The Lost Daughter (2021)

De 48-jarige Leda [Olivia Colman] is een in Engeland geboren maar in de VS wonende professor Italiaanse literatuur die gedurende haar vakantie in Griekenland op elk moment in tranen uit lijkt te kunnen barsten. Zowel de titel als haar interesse voor de zwangere Nina [Dakota Johnson], een jonge moeder, geven een indicatie van waar haar verdriet vandaan komt. In flashbacks ontdekken we hoe Leda [Jessie Buckley] worstelde met opvoeding van haar eigen dochter Bianca [Robyn Elwell] en Martha [Ellie Mae Blake] en hoe dat haar relatie met Joe [Jack Farthing] beïnvloedde. Ed Harris speelt de charismatische conciërge die probeert Leda uit haar schulp te laten kruipen. Gyllenhaal kiest er regelmatig voor om de scènes dusdanig chaotisch te filmen dat je als kijker opgescheept wordt met instabiele camera’s en halve hoofden waarbij soms zelfs de ogen door midden zijn gesneden), iets wat echt zo storend is en zo amateuristisch oogt dat ik dacht dat de beeldverhoudingen niet kloppen. Afgezien van haar haarkleur en accent lijkt Buckley totaal niet op Colman en Leda’s zonderlinge gedrag maakt het erg moeilijk om je met haar te identificeren. Maar geef haar een drankje en ze praat met een wildvreemde man die half zo oud is al haar over borstimplantaten en dergelijke. Goed spel van Johnson en Harris helpt, maar heel overtuigend is dit niet.

Uitstekende film over een vrouw met twee volwassen dochters die op vakantie gaat. Een boeiend en gecompliceerd hoofdpersonage. Hier en daar een best indringende film over het moederschap met ook wat lichte thriller-elementen. Een veelbelovend regiedebuut van Maggie Gyllenhaal met vooral sterk acteerwerk.

Jesus, hoe saai kan een film zijn en zulke irritante personages, zeker die Leda pure ergernis en verveling is wat deze film te bieden had.

Sterk regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. The Lost Daughter is in wezen een vrij kleine film die intrigerende thema's aansnijdt en veel tijd besteedt aan de uitwerking van karakters. De cameravoering is, vooral in het begin, onconventioneel en zuigt je de film in. Naast de vele close-ups uit zich dit bijvoorbeeld erin dat de camera is gericht op bepaalde ongewone lichaamsdelen, of dat dialogen verder lopen terwijl de personages inmiddels zwijgend in beeld zijn. In combinatie met een rustige, soms ongemakkelijke score en ook ongemakkelijke scenes, maakt dit de film behoorlijk intiem. Vooral in het eerste deel is dit erg sterk gedaan.

Verhaaltechnisch had er denk ik nog meer ingezeten in deze film die gebaseerd is op een kortverhaal van Elena Ferrante. Halverwege wordt de vertelstructuur wat conventioneler en raakt de spanning er enigszins uit. De flashbacks naar het leven van Leda als jonge moeder worden wat overbodig, en een echte climax of twist blijft daardoor uit. De confrontatie aan het einde als ze de pop teruggeeft is wat teleurstellend en inhoudelijk niet heel sterk. Het geheel had ook wat korter gekund om de intieme en intense sfeer te bewaren. Kritiekpunten die denk ik voor veel filmdebuts gelden. Thematisch had het misschien ook nog sterker uitgewerkt kunnen worden, al blijft het knap om een zo schurend onderwerp (onnatuurlijk moederschap) op deze manier over te brengen.

Verder een opvallende cast, met bijvoorbeeld Ed Harris in een rol die je normaal niet voor hem zou bedenken, en een fijne (kleine) bijrol voor Alba Rohrwacher, die zo uit de arthouse-cinema is geplukt. Olivia Colman is zonder meer groots.

Al met al een fijn en intrigerend debuut dus van Gyllenhaal, die we zeker in de gaten moeten houden.

Beetje traag soms, en ongemakkelijk hoe men met elkaar om ging wat ik niet heel sterk vond in de film. Alsof ik naar een film kijk over iemand met een verleden, en een film over rare mensen op vakantie. En ik ben er niet uit of dat ligt aan het personage van een verder uitstekende Colman hoe men op haar reageert, of dat het gewoon een raar script is. Ik vond het in ieder geval niet werken. De film sleept zich zo van scène naar scène, waarbij de één overtuigender is dan de ander. De film gaat nergens echt heen, wat prima is behalve dat ik het gevoel kreeg dat de makers ook niet precies wisten wat ze hier nu mee wilden. Een onaf verhaal kan ook heel af voelen, in dit geval is dat niet zo. Visueel erg saai. Soms het fijne zonlicht en af en toe komt de sfeer van Griekse kustplaatsjes goed over, maar vaker echter vond ik het een te donker en grauw palet. 2,5*.

