As Bestas (2022)

Mijn vierde Sorogoyen, mijn derde in drie dagen. Zijn beste ook van de vier die ik zag. Sorogoyen is een eigenzinnige regisseur die de geijkte paden tracht te vermijden in zijn plot. Bij Que Dios Nos Perdone (Film, 2016) verloopt het detectiveverhaal toch anders dan anders en zijn ook de personages 'apart'.

Dit is in deze As bestias niet anders. Het gevoel van Deliverance, de klassieker uit 1972, is nooit ver weg, maar Sorogoyen pakt het op zijn eigen manier aan. We volgen hier een Franse tomatenboer die zich vestigt in een klein vervallen Galicisch dorp. Door een dispuut rond windmolens wordt hij weggepest door zijn buren. De broers, nogal marginaal van aard, domineren de kleine gemeenschap.

Antoine, nochtans een uit de kluit gewassen vent, ondergaat dit alles. De gebeurtenissen voedden de spanning en je voelt dat er iets staat te gebeuren. En toch verrast Sorogoyen je, keer op keer. Ook het einde past perfect in dit gebeuren. Daar waar in de meeste films gerechtigheid zal plaatsvinden en die geheugenkaart de waarheid aan het licht ging brengen, kom je hier bedrogen uit. Geweldig gewoon!

Ook het tweede deel van de film is sterk. Het onbegrip van de dochter. Het "nieuwe" leven van de vrouw alsof ze mee wordt opgeslokt door de vergeetput van het dorp waar de tijd bleef stilstaan. Sterk acteerwerk en prachtige natuurbeelden (dat ene shot bijvoorbeeld met Antoine en Breixa, de geitenboer, op de heuvels, wow!). Oh ja, die hond Titan, wat een waardeloos beest overigens ...

De Franse oud-docent Antoine Denis [Denis Ménochet] en echtgenote Olga [Marina Foïs] zijn twee geleden verhuisd naar een afgelegen Spaanse boerendorpje en ligt flink in de clinch met broers Xan [Luis Zahera] en Loren [Diego Amido] omdat hij stemde tegen de bouw van windmolens, een project waarmee de hardwerkende boeren een flinke smak geld hoopten te kunnen verdienen. Antoine verdenkt zijn buren ervan zijn agrarische plannen te saboteren en probeert zijn gelijk te halen, met tragische gevolgen. Sorogoyen bouwt subtiel, maar zelfverzekerd de spanning op in wat lange tijd een behoorlijke nagelbijter is. Van die spanning blijft echter weinig over vanaf het moment dat dochter Marie [Marie Colom] ten tonele verschijnt, ondanks sterk spel van Marina Foïs.

Sterke film waarbij - dit klinkt misschien een beetje gek - vooral de tijdsprongen me bij zullen blijven. Je wordt een paar keer opgepakt en een paar jaar later weer neergezet. Het duurt telkens even voor je in de gaten hebt hoeveel tijd er is verstreken en wat er in de tussentijd is gebeurt, maar dat werkte voor mij heel goed. Je krijgt de ruimte om zelf het een en ander in te vullen. Ik vind het altijd fijn als een film niet al het gras voor je voeten weg maait.

Nadeeltje, en dat is een misschien persoonlijk ding, vond ik de koppigheid van de personages - met name de mannelijke hoofdrol. Ik ben een beetje klaar met dat genre. Met naar het scherm roepen: doe het niet! Je krijgt toch het idee dat de gevolgen van iemands acties puur door de eigen stommiteiten komen. Dat het niet iedereen had kunnen overkomen. Het is bij dit type realisme wat mij betreft juist sterker als je denkt: die man had ik kunnen zijn.

Vooraf niet verwacht dat deze film me zo zou pakken. De speelduur is afgezet tegen het tempo van de film een potentiële uitputtingsslag, maar eigenlijk vloog deze film voorbij. Vooral de authenticiteit van deze film springt eruit. Hoewel het verhaal toch wel enigszins geforceerd aanvoelt, zijn de karakters uitermate interessant. Dat komt vooral door het geweldige acteerwerk vermoed ik. Ik had deze graag uit sympathie een halfje hoger gegeven, maar al met al vond ik het verhaal daarvoor toch iets te eendimensionaal en een aantal gebeurtenissen te ongeloofwaardig.

IJzersterk drama. Het verhaal wordt vakkundig uitgewerkt door Sorogoyen. Vanaf het begin pakt de film je bij de strot en laat je ruim 2 uur lang niet meer los. De film vliegt ook voorbij. De spanningsboog wordt gedurende de film steeds groter en de makers weten je als kijker perfect mee te laten leven met de hoofdpersonen. De broers weten bloed aardig onder je nagels vandaan te halen. Het acteerwerk is eveneens erg goed. Visueel is het ook dik in orde met goed camerawerk. Een pareltje. 4.5

Plattelandspesterijen...

