Heojil Kyolshim (2022)

Helaas nogal langdradig en melodramatisch, dit liefdesverhaaltje met in de verte wat thriller-elementen. Visueel zeer sterk en ook qua montage behoorlijk indrukwekkend, maar personages en plot weten lang niet altijd te boeien. Het continu heen en weer springen qua toonzetting werkt ook niet overal even goed. Een beetje schizofrene film uiteindelijk. Af en toe briljant, maar even zo vaak stroperig en te dik aangezet.

Een vrij moeilijk te beoordelen film. Niet elke keuze pakt even goed uit; vooral qua toonzetting is de film niet altijd even standvastig of consistent. Zeker in het eerste uur lijkt Park Chan-Wook nog wat zoekende naar de juiste balans tussen het detective-aspect en het romantische verhaal. Maar hoe verder de film vordert, hoe meer je uiteindelijk wordt meegesleurd in het tragische liefdesverhaal, en dan lijkt alles wel te kloppen. Ook het plot zelf wordt beter in het tweede uur van de film; ervoor springt het een klein beetje van de hak op de tak. De film groeit dus en kan wel een echte slow burn genoemd worden, maar toch is er ook meteen vanaf die eerste minuut al veel om van te genieten. De visuele stijl is prachtig; sober, met neo-noir-invloeden, maar toch ook gekenmerkt door een vol en diep kleurgebruik, met virtuoos camerawerk en heel wat technische hoogstandjes. Samen met het toch wel opbouwende en soms meditatieve plot, komt de film op een mooie manier poëtisch over. Subtieler had het zeker gekund, en zeker tegen het einde aan wordt de grens met het melodramatische misschien een beetje opgezocht, maar all in all blijft het binnen de lijntjes, en weet Park Chan-Wook zijn film met vertrouwen af te sluiten. Al is het kwartje bij mij nog niet helemaal gevallen wat hij met deze film exact probeert te zeggen. In ieder geval zitten er voldoende lagen in het verhaal om daar nog eens over na te denken, en is het initiële gevoel dat overheerst na het kijken van Haeojil Gyeolsim toch wel vrij positief bij mij.

3.5*.

Jang Hae-jun [Park Hae-il] begint een affaire met de vrouw [Lee Jung-hyun] waarvan hij vermoedt (maar niet kan bewijzen) dat zij verantwoordelijk is voor het ‘ongeluk’ waarbij haar echtgenoot om het leven kwam. Visueel aantrekkelijk drama maar erg spannend of intrigerend wil het ondanks het goede spel van de cast nimmer worden. Lijkt aanvankelijk complex (al kan dat in mijn geval ook gelegen hebben aan de ondermaatse ondertiteling), maar is minder intelligent en origineel dan het zich lijkt voor te willen doen.

Net als z’n klassieker Oldboy is de nieuwste film van Park een misdaadfilm en ditmaal lijkt bewust het – naar het heden van mobieltjes en immigratie geüpdate – noir-genre te zijn gekozen zodat het onderzoek van de rechercheur die een moord wil oplossen wordt doorkruist door een femme fatale als verdachte (en dat bv. de film halverwege afgelopen lijkt, lijkt een verwijzing naar Hitchcocks Vertigo). Ook deze film wordt bewust verwarrend verteld en getoond waarbij je niet direct weet wat er aan de hand is en onder meer gedachten en verlangens fysiek uitgebeeld worden door het echte verhaal heen. Dat je als kijker op het verkeerde been wordt gezet past bij het noir-genre en je verwacht ook dat de vrouw en/of man de ander op het verkeerde been zet zodat de film eindigt met een onverwachte twist waarin de een in de val van de ander is gelopen. In dat opzicht vond ik de ontwikkeling van de film wat anticlimatisch, al is de film zeker niet slecht.

Zes jaar na het bijzonder fraaie Ahgassi (2016) presenteert regisseur Chan-wook Park een film noir over de grillige relatie van een scrupuleuze rechercheur met een mysterieuze vrouw, die verdacht wordt van moord op haar echtgenoot. Een intrigerend psychologisch drama met een knap geconstrueerd verhaal dat romantiek en misdaad naadloos met elkaar verweeft. Imposante rollen van Hae-il Park en Wei Tang (Sè, Jiè).

A detective in love.

Na 'Stoker' ben ik Park Chan-wook enigszins uit het oog verloren. Gelukkig heb ik nu wel zijn nieuwste film in de bios kunnen meepakken en het was meer dan de moeite waard.

