Le Otto Montagne (2022)

Vanaf 22 september 2022 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

Naar verluidt gaat dit aanvankelijk over twee jongens van 11, terwijl overal slechts 4 namen van volwassen acteurs te vinden zijn.

Het gelijknamige boek van Paolo Cognetti was een enorm succes.

De film wint in elk geval alvast de juryprijs op Cannes.

EDIT: verplaatst naar 22 december 2022.

Een film ook over twee vriendschappen. Er wordt wel minder heisa over gemaakt in de media dan Close. Ik kijk zeker uit naar deze Van Groeningen. Ik hoop hem donderdag mee te pikken. Het zal alvast rustiger zijn dan de première van Avatar de zaal ernaast...

Een film die aanvoelt als een reis, twee en een half uur reis je mee in het leven van twee vrienden die elkaar telkens vinden op cruciale momenten in hun levens. Niet alles wordt uitgelegd, net zoals in het echte leven waarin zaken lopen zoals ze lopen. De natuurbeelden van de weidse Alpenlandschappen illustreren de innerlijke wereld van de twee hoofdfiguren. Een diepe, maar tegelijk toegankelijke film over herkenbare emoties. Een indrukwekkend werk dat lang nazindert, het soort cinema waarvoor het woord filmbeleving werd uitgevonden..

Prachtige film die veel bij me raakt. Het gaat over de vriendschappen die je als kind kan hebben, de band tussen zoon en vader en hoe er daar doordat er veel onbesproken blijft onbegrip kan ontstaan, maar ook over hoe vriendschappen uit elkaar kunnen bewegen en elkaar toch weer kunnen vinden. Een aantal jaar geleden verloor ik zelf mijn vader, en de band die hier tussen de jonge Piedro en zijn vader wordt geschetst voelt zo herkenbaar. Aangevuld met prachtige beelden van de bergen, een van de beste films die ik in tijden zag.

Ik begrijp net dat je zo'n film goed vind. Voor mijn een dikke nul. Vervelde film.

Pietro, Bruno: ze verschillen.
Berio, Bruno: ze gelijken.
De een kind van de stad, een telg uit de verlichte middenklasse.
De ander een bergjong, een kind dat veel te vroeg groot moet worden, in een context arm aan kansen.
De een heeft geen flauw idee wie hij is, de ander meent het te weten en laat zich tot slaaf maken van dit idee.
Bruno heeft geen vader, Pietro wijst de zijne af omdat hij een onvrij, burgerlijk, saai leven leidt. Beiden (her)vinden ze echter diezelfde vader, wanneer die vrij van zorgen en werk en het idee van maatschappelijke plicht de bergen in trekt – vogelvrij. Die bergvader bindt hen, verbindt hen, verbindt hun wonden. Die vader laat een huis na, dat een thuis wordt om naar terug te keren, gekerstend door ’s levens tegenslagen. Zonder veel woorden vinden de twee zonen elkaar daar, zomer na zomer. Ze realiseren zich hun verschil, maar stellen zich op als broeders: onvoorwaardelijk ten aanzien van elkaars fouten, elkaars gebreken, elkaars zwijgen. Ze zien en voelen de prikkende verschillen, maar ervaren ook de onbenoembare gelijkenis.
Stilte spreekt echter slechts tot op bepaalde hoogte. Het non-verbale geraakt ten langen leste niet meer tot in de diepte van iemands ziel. De een richt zichzelf ten gronde, de ander ziet het aan. De verklaring? Wie zijn berg moet beklommen, klimt verder – en wie zwerft, zwerve voort? Is dat het bestaan? Zijn we inderdaad veroordeeld tot onze natuur, onze drift, ons karakter, ons voelen, ons onvermogen? Is een mens finaal niet te helpen, zelfs niet door zijn beste kameraad? Of is de ander en diens anders zijn fundamenteel accepteren de grootste, diepste en innigste vorm van vriendschap?

