La Panthère des Neiges (2021)

De documentaire volgt Tesson die op pad gaat met de natuurfotograaf Munier om te zien hoe hij dieren op het spoor komt waarbij het spotten van de sneeuwluipaard de nagestreefde hoofdprijs vormt. De beelden van de natuur in het hoge, koude Tibet zijn prachtig: in feite zijn reeds de foto’s van Munier magnifiek waarbij ik me afvraag of de documentaire niet vooral een afleiding vormt van die foto’s c.q. beelden. Immers, reeds de foto’s tonen ons de natuur in z’n magische verschijning – een deur naar een andere, oudere wereld waarvan wij ons hebben vervreemd – en het aldoor vertellen van Tesson over die ervaring van schoonheid, zoals gegrond in de hoopvolle stilte van het afwachten of ons ‘gebed’ wordt verhoord en het in respect aanvaarden van wat de natuur ons geeft, met een kritiek op de menselijke beschaving waarin we aldoor gehaast zijn en de behoeftes direct worden bevredigd waardoor we onze omgeving niet eens meer bewust zijn en we niet meer in contact met de natuur staan, staat die ervaring – hoe bewust poëtisch ook verwoord – misschien alleen maar in de weg. In ieder geval voegt het niet veel toe aan de beelden, hetgeen ook voor de muziek geldt.

De documentaire is aldus half een beeldschone natuurdocumentaire met vooral fascinerende verstilde beelden en half een documentaire over hoe de makers van de beelden bezig zijn met overvloedig en wat overbodig commentaar op de beelden.

De twee geportretteerde natuurfotografen begeven zich in de onherbergzame bergen van Tibet om weg te zijn van de drukte van het normale leven en beweren bovendien dat ze dit doen om de natuur te beschermen. Dat laatste valt moeilijk serieus te nemen aangezien deze mannen er alles aan doen om de bijzondere, zeldzaam geziene dieren in dit gebied vast te leggen. Begrijpen ze dan echt niet dat het maken van deze film kijkers alleen maar zal aanzetten om zélf dit stukje natuur te betreden en aan te tasten? Mooie plaatjes genoeg, maar veel van hetzelfde en in feite een hypocriete documentaire.

Schitterend in beeld gebrachte documentaire over natuurfotograaf Vincent Munier en schrijver-beroepsavonturier Sylvain Tesson, die in het Tibetaans Hoogland wekenlang te voet door het desolate landschap trekken, op zoek naar de uiterst schuwe sneeuwluipaard. Traag, met evenveel aandacht voor het lange wachten als voor de mooie plaatjes, maar als je je er aan overgeeft is dit een indrukwekkende kijkervaring. En de beeldenpracht is fenomenaal.

Natuurpracht en passie druipen van deze film.

Eigenlijk een obsessie, om zoveel geduld op te brengen en er zeker van te zijn te zullen slagen.

"Geen dieren spotten is niet goed gekeken hebben".

Film is doorspekt met mooie bewoordingen die de overtuiging van beide mannen met wat ze bezig zijn bekrachtigen.

Knappe documentaire.

Schitterend.

Prachtige docu. Audiovisueel dan toch. Tibet is een fenomenaal decor en de sneeuwpanter is een prachtig dier. Los van de sneeuwpanter zijn er gelukkig nog tal van andere dieren die (terecht) een foto krijgen. De twee mannen en hun gebabbel zijn eigenlijk totaal overbodig. Ik heb het ook niet zo voor wat zij inhoudelijk te zeggen hebben - jaja, de mens is slecht voor de natuur.

De prachtige beelden en de soms zwaarmoedige muziek dragen de film en zorgen dat het eigenlijk een beleving wordt, meer dan dat het iets informatiefs is. Hadden de twee mannen een docu lang gewoon hun mond gehouden, was dat wellicht nog veel beter tot z'n recht gekomen. En het is nu al een absolute aanrader..

4

De sneeuwluipaard is echt een prachtig verbazingwekkend dier.

In deze docu zien we de zoektocht van Vincent Munier en Sylvain Tesson naar de majestueuze sneeuwluipaard. Door de Tibetaanse wildernis lopen ze met hun uitrusting, voorzichtig om geen dieren te storen. Dit alles terwijl ze de meest adembenemende foto's maken van de vergezichten en lokale bewoners die hen omringen.

Deze film is prachtig. Elke keer als ik mijn hoofd draaide om naar mijn katten of iets dergelijks te kijken, had ik het gevoel dat ik echt iets miste. Mijn ogen waren aan het scherm gekluisterd. De muziek van Nick Cave en Warren Ellis is rustig, meanderend en meditatief. Het past perfect bij de beelden.

Maar deze Franse filmmakers hebben soms de neiging om te veel te praten, om door te babbelen over niets in het bijzonder. Daarmee voelen ze zich zelfingenomen en poëtisch, terwijl het gewoon allemaal pretentieus wordt. Als ze nu eens ophielden met ratelen en echt iets zinnigs begonnen te zeggen. Ik wil gewoon meegesleept worden door de score en de beelden. Ik heb geen tijd voor je existentiële crisisgejammer.

Als je deze film ziet, doe dat dan op een zo groot mogelijk scherm. Want in mijn geval was het op mijn 55" met de soundbar aan en het was gewoon niet genoeg.

3*

Ik heb niet veel met deze vorm en de poëtisch-filosofische inslag. Daarom verslapte de aandacht snel. Natuurlijk mooie beelden, maar geef mij dan maar Earth.