Park lijkt hier op het eerste gezicht een misdaaddrama te presenteren waarin de slapeloze detective Hae-joon de moord onderzoekt van een bergbeklimmer. Dit leidt hem naar Seo-rae, een Chinese immigrante die door haar man werd mishandeld. Naargelang raakt de beste man in de ban van haar en ontstaat er een zinderend kat-en-muisspel.

Het misdaadverhaal maakt langzaamaan plaats voor een liefdesdrama dat op de achtergrond al sluimerde. Het is zeer intrigerend te noemen, waardoor je blijft gissen naar het verloop. Door het mixen van genres word je net op het verkeerde been gezet, met af en toe wat onverwachtse humor. Daarbij spat de chemie tussen Park Hae-il en de beeldschone Tang Wei van het scherm.

'Decision to Leave' bestaat uit meerdere lagen die de psyche van de hoofdpersonages openbaart; de innerlijke tweestrijd is fascinerend. Door de visuele stijl (wat een camerawerk!) en montage word je als kijker daar helemaal in ondergedompeld. En tel daar nog eens de vele details bij op. Het zorgt voor een hypnotiserende ervaring waar je nog wel even van in de ban wil blijven.

Al met al een heerlijke neo-noir gevuld met de nodige intrige.

4,0 Sterren.

Uiteindelijk toch wel een erg trage en richting het einde steeds minder boeiende film, dan gaat dat tempo zich echt wreken. Er speelt denk ik ook mee dat de film weliswaar goed gemaakt is, maar ook erg degelijk zonder allerlei leuke ideeën die ik bij Park vaker wel dan niet zie. Visueel prima, maar ook niet meer dan dat. Prima geacteerd, maar ook niet meer dan dat. Een aardige plot, maar ook niet meer dan dat. En dat alles in een te traag tempo waardoor de film voor het gevoel te lang duurt en ook wat afstandelijk blijft. Niet slecht, maar Park kan veel beter. 3,0*.

Flamboyante film. Neem alleen al de score, met onder meer Mahler, dat is niet bepaald minimal. Het verhaal wordt inderdaad bewust verwarrend verteld, zoals ook De Filosoof al aangeeft, waarbij je dus ook het gevoel krijgt dat de film bijna afgelopen is terwijl je nog een uur te gaan hebt. Op zich leuk, anderzijds ben ik het eens met degenen die aangeven dat Decision to leave wat te lang duurt. Of misschien moet je zeggen dat er in de speeltijd iets teveel repetitieve en iets te weinig climactische verhaalelementen zitten om het echt boeiend te houden. Maar de stijl is fraai, inclusief vaardig gebruik van allerlei motieven. Halverwege zie je een shot van de boekenstapel bij de rechercheur thuis, waarop de naam 'Martin Beck' prijkt, de iconische Scandinavische rechercheur die gecreëerd werd door Sjöwall en Wahlöö. Een detail voor de liefhebber van het genre en daar reken ik mezelf bij.

Kan best begrijpen waarom deze film hoge quoteringen krijgt. De film ziet er erg gelikt uit met een uitstekende cinematografie en camerahantering. Dit is geen doorsnee who dunnit of detectivefilm, maar een vrij gelaagde psychologische thriller met diverse plotlijntjes. Ik moest zelfs af en toe denken aan Basic instinct, al was het maar omwille van de vreemde relatie tussen de Chinese dame en detective. De film liet zich niet zomaar lezen. Meer nog, ik vond hem vrij verwarrend.

Daarom begeesterde de film me ook te weinig. Prima film op veel vlakken, maar narratief bleef ik wat op mijn honger zitten. Uitstekend acteerwerk wel en dat zette me toch aan om verder geboeid te kijken. Bij momenten ook wel wat grappige elementen die een wat raar gevoel gaven in de voor de rest serieuze psychologische thriller.

Goeie film over een rechercheur die de dood van een man onderzoekt die onderaan een berg gevonden is. Een niet bepaald toonvaste mix tussen een moordmysterie en een oncoventioneel liefdesdrama. De film ziet er mooi uit met mooi camerawerk en dito montage. Echter wisten de personages me niet volledig te grijpen en is de film wellicht iets te vol gepropt.

Ja ik hoor ook bij de groep die dit 3 sterren geeft. Het is niet dat Park veel verkeerd doet. Visueel sterk met een naadloze montage. Maar het pakte mij te weinig. Vooral het deel van de tweede moord

Het Koreaanse antwoord op Basic Instinct.

Want, politieman, mooi meisje dat geimpliceerd is in een paar moorden, en wellicht nog veel meer, en daarna wat ooit bij Facebook heette 'it's complicated'. Tel het op, zoek de verschillen. En ja, die zijn er zat, maar vooral door de setting, de details komen aardig overeen voor een behoorlijk deel van de speelduur. Tel even het aantal steken, roep ik dan.