Er is veel dat Felix van Groeningen en Charlotte Vandermeersch niet luidop willen (laten) zeggen. Bijgevolg kunnen de beelden spreken, en dat doen ze – alleen al de grandioze openingssequens is fenomenaal geschoten! Niettemin blijft de psychologie door het onuitgesprokene eerder aan de oppervlakte. Met welk motief straft Pietro zijn vader (en zichzelf) een decennium lang? Wat bindt Bruno eigenlijk aan Lara, of kan hij haar slechts begeren nadat Berio haar heeft gehad…zoals alles in zijn leven in feite bestaat uit afdankertjes van de enige die hem echte liefde schonk, met name Pietro, zijn Pietro, kortom Berio? Wat voelt Pietro op zijn beurt voor Asmi, en wat bindt hem überhaupt aan Nepal? Enzovoort…

De cinematografische concentratie, het gezapige en toch intrigerende ritme, het gevoel voor de couleur locale van de Alpen, de portrettering van gebaren en blikken die woorden moeten vervangen: van Groeningen en Vandermeersch vertellen ontzettend veel, wondermooi bovendien, en dat zou die juryprijs in Cannes kunnen verklaren. Toch ontbreekt het ‘Le otto montagne’ schijnbaar aan emotionele diepte, alsof de toeschouwer niet helemaal kan connecteren met de personages. Wat helemaal anders was bij het boek, waarvan de finale ondergetekende een paar jaar geleden huilend achterliet. Trouwens nog zoiets: beweert Pietro/Berio aan het slot dat hij immer zal blijven zwerven omdat hij Bruno op zijn eerste berg verloren is? Dat gaat toch compleet voorbij aan het gegeven dat hij al een nomade was, en dat die innerlijke drang naar vrijheid – paradoxaal genoeg misschien een erfenis van zijn vader, die deze drang wél met mate kon kanaliseren of sublimeren – hem precies van zijn vader heeft weg gedreven, al tien jaar eerder?

Enfin.
Als film: mooi, goed, raak.
Doch gevoelsmatig vaag, en hierdoor…te weinig betrokken?
Dus geen mokerslagen, nauwelijks thema’s die door het hoofd zullen blijven spoken. Of bewijzen bovenstaande spinsels het tegendeel...?

3,5*

Prachtige film over een intense vriendschap tussen 2 jongens/mannen. De vriendschap loopt als een rode draad door de film en voelt soms als een soort van liefde, maar is ook soms ongemakkelijk. Daarnaast de band tussen vader en zoon (hoofdpersoon) en de gemiste kansen, die eigenlijk niet meer goedgemaakt kunnen worden. Het geeft de film een beetje een melancholisch tintje mee en zeker ook iets triests, dit alles met schitterende beelden van de Italiaanse Alpen. Een echte aanrader!

Film met hoog gespannen verwachtingen. Niet waargemaakt. Jammer. Flinterdun verhaaltje. Mooie beelden uit de bergen hield de film overeind.

We een geweldige ervaring! Adembenemende film met beeld én inhoud. Zoals te verwachten een visueel pareltje waarbij onder andere ook alle credits mogen gaan naar de ondertussen gerenommeerde technici Nico Leunen en Ruben Impens. Beiden hebben hun strepen achter de schermen al meermaals verdiend en leveren hier opnieuw topwerk af.
Toegegeven, ik trek jaarlijks met mijn gezin de zomerse Alpen in, dus deze film was een (vooringenomen) nostalgische belevenis van begin tot eind. De beelden met de drone of helikopter waarbij vader en zoon de bergkam aflopen, werden fantastisch in beeld gebracht. Ook bijzonder is het opvallende 4:3 formaat en niet het brede beeld dat je zou verwachten van een "panoramafilm". Je dwingt de kijker dan ook om verticaal en diep te kijken.

Inhoudelijk ook vakwerk in navolging van het boek van Paolo Cognetti. Ik krijg er meteen zin in om hem ook te lezen. Een verhaalepos over een ontluikende vriendschap van twee jongens die opgroeien in twee totaal verschillende werelden. De ene woont op een berg en is zich nauwelijks bewust van de wereld achter de berg. De andere ontdekt de bergen op vakantie en ervaart die magische aantrekkingskracht ervan zonder de realiteit te verliezen. De positie en de impact die de vader van Pietro inneemt in het verhaal is bijzonder. Pietro verwoordt het dan ook treffend door te zeggen dat hij eigenlijk twee vaders had: de vader uit Turijn voor 11 maanden en de vader van Grana voor die paar weken.

Flinterdun verhaaltje? Ik dacht het niet. De vriendschap tussen Pietro en Bruno vormen de rode draad doorheen de film met de vader van Pietro dus als connectie. Ook het gebeuren in Nepal wordt mooi verweven in de film en zorgt voor een emotioneel, maar rustgevend einde van de film. Kraaien zijn dan wel geen arenden, maar Bruno kon hier best vrede mee nemen denk ik. Tot slot ook een fijne muzikale ondersteuning die raakte en niet overheersend was. Ook de vele stiltes of scènes zonder (emotioneel jankende) muzikale ondersteuning werkten net omwille van het ontbreken ervan versterkend. Topfilm!

Bij momenten prachtige beelden, niet alleen buiten maar ook binnen. Beetje zonde van dat lompe beeldformaat.

Verder plat sentiment en goedkope new age-kolder.

Volgens de NRC voelt de film als een meditatieve bergwandeling, maar ik vind ‘m alleen maar sloom en saai. De film gaat over de levenslange vriendschap tussen Bruno en Pietro waarbij het contrast tussen hen centraal staat: Bruno is als bergbewoner geworteld waar hij is geboren, weet wat hij wil, bouwt een gezinnetje, etc terwijl Pietro als jongen uit de stad de (post)moderne nomade is die nergens thuis is, aldoor reist, niet weet wat hij wil, van baan naar baan gaat, ongetrouwd blijft, etc. In Nepal vindt Pietro de metafoor die het verschil uitdrukt: Bruno beklimt de hoogste berg in het centrum waar het hoogste geluk en rust is terwijl Pietro onrustig de acht bergen daaromheen bereist; voor Pietro is slechts de vriendschap met Bruno zijn vastigheid en wortelen. Dat is misschien een interessante premisse maar het verhaal doet er verder weinig mee in de 2 ½ uur die de film duurt, anders dan dat Bruno uiteindelijk de verliezer is in deze (post)moderne wereld want hij kan zich ook geen ander c.q. modern leven aan als verandering nodig is (terwijl Pietro uiteindelijk zijn plek in de wereld vindt in Nepal waar de bergbewoners opvallend veel lijken op Bruno).

Al met al heb ik me vooral verveeld in deze film die veel te lang duurt voor z’n magere substantie. Ik hoop dat het boek beter was.

Wat een verademing om een film te ondergaan die jou als kijker de ruimte laat, en je niet aan het handje meeneemt.

In een rustig tempo biedt de film in beelden net genoeg informatie om zelf betekenis te kunnen geven zonder zich opdringende muziek en dialogen die alles expliciteren.

Alle details doen er toe en verwijzen naar elkaar, zodat de interne samenhang hecht is.

Geen kleffe opposities - zoals stad t.o. platteland, man t.o. vrouw, vader t.o. zoon e.d. - maar een genuanceerde verkenning van vriendschap en van een tweevoudige vader/zoon-relatie.

En de verleiding om uit te pakken in oogstrelende en fenomenale landschapsbeelden hebben de regisseurs weten te beknotten door gebruik van het 3:4 beeldformaat. Het gaat hen om de inhoud...

Tijdens een vakantie in een piepklein Italiaans bergdorpje in 1984 raakt de 11-jarige Pietro [Lupo Barbiero] bevriend met Bruno [Cristiano Sassella], het enige kind dat nog in het dorp woont. Pietro en zijn ouders [Elena Lietti, Filippo Timi] keren verschillende keren terug, maar daarna verliezen de jongens elkaar uit het oog. Pietro [Luca Marinelli] is 31 wanneer zijn vader overlijdt en daarna besluit hij terug te keren naar het bergdorpje om de droom van zijn vader te verwezenlijken: het bouwen van een huis in deze bergachtige omgeving. Bruno [Alessandro Borghi] blijkt er nog steeds te wonen. Pietro en Bruno besluiten samen het huis te bouwen en beloven plechtig dat ze elkaar hier ieder jaar zullen ontmoeten. Vervolgens ontdekken we hoe de levens van de twee mannen zich voltrekken en hoe dat hun vriendschap beïnvloedt. Mooie plaatjes met een hoop existentieel geleuter over de betekenis van vriendschap en de relatie met vader. Pure navelstaarderij waarbij ik mijn best moet doen om niet in slaap te vallen. Zoals wel vaker het geval is bij een film die in de prijzen gevallen is in Cannes: Van Groeningen en Vandermeersch deelden de juryprijs met Jerzy Skolimowski voor zijn film EO.

Wat een mooie film over vriendschap.
De beelden zijn mooi, de bergen zijn mooi, de kleuren zijn mooi, de natuur is mooi, de mensen zijn mooi, het weer is (op een schaarse uitzondering na) mooi, ook de mama is mooi (jaja, die razendknappe first lady uit het onvolprezen Il Miracolo. Alles is mooi. Misschien te veel mooi, maar wat zou het… dit is snoepen van het eerste beeld tot en met de aftiteling. Deze film pretendeert ook niet meer te willen zijn. Ik heb er van genoten. Meer nog dan van het boek (waar het overigens een hondstrouwe bewerking van maakt). Dat parabeltje met die 8 bergen hoefde zelfs niet.
Ode aan de bergen, vriendschap en een verdwijnende wereld… Zelfs de melkerij op de alm was voor Bruno blijkbaar nog een compromis, zelf had hij nog radicaler voor een (verdwenen) bergleven gekozen. Maar zoals hij het laatste kind van het dorp was, is ook hij gedoemd om te verdwijnen. Triest, maar ook… mooi.

Als bergliefhebber trok deze film mij erg aan. Le Otto Montagne is een film over vriendschap, liefde voor de berg en moeilijke familierelaties. De verlegen Pietro is een dromer die wil schrijven. Op 11-jarige leeftijd ontmoet hij Bruno, de jongen uit het bergdorpje waar hij de zomer doorbrengt. Er ontstaat een vriendschap voor het leven.

De acht bergen is een film die ontroert, zonder het harde leven in de bergen te romantiseren. De lange speelduur zorgt ervoor dat de film mij soms wat gaat vervelen, maar de mooie beelden maken veel goed.

Filmtip: Le Otto Montagne - Recensie

Heb de film net gezien, als schrijfster vind ik het een film zonder verhaal, uitzichten enzo waren oke, verder te lange film.

Als je van actie en goede verhaallijn houd, zou ik niet naar deze film gaan. Had liever dat ik hier niet naartoe was gegaan..

Aan het einde zit iedereen nog te wachten ook nog, alsof het een marvel film is. Kon opzicht beter. Veel beter.

Dan bent u hoogstwaarschijnlijk wel de enige schrijfster ter wereld die 'je houdt' als 'je houd' en 'op zich' als 'opzicht' schrijft.

Typefouten zijn menselijk, als u dat gemerkt heeft. Vooral midden in de nacht wanneer je niet meer goed kan opletten. Helaas kan ik het nu niet meer aanpassen.

Het wás een vervelende, langdradige film en toch blijf ik altijd zitten tot de eindgeneriek helemaal is afgelopen. Niet omdat ik uitkijk naar Marveltoestanden (die hebben trouwens het gegeven van postgeneriekscènes niet zelf uitgevonden) maar om tal van andere redenen: fijne muziek, waar is de film opgenomen, technische info, bedankingen enz Dat is denk ik wat een cinefiel hoort te doen bij elke film: zitten blijven tot het bittere einde. Anders ben je genenechte.

Dat wás het niet. Dat vónd jij ervan.

Een relaas over de jaren heen. We zien Pietro opgroeien, en zijn relaties met de familie en zijn vriend Bruno evolueren. Relaties die in de loop der tijd verstrengeld raken. Een film die zijn tijd neemt. Lange tijd lijkt er niets noemenswaardig te gebeuren. Maar onderweg is het genieten van de machtig mooie beelden van het gebergte. Het drama blijft zeer beperkt. Voor het eerste onvertogen woord tussen beide vrienden is het wachten tot heel laat in de film. Bijna niet normaal. Zelfs de driehoeksrelatie met Lara had voordien geen enkel punt van discussie opgeleverd. Tot dan de finale aanbreekt. Bruno heeft het loodje gelegd op zijn geliefde berg en zelfdoding wordt geïnsinueerd. Moraal van het verhaal? Op het eerste zicht leek Bruno degene te zijn die geslaagd was in het leven: huis, onderneming, gezin. En Pietro was een zoekende ziel die zijn weg niet leek te vinden. Achteraf gezien blijkt de zoekende instelling van Pietro, zijn flexibiliteit, een grotere garantie om te overleven. Bruno bleek té onaangepast en te weinig flexibel in zijn visie op zijn leven. Verwarrend genoeg is Bruno een echte natuurmens wat in deze tijd nogal eens als je van het wordt gezien (terug naar de natuur etc). En je wordt ook voortdurend ondergedompeld in zijn prachtige bergomgeving. Maar daarover gaat het hier duidelijk niet.

Prima boek en daarom ook wel zin om de verfilming te gaan kijken. Viel me zwaar tegen. Langdradig en saai en dan helpt het ook niet mee dat het ook nog een ontzettend lange film (9,5 uur schat ik) was. Het boek was beter.

Enige pluspunten waren de muziek en de mooie bergbeelden.

Dat was het wél. Ik heb altijd gelijk wat film betreft.

De roman de 'acht bergen' van Paolo Cognetti was een jaar of zes geleden een fikse bestseller. Dus dan hou je je hart vast wanneer er een boekverfliming aankomt. Ik kan hier een hele lijst met mislukkingen opsommen, maar daar gaat het nu niet om.

Gisteren de acht bergen in de bios gezien en dat was een mooie ervaring. De film weet de sfeer van het boek heel knap te vangen en de omgeving, voornamelijk de Aostavallei, wordt majestueus in beeld gebracht door het Vlaamse filmersechtpaar Felix van Groeningen (van De helaasheid der dingen) en Charlotte Vandermeersch. Het vierkante beeldformaat is wel even wennen, maar het voordeel daarvan is dat je niet het idee hebt dat je naar National Geographic zit te kijken. Enig minpuntje vond ik de uitwerking van de relatie tussen Bruno en zijn vader. Tussen hen vindt een abrupte verwijdering plaats zonder dat helemaal duidelijk wordt wat er tussen hen tweeën speelt. Maar daar staat tegenover dat de vriendschap tussen de stadsjongen Pietro en de in de bergen gewortelde Bruno wel goed wordt verbeeld en verdiept. Let ook op het verhaal dat Pietro vertelt over de wijze waarop de bergbewoners van Nepal hun doden een laatste rustplaats geven. Daar zit een verwijzing in naar het einde van de film.

Ik heb van Groeningen hoog zitten. Hij is erg sterk in het vastleggen van de mens en hun relaties. Ik zie m echter veel liever zotte Vlamingen portretteren dan deze toch wat saaie Italianen. Er gebeurt vrij weinig en ze boeien me niet. Hetzelfde had ik bij het ergens vergelijkbare La Meglio Gioventu. Maar daar had ik zelfs een beetje een hekel aan de mensen. Dat heb ik hier niet. Maar vind het toch zeker zijn zwakste film.

3

Onbegrijpelijke keuze om een film die zich in één van de mooiste berglandschappen afspeelt die je je maar kunt voorstellen in een 4:3 verhouding (of misschien zelfs 1:1) te filmen en daardoor nog niet de helft van het bioscoopscherm gevuld krijgt. Verder een mooie film. Ik ken het boek niet maar hoor van mensen die het gelezen hebben dat het een goede verfilming is, behalve dat de relatie met de vader onvoldoende uitgediept zou zijn.