Dit vond ik een uitstekende film! Met open mond zitten kijken tot het einde. De verbijsterende ervaring van een Frans koppel die zich in Galicië is gaan installeren om er een boerenbedrijfje op te starten en enkele oude huizen te herwaarderen. Het had als een droomverhaal kunnen lopen, ware het niet dat Antoine tegen de komst van windmolens in het dorp stemde waardoor de bewoners niet kunnen genieten van de beloofde financiële tegemoetkoming. Twee broers, de buren van Antoine maken het het koppel behoorlijk zuur. Niet alleen door de agressieve xenofobe praat, maar ze komen als horrorburen ook erg dreigend uit de hoek, met de duidelijke bedoeling om het echtpaar hun biezen te zien nemen.
Een beklemmende thriller, ruig en steenhard over de bekrompen mentaliteit in afgelegen boerendorpjes, waar je als buitenstaander nooit erg welkom bent. De toon is somber en duister, en toont dat geplande toekomstdromen ook heel anders kunnen uitdraaien.
As Bestias neemt tot slot een bocht die ik niet verwachtte, zeker niet door de manier waarop de film verloopt waardoor ik heel wat anders voor ogen had. Deze onvoorspelbaarheid maakte de film er alleen maar beter op.

Ik zag pas later dat deze film inderdaad gebaseerd is op ware gebeurtenissen rondom een Nederlands echtpaar.

Prachtige film over een Frans echtpaar die een boerderijtje beginnen in een klein Spaans dorpje. In feite een film over een uit de hand gelopen burenruzie. De spanning is vooral bij de momenten waarin de buren de confrontatie opzoeken om te snijden (het acteerwerk is hier dan ook erg goed). Traag, maar de film blijft boeien en zakt geen moment in. Een paar lange sterke scenes (zoals de scene met moeder en dochter in de keuken en de scene in de bar waarbij de twee buren met elkaar praten).

Somber, langzaam escalerend drama met thriller-elementen over een frans echtpaar dat een biologische boerderij runt in de noordwestelijke regio van Spanje. Ondanks hun pogingen te integreren blijft de plaatselijke bevolking hen zien als indringers. Prachtig sober in beeld gebracht en mooi gespeeld door de hele cast, met een ogenschijnlijk voorspelbaar maar uiteindelijk toch best verrassend uitgewerkt script. Het lage tempo en de forse speelduur doen afbreuk aan de stootkracht, maar uiteindelijk is dit toch wel een indringende en bijzonder sfeervolle film.

Ben niet zo een fan van de Spaanse film, maar Sorogoyen heeft al een paar mooie films gemaakt maar ik vind dit absoluut zijn beste. Er word fantastisch goed geacteerd, wat absoluut bijdraagt aan deze echte parel. Het is een klein beetje gebaseerd op een waargebeurd verhaal met een Nederlands echtpaar. Het was een zeer lange film, maar dit rauwe drama heeft mij geen moment verveeld. Ik heb ook een tijdje in het buitenland verbleven, en sommige mensen bleven mij toch als een buitenstaander behandelen, zelfs in een dorpje met maar enkele huizen is dat dus soms een probleem....

Knappe film gebaseerd op een ware gebeurtenis. Waarom de Nederlander is verruild voor een Fransman zal uit artistiek (en wellicht ook een beetje commercieel) oogpunt zijn gedaan. Visueel zeer mooi, ook geholpen door het landschap, en sterk geacteerd door alle acteurs. Ik vond het in eerste instantie wel een beetje bijzonder dat de mid-veertiger Ménochet een grootvader speelde, maar hij is erg goed als idealist die zich staande probeert te houden in een ontvolkte backwater in een afgelegen streek van Spanje. Fijne acteur.

Je denkt dat hij met zijn imposante gestalte die twee broers de baas zou moeten kunnen zijn, maar As Bestas toont dat een dergelijk conflict niet zozeer beslecht wordt door kracht of intelligentie, maar door de mate van gekte, hoe ver iemand bereid is te gaan. Antoine bleef eigenlijk altijd geloven in de rede, ondanks het steeds verder escalerende gedrag van zijn buren. Als de film halverwege van toon verandert is het thriller-element goeddeels verdwenen en richt het drama zich meer op de moeder-dochter relatie. Ook dat deel is geslaagd, en, door het gebrek aan rechtvaardigheid, nog altijd onheilspellend. De frustratie van de dochter is dan ook zeer begrijpelijk. Vond het einde ook erg goed, met de gevonden camera die in eerste instantie niet, maar in tweede instantie wel de verlossing brengt.

As Bestas draait om integratie, iemand van buiten die zich mengt in een kleine, gesloten gemeenschap. Maar het is ook (vooral) een botsing van denkbeelden, werelden die weinig tot geen raakvlakken met elkaar hebben.

Heftig filmpje. Ik kreeg er zelf bij vlagen de zenuwen en hartkloppingen van, zo leefde ik mee met Menochet, die het als Fransman in Spanje moet zien te rooien, terwijl het dorp (of een aantal bewoners in elk geval) hem niet moet.