Visueel supermooi - het ene geniale shot na het andere. Behalve dan in die auto waar overduidelijk de spiegels ingeklapt zijn, maar dan zonder dat het plot dat vraagt. Slordigheidje? wellicht, of misschien heb ik gewoon iets gemist. Lost in translation, dat overkomt me wel vaker met Koreaanse films - en ook in de conversatie met de paar Koreaanse vrienden en kennissen die ik tot mijn kringetje tellen mag. Zelfs als je denkt te weten wat de verschillen zijn, kom je nog steeds regelmatig op een punt dat je het echt niet meer snapt.

Narratief is het me dan ook ongeveer even toegankelijk als het testbeeld - ja, ik heb het gezien, maar als je me vraagt waar het nou over ging, dan kan ik weinig anders zeggen dan dat de visuele stijl prachtig is, sober en met neo-noir invloeden toch gekenmerkt door een vol en diep kleurgebruik met virtuoos camerawerk en heel wat technische hoogstandjes. En dat het opbouwende en soms meditatieve plot soms poetisch overkomt, al wordt de grens met het melodramatische misschien opgezocht - ik heb het vanzelf nog steeds over het testbeeld, met dank aan filmfan0511 waar ik de fraaie woorden van leen, maar ze passen even makkelijk op de film, dat was wat ik onder woorden probeer te brengen.

Dat lost in translation effect is voor mij nergens zo groot als in Korea. Misschien als je daar een jaar of tien, twintig gewoond hebt, misschien ligt het aan mij. Soms lukt het wel, Gisaengchung (2019) kwam wel echt heel fraai door. Maar deze dus weer niet, evenmin als Oldeuboi (2003).

Ik sluit me dus maar even aan bij de 3-sterrenclub. Geen schande, als ik dat zo even bekijk.

Opletten geblazen!

Toen ik erachter kwam dat regisseur Chan-wook Park ook verantwoordelijk was voor Ahgassi was ik al snel enthousiast om Decision to Leave aan te slingeren. Ahgassi vond ik namelijk een nette vier sterren waard, en meer overtuiging had ik niet nodig. Hoewel ik ook hier ervoer dat het verhaal vlotter verteld had kunnen worden is het plot hier ook weer fantastisch uitgedacht en bleef deze nog dagenlang in mijn hoofd door zinderen. Dit is ook de reden dat ik een vergelijkbare score als aan Ahgassi afgeef.

Een bijkomend nadeel die ik deze keer ervaren heb is dat ik het plot erg ingewikkeld en lastig te volgen vond doordat je constant bedachtzaam op details moest zijn. Doordat dit visueel echt een parel is om naar te kijken omdat de cinematografie uitmuntend is, is dit geen straf, alleen neemt dit de verwarring niet altijd weg. Mijn vriendin pikte alle details een stuk beter op dan ik dat deed, waardoor met enige regelmaat het inlassen van een kleine pauze om de gebeurtenissen te bediscussiëren voor mij geen overbodige luxe bleek. Had ik hier alleen naar gekeken, of met iemand die dezelfde beleving als ik had gehad, dan weet ik niet of hier dezelfde beoordeling uit voortgekomen was. Ik denk dat ik dat het grootste nadeel van deze film vind.

Anderzijds maakt het dit wel een intelligent en niet gemakkelijk te grijpen verhaal waar tevens ook wel een kracht vanuit gaat. Zeker in tegenstelling tot de veelal hapklare brokken die Hollywood ons serveert heeft Decision to Leave dan wel een uitwerking die mij op de lange termijn een meer verzadigt gevoel gegeven heeft. En dan weet je dat je met iets bijzonders te maken hebt, ondanks het gegeven dat hier een bepaalde laagdrempeligheid ontbreekt. Hierdoor verwacht ik overigens wel dat veel kijkers af zullen haken, waarvan ik er ook een had kunnen zijn als ik deze niet in de juiste setting gezien zou hebben. Ondanks het feit dat ik het plot misschien nog wel sterker vond dan dat bij Ahgassi het geval was zorgt dit toch voor punten aftrek en weerhoudt mij dit ervan om decision to leave hoger dan vier sterren te geven. Dit neemt overigens niet weg dat dit zonder meer een van de sterkste titels is die ik dit jaar gezien heb waarbij een herziening, en een kans op verhoging, zeker niet uitgesloten is.

4,0*

Minder dan Stoker en The Handmaiden door de ongewone vertelwijze en de onhandig aanvoelende shift van detective naar een obsessieve romance. Een detective doet onderzoek naar het lijk van een gepensioneerde douane beambte die van een steile berg is gevallen of geduwd. De verdenkingen slaan op diens mooie vrouw. Omdat de detective Hae-Joon gefascineerd raakt door haar persoon, wordt hij gecorrumpeerd en doet hij de zaak zonder afdoende bewijs af als zelfmoord.. Daar stopt het allemaal niet en Park gaat dieper in op complexe relatiemechanismen. I wanted to tell a love story that doesn't say the words I love you, zei Park in een interview en dat is prima verwoord; Visueel alweer helemaal top, echt indrukwekkend geschoten. En al is dit misschien wat rommelig in elkaar gestoken, het tragische einde zal de kijker onvermijdelijk in complete stilte houden. Het eerste uur vond ik er niet veel aan maar ik moet zeggen dat het daarna alleen maar beter werd. Herziening zal mss wonderen doen.

Deze eens meegebracht, maar voor mij mocht hij toch wat korter geweest zijn. Niet altijd even boeiend.

De cast deed het niet slecht en voor de rest zag het er wel mooi uit.

Decision to Leave lag al even klaar, en wilde ik vanaf het eerste nieuws al zien, een nieuwe Park Chan-Wook is altijd welkom. Ook dit is weer een sfeervolle, uiterst vakkundig geschoten film die het mysterie goed opvoert. Helaas haalt hij voor mij net niet het hoge niveau van Ah-ga-ssi (2016) of Stoker, of zijn eerdere meesterwerkjes van de eerste jaren na de eeuwwisseling. Maar dan nog heb ik wederom genoten. Fijne score ook.

Benieuwd naar zijn volgende miniserie The Sympathizer (2023) met Robert Downey, die in 2024 op HBO Max komt. The Little Drummer Girl (2018) was ook zeker niet slecht, al bleef die net op 3,5* steken. Fingers crossed.

3,8*

Ik houd het simpel, ik vond dit een echt heerlijke waar ik enorm van genoten heb, meer moet dat niet zijn....

Intelligente thriller waarin 2 desperate mensen elkaar vinden en tegelijkertijd afstoten. De innerlijke aantrekkingskracht van liefde gekoppeld aan bewijsdrang vanuit de professie welke Park-hoe il uitoefend, verbonden met de zichzelf zoekende Tang wei, die uiteindelijk een pad kiest vanuit de point of no return ondanks de verbindende liefde. Krachtig en innemend acteerwerk.

Een politie-inspecteur speelt wel vaker een kat-en-muisspel met een verdachte, maar in dit geval krijgt de kat ook gevoelens voor de muis. Er ontstaat een dilemma tussen passie en plicht. Bovendien herhaalt de geschiedenis zich in een andere politiezone.

Vijftien jaar na Se, Jie is Tang Wei terug als de Chinese emigrante in Zuid-Korea. Ze leerde Koreaans spreken voor deze rol. Het taalprobleem bemoeilijkt de communicatie. De titel heeft meerdere betekenissen: de beslissing om China te verlaten, om Busan te verlaten, om uit het leven te stappen. De inspecteur zit vast in een verstandshuwelijk.

Gebeurtenissen in het heden gaan plots over in flashbacks of voorstellingen in de verbeelding van de speurder. Personages zijn soms in spiegelbeeld te zien. Moderne apparaten als de smartwatch worden aangewend om te communiceren, te bespioneren en te vertalen. Bergen en de zee worden vermeld in een citaat van Confucius. Ze symboliseren standvastigheid en onstuimigheid. Insecten en schildpadden vertegenwoordigen de natuurlijke cyclus van leven en dood. Mist, sigarettenrook en Mahlers Adagietto versterken de dromerige sfeer.

Eerst zag ik hem op de BBC met een ondertiteling die me iets te snel ging. Toen zag ik hem op de VRT (Belg) met NL-ondertiteling, waarbij ik in de war raakte door de moeilijk te onthouden namen. Maar ... wat een fantastische beelden, wat een sublieme vermenging van waan en werkelijkheid waardoor er een labyrintische droomwereld ontstaat, waaruit Jang Hae-joon noch ik ontsnappen kon, of überhaupt zou willen ontsnappen. Deze zou ik in de bioscoop nogmaals willen beleven. Vooralsnog koester ik mijn TV-opname en het verlangen om me gauw nog eens in onder te dompelen, op zoek naar ... antwoorden of gewoon om me neer te leggen bij het mysterie dat we liefde noemen?