Olivia Coleman vind ik een uitstekende actrice en onwaardig dat zij in deze film meespeelt, dat zich afspeelt ergens in Griekenland. Ed Harris speelde ook mee, maar die wordt er ook niet jonger op. Van de flashbacks werd je ook al niet vrolijk van deze moeder die andere dingen aan haar hoofd had dan voor haar kinderen zorgen. Mijn vrouw wilde de film afkijken, maar het kon mij niet boeien. Toen de film afgelopen was, zei ze, deze was niet best. 1 ster voor de moeite

Sterk regiedebuut van actrice Maggie Gyllenhaal, dit subtiel onbehaaglijke drama met geweldige rollen voor Olivia Colman en Jessie Buckley. De plot ontvouwt zich op onvoorspelbare wijze, net als de vreemde maar intrigerende personages, die vaak onverwachts uit de hoek komen. Veel aandacht gaat uit naar ogenschijnlijk onbelangrijke zaken, maar uiteindelijk grijpt één en ander toch bevredigend in elkaar. Mooie rollen ook van Ed Harris (wat wordt die mooi oud, wat een karakterkop) en Paul Mescal, die we nog kennen van de onvergetelijk mooie serie Normal People.

Gaande over een vrouw van middelbare leeftijd (Leda) die haar vakantiedagen doorbrengt op een Grieks strand. Met al het jong en luidruchtig geweld dat er eveneens aanwezig is, heeft ze weinig rust. Haar aandacht glijdt steeds weg naar een jonge moeder die het niet onder de markt heeft met haar koppige pakweg zesjarige dochter. Het doet Leda terugdenken aan haar eigen moederschap die eveneens erg moeizaam verliep.

Er wordt gesuggereerd naar een bepaald geheim, een mysterie of een tragische gebeurtenis. Ook Leda is vrij mysterieus als het aankomt op haar verleden. De film springt voortdurend van heden naar verleden via flashbacks. Die zijn prima gemonteerd waardoor beide plotlijnen aanslaan. Dat komt in de eerste plaats door Colman zelf die het voortreffelijk doet, maar ook Jessie Buckley (de jonge Leda) moet absoluut niet voor haar onderdoen.

Weinig tot geen sympathieke personages in de film. Dat kan sommige kijkers misschien wat parten spelen. De motieven van Leda zijn onduidelijkn alsof ze de kleine meid gewoon een lesje wou leren met haar aanstellerig gedrag ... Er mocht misschien net wat meer vaart in de film gezeten hebben, maar de twee Leda's compenseren dit ruimschoots!

Een echte Ferrante. Het verbaast me altijd een beetje dat regisseurs zo gretig zijn om haar werk te verfilmen, want in de boeken van Ferrante gebeurt er veel in de hoofden van de personages en daarnaast profiteert haar werk van een losse, bruisende, semi-slordige stijl van schrijven. Desniettegenstaande werden haar eerste twee romans in het Italiaans verfilmd en werd van haar meesterwerk, het vierluik dat bekend staat als 'De Napolitaanse romans', een serie gemaakt.

Maggie Gyllenhaal pakt met La Figlia Oscura (let op het nuanceverschil van de titel, in het Nederlands vertaald als 'verborgen') het boek dat net voor de stormachtige internationale doorbraak van Ferrante kwam. De thema's zijn herkenbaar. Een kind dat kwijt raakt, een moeder die haar kinderen verlaat om zichzelf te ontplooien, de vlucht in het leven van de letteren, het zit ook allemaal in 'De Napolitaanse romans'.

Wat de film goed doet, is de spanning rondom Leda en Nina creëren. The lost daughter is heel duidelijk een literaire verfilming: het gaat niet zozeer om plotontwikkelingen rondom de personages maar om hun onderlinge verhouding, die lange tijd op een onbenoembare band berust. Ook de vraag of de karakters sympathiek zijn of onsympathiek doet eigenlijk niet zo ter zake. Ferrante is er niet op uit om tot een oordeel te komen over Leda, het gaat erom over haar positie en keuzes na te denken en dit rustig te laten bezinken. Want dat het thema van het tekortschietende moederschap heel interessant is, staat in mijn ogen als een paal boven water.

Gyllenhaal lijkt er met de filmstijl op uit te zijn om de schrijfwijze van Ferrante te volgen en dit werkt ook nog, tot op zekere hoogte. Het is erg losjes, soms intiem en gedetailleerd, soms vrijwel banaal. Op het gebied van de muziek was er weinig inspiratie, maar de scene waar Roberta Flack op de achtergrond speelt is heel mooi. Zoals ook al door anderen opgemerkt, Arnie bijvoorbeeld, is de laatste ontmoeting tussen Leda en Nina de grote tegenvaller van het geheel. Vooral die steek met de haarpin slaat nergens op en Dakota Johnson is hier ook wat minder in vorm dan in de rest van de prent (ik was onder de indruk van haar intensiteit). Een smetje op een verder fraaie film.

Een op sommige momenten aangrijpende film over een vrouw, die tijdens haar vakantie door de ontmoeting met anderen herinnerd wordt aan haar eigen falen als moeder toen haar kinderen nog klein waren. Sommige delen van de film heb ik niet begrepen, zoals het moedwillig achterhouden van de pop.
Een echte acteursfilm met sterke rollen van Olivia Colman en vooral Jessie Buckley (dat is niet voor het eerst). Een uitermate geslaagd regiedebuut van Maggie Gyllenhaal.

Meh. De titel is een beetje een raadsel. Gezien de hoofdrolspeelster ook in The Father voorkomt dacht ik eerst ook niet al te serieus aan een mogelijk verband met die film. Dat is er niet en uiteindelijk blijft het een raadsel voor me, want geen dochter is (langdurig) zoek; het lijkt eerder om een moeder te gaan die geestelijk zoek is. Het schept in ieder geval verwachtingen die niet waargemaakt worden.

Ik begrijp dat de hoofdpersone teleurgesteld is over het moederschap, maar toch handelt ze zo irrationeel dat ik nauwelijks een band met haar krijg. Uiteindelijk lijkt de film veel inhoud te suggereren, maar ik kan die inhoud uiteindelijk nauwelijks daadwerkelijk terugvinden. Wellicht wijst dit op een gebrek aan intelligentie van mijn kant, maar ik geloof dat een film zichzelf duidelijk moet kunnen maken zonder het zien van interviews met regisseur of het lezen van achtergronden, recensies of een boek waarop het gebaseerd. En daarin faalt deze film.

Toch nog een ster extra voor de broeierige atmosfeer, maar meer dan 1,5* kan ik hier niet aan kwijt.

Fijne actrice, die Maggie Gyllenhaal. En niet zonder succes in haar professie. Genomineerd voor een Oscar en winnares van een Golden Globe. Maar ja, succes leidt vaak tot zelfoverschatting en dan begint het te knagen. Wat nu? En dan lokt de regisseursstoel. En dat gaat niet altijd goed. Veel eerstelingen van acteurs met het geweldige idee eens een film te regisseren, werden geen succesnummers en bleken eenmalige exercities. In het geval van Gyllenhaal hoeft dat niet het geval te zijn. Met de adaptie van een roman van Elena Ferrante, levert Gyllenhaal een uitstekende film af.

Bij aanvang heb je nog het idee dat de film zich zal ontwikkelen tot een simpele romantische komedie. Dat blijkt niet zo te zijn. The Lost Daughter is geen gemakkelijke crowdpleaser. The Lost Daughter is meer dan alleen een film over een eigenzinnige vrouw van middelbare leeftijd (Leda) die vakantie viert op een idyllisch Grieks eiland en aldaar prettige en minder prettige botsingen heeft met locals en toeristen. De film gaat verder dan dat.

Hoofdthema van de film is het moederschap. Een jonge moeder op het strand (een opwindende Dakota Johnson) die moeizaam met haar dochtertje aanklooit is aanleiding voor Leda om haar eigen moederrol te overpeinzen. De film glijdt met behulp van flashbacks regelmatig terug in het verleden waarin de jonge Leda in haar moederrol wordt geobserveerd. Ze is geen slechte moeder. Ze houdt van haar kinderen. Ze voelt zich alleen erg ongemakkelijk in de rol van moeder. Ze is geen zichzelf wegcijferend natuurtalent. Bovendien lonkt de carrière.

De film combineert vakantieperikelen met fragmenten uit Leda’s verleden als moeder van twee kinderen. Een periode in haar leven die niet als vanzelfsprekend een gelukkige periode is. De wrijving tussen onvoorwaardelijk moederschap, egocentrisme en de impact daarvan op haar psychische gezondheid en op de relatie met de vader van haar kinderen is als het kijken naar een slingerende rivier die nu eens kalm en dan weer woest voorbij stroomt. Bijzonder intrigerend.

De film laat veel open. De film toont Leda als een ongrijpbaar personage dat begrijpelijke en onbegrijpelijke dingen doet. Olivia Colman is Leda. Haar jongere ik is Jessie Buckley. Beide vrouwen slagen er met fijn acteerwerk in die ongrijpbaarheid goed gestalte te geven. De kijker mag zelf het gedrag van de oude Lena analyseren in het licht van de fragmentarische blikken in haar verleden. En dat stemt tevreden.

Teleurstelling.

Kon me nooit echt inpalmen zoals een film over "regrets in a life time" zou moeten zijn.

Traag, betekenisloze scènes, meerdