L'Immensità (2022)

Een film met de nodige potentie over een gebroken gezin met oa de jonge Adriana die zichzelf eerder ziet als een jongen. Er is veel te beleven en met boeiende acteurs en een mooie setting is het best wel genieten. Alleen komt de film nooit helemaal tot bloei en zat ik ook op het einde met wat honger toen de aftiteling al begonnen.

De film kent enkele droomsequenties die mooi zijn en - ondanks het zwart/wit gegeven - zorgen voor de nodige kleur in de film. Mooi om te zien, alleen voelt het wat geforceerd, en dat is jammer.

Regisseur Emanuele Crialese lijkt dan ook eerder een man met goeie ideeën, maar minder van de afwerking. Cruz is uiteraard geweldig, maar ook zij heeft al beter gespeeld. En dat ligt niet helemaal aan de actrice.

Wederom laat Penélope Cruz zien dat ze heel goed kan acteren. Toch gaan in deze film wat mij betreft de meeste credits naar Luana Giuliani, die Adri speelt. Een uiterst sympathiek personage die je ontroert (mij, althans). We kunnen het leven zoveel simpeler maken door iedereen te respecteren en accepteren om wie ze zijn. De film wisselt aandoenlijke, en ook komische momenten af met serieuze, soms heel heftige momenten. Soms zo abrupt dat ik mensen in de filmzaal hoorde lachen op momenten dat er niets te lachen viel.

Geweldige film voor wie van Italië/Italiaans, van Penelope Cruz of van sociaal drama houdt. Subliem camerawerk, geweldig acteerwerk van Cruz en Luana Giuliani.

De beelden zeggen vaak nog meer dan de tekst.

Ontroerend, humoristisch, meeslepend.

Adri [Luana Giuliani], een tiener die zich identificeert als jongen, neemt het op voor haar moeder Clara [Penélope Cruz] wanneer die door vader Felice [Vincenzo Amato] wordt mishandeld. Clare en Felice besluiten voorlopig gescheiden van elkaar te leven, maar door Clara’s buitengewone stemmingswisselingen (die nooit uitdrukkelijk worden geduid) moet Adri ook nog eens zorgen voor haar broertje [Patrizio Francioni] en zusje [Maria Chaira Goretti]. Adri krijgt bovendien te maken met diens eerste verliefdheid wanneer die zigeunermeisje Sara [Penélope Nieto Conti] ontmoet. Vooral een showcase voor Cruz, die in een paar vrolijke, maar overbodige fantasiesequenties mag dansen en playbacken. Heel aardig gedaan allemaal, ook door de jeugdige cast, maar van een verhaal of van karakterontwikkeling is weinig sprake.

Twee verhaallijnen zijn van belang hier en het is maar welke je als kijker naar voren schuift. Enerzijds heb je kinds oudste Andrea die worstelt met zichzelf. Voelt zich eerder jongen als vrouw. Toch vond ik de klemtoon niet louter hierop liggen.

Interessanter vond ik het intra familiale gebeuren in het gezin. Een bloedeloos huwelijk, althans op liefdesvlak. De rol van de man in het gezin is er eentje van komen en gaan. Als hij er is, is het vaak functioneel (eten en slapen). En tussendoor drijft hij iedereen van zich weg door respectloos verbaal uit de hoek te komen. Clara ondergaat, maar gaat er ook aan tenonder. Prima rol alweer van Penélope Cruz. Misschien niet haar beste film, maar ik vond de film best goed om volgen.

Wel wat vreemde intermezzo's met die muziek, alsof op elk moment een musical kon beginnen. Een ingetogen film, dat zeker, maar misschien iets te weinig beklijvend of diepgaand om echt indruk te maken.

Film over mensen die de wereld wel wat willen uitdagen (het uitgelaten dansen, de scène met de autosleutels, de acties van mama en de kinderen op het tuinfeest...) wat in feite gewoon een uitlating is van het zoeken naar een ander leven.

Veel muziek en dans, een gesmaakte afwisseling, in een film die geen behoefte heeft aan een verhaal van A tot Z, maar toch wel wat te vertellen heeft.

Penélope Cruz is natuurlijk een pluspunt, maar die Adri/Andrea valt wel het meest op, terwijl stoorzender Felice ook flink mee doet.

Mooie ingetogen film. Een schets van een gezin met alledaagse soressen maar waar op de achtergrond veel grotere thema`s spelen die uitgediept worden. Het Italiaanse gezin als hoeksteen van de samenleving als ideaal beeld. Niet helemaal dus ..en er wordt dan ook tegen een aantal heilige italiaanse huisjes geschopt.

Er zijn nogal wat dingen die de revue passeren. Puberseksualiteit, gender problematiek, huiselijk geweld, verlies en angst. De scenes zijn soms kort en lijken af en toe ruw aan elkaar gemonteerd. Het geeft de kijker alle ruimte om zelf een invulling te geven aan wat er gebeurt. Een aantal zeer intense scenes. En aantal mooie wijsheden die verteld worden. Een film om aan deel te nemen, een film om van te genieten.