De buitenlandse filmliefhebber weet bij die naam al dat het met het acteerwerk wel goed zit, maar ook die rest van de cast levert puike prestaties. De spanning wordt goed opgebouwd. Ik snap wel waarom deze film zo in de prijzen is gevallen.

N.B. As Bestas is ondanks het thriller label wél een traag filmpje. Wie van dat woord terugdeinst, kan wellicht toch beter iets anders opzetten.

4*

Hoe kan de menselijke haat zo groot zijn - en waarvoor - en hoe sterk kan een mens zich vastklampen aan zijn overtuigingen ?

Knappe, vaak beklemmende film die ons enkele effenaf schitterende scènes brengt, zo natuurlijk en overtuigend, grootse cinema, zoals het gevecht, de discussie tussen moeder en dochter en ook de slotscène.

Prachtvertolkingen in een film die tot het beste van het jaar behoort.

Ook emotioneel. zonder de klassieke, overvloedige uitwegen, maar oprecht en intens.

Klassefilm.

Poeh, dit was nog een indrukwekkende film. De film bestaat eigenlijk uit 2 delen. Het eerste deel was eerder ongemakkelijk door het gepest van de buren. Het tweede deel neigde dan meer richting drama. Nog indrukwekkender als het blijkt dat het is gebaseerd op waargebeurde feiten.

De cast deed het ook uitstekend en kwam overtuigd over.

De lange speelduur stoorde eigenlijk niet. De moeite om gezien te hebben.

In een prachtige omgeving is deze beklemmende en zeer boeiende film opgenomen die alleen maar verliezers kent.

Maandagavond nog even aan de slag met de waslijst op de hd recorder met deze film die ik in juli al eens had opgenomen en dat werd As Bestas die ik verder totaal niet kende maar vooral opnam vanwege het hoge cijfergemiddelde. En hoewel de film niet helemaal top is valt er wel iets te zeggen voor de goede cijfers.

Is de opening met het gevecht rond het paard symbolisch voor de strijd die we gaan zien, of juist symbolisch voor een dergelijke landstreek waar men het niet heeft op indringers. De film gaat in ieder geval van start met een ons kent ons mentaliteit tussen de plaatselijke, rust en idylle die zich laat vergelijken met Jean de Florette waar men ookal allerlei argumenten heeft een buitenstaander te saboteren. Ik op mijn manier vraag me af wat Antoine iedere keer in die buurtkroeg te zoeken heeft waar hij toch slechts hoon krijgt, vooral aangezien hij Frans is en Fransen en Spanjaarden elkaar niet liggen. Oké, hij heeft ze tot op zekere hoogte nodig voor zijn projecten en andere gunsten maar probeer dat dan zo zakelijk mogelijk te houden. Toch gebeurt er aanvankelijk weinig in de film rond het stel, hun tomaten en het gejen tijdens dat potje Domino, pas na het plassen over de meubels en een eerste gesprek met de politie begint het te boeien en daar heeft de film toch een half uur voor nodig.

En vanaf daar zit de film duidelijk in de lift met een bepaald soort opbouw, knagende gevoelens en onzekerheid, wantrouwen en paranoia en een bepaald structuur van kleine dingetjes en pesterijen. En laat dat nu best mooi gebracht worden hoe een kleinigheid, een meningsverschil, op een dergelijke manier begint met kleine irritaties, een eerste pesterij en vervolgens daden die steeds verder gaan en grotere consequenties hebben met intimidatie, huisvredebreuk en weet wat nog meer tot gevolg. In die zin is dit de opbouw van de gemiddelde burenruzie in de dop waarvan men zich naderhand altijd afvraagt hoe het zover heeft kunnen komen, nu dan zo dus! Daarnaast is er een absurd soort contrast met de omgeving en rust waarin deze territoriumdrift zich afspeelt en of in dit geval draait om een bepaald financieel belang rond de windmolens.

Interessant dus, en qua idee niet verkeerd, maar toch is het niet allemaal goud dat blinkt want As Bestas heeft toch zeker wel een paar minpunten. Zo is de speelduur wel een beetje en issue en heeft de film te lange stukken waarin er niets gebeurd, nu snap ik dat dit inherent is aan het verhaal hoe dit langzaam opbouwt en verder uit de hand loopt maar het blijft een beetje een punt dat de film niet altijd boeit over zijn gehele en aanzienlijke lengte. Het is mij regelmatig te traag en te saai maar daar zal iemand anders verschillend over denken. Wat mij betreft een goede voldoende maar verder niet een film die ik heel snel weer ga kijken.

Op vele vlakken een bovengemiddelde film, die me behoorlijk heeft verrast. De setting is origineel en sprak mij aan, wellicht ook omdat ik onlangs in die regio ben geweest. Hoe het verhaal daarnaast een minder bekende draai geeft aan de moderne problematiek van migratie en integratie in Europa, inclusief het ressentiment van de lokale bewoners, is knap uitgewerkt. En tenslotte ook meer dan prima gefilmd en geacteerd.

Overigens een leuke film om te kijken voor aspirant "Ik Vertrek" deelnemers