,5*

De bergbewoner en de kosmopoliet. Of hoe het tijdloze berglandschap in 'Le Otto Montagne' (2022) fungeert als een soort symbool van vast willen houden aan het oude in een wereld die beïnvloedt wordt door globalisering. Of zoals de vrienden Pietro (Luca Marinelli) en Bruno (Allessandro Borghi) geïntroduceerd worden tot de voorspelbare tradities van een natuurbestaan. Wanneer ze als jonge jongens opgroeien met weinig meer zorgen dan bergbeklimmen, jagen en houthakken. Of als ze elkaar als vreemden weer tegenkomen en samen besluiten om hun jeugdherinneringen opnieuw vormgeven. Maar wat als het oude niet meer kan worden teruggebracht in een wereld die steeds opnieuw dwingt om vooruit te gaan? En wat als het grote geluk hem zit in meebewegen i.p.v. je ertegen verzetten? De oogverblindend mooie beelden van berglandschappen en seizoenswisselingen in 'Le Otto Montagne' (2022) zeggen ook zoveel over onze turbulente tijdsgeest. Van de dingen die steeds sneller verloren gaan en toch ingeruild worden door nieuwe ervaringen.

Mooi.

Behoorlijk lange film, maar zeer de moeite. Simpel van opzet, maar in al z'n eenvoud kijkt dit drama gewoon zeer gemakkelijk weg. Het acteerwerk is over de ganse lijn sterk en de vriendschap komt authentiek over, vooral omdat er niet té hard over doorgedramd wordt. Visueel ook mooi, hoewel dat misschien meer te danken is aan de talloze prachtige filmlocaties (Nepal!). Dat beeldformaat vind ik dan weer niks, maar doet uiteindelijk amper af aan het mooie eindproduct.

4