Al Pacino, le Bronx et la Fureur (2022)

Lees de Wikipedia-pagina er maar op na en dan heeft deze documentaire niet zo heel veel meer toe te voegen. Filmliefhebbers die het werk van Al Pacino kennen wachten veelal tevergeefs op interessante onthullingen of nieuwe feiten in dit portret van de gevierde acteur die aanvankelijk The Method omarmde, maar zich vanaf de jaren ’80 een andere benadering eigen maakte die hem bepaald geen windeieren heeft gelegd. Deze documentaire richt zich op Pacino’s jonge jaren maar negeert een groot deel van zijn vroege werk en richt zich vooral op zijn triomfen uit de jaren ’70: The Panic in Needle Park, The Godfather, Scarecrow en Dog Day Afternoon. Scarface komt ook voorbij, maar de rest van zijn filmografie was blijkbaar niet de moeite waard?!

Matig.

Korte, maar daardoor ook te vluchtige docu over Al Pacino. In een paar minuutjes wordt de jeugd van Pacino uit de doeken gedaan met een oude foto, nadien is het plichtbewust overlopen van zijn filmcarrière, waarin er naar mijn gevoel nogal gewichtig wordt gedaan over zowel de successen als de tegenslagen. Zijn eerste succesperiode is te danken aan het feit dat hij toch zoooo veel voeling had met de problematieken van The Bronx, een geflopte film later was hij die voeling kennelijk alweer verloren. In het beste geval is deze korte docu tof om de filmografie van Pacino nog eens chronologisch te zien passeren, maar veel inzichten in de mens achter de acteur krijg je niet.

2,5

Geen grootse film, maar een ideale kennismaking met Al Pacino en een overloop van zijn filmcarrière. We komen ook te weten hoe de keuzes soms lopen en wat hij naast film doet. Het blijft natuurlijk oppervlakkig, maar als samenvatting van één van de beste acteurs is dit wel de moeite. Het is een wonder dat hij pas bij zijn 8e (!) nominatie voor de Academy Awards, ook effectief het beeldje naar huis mocht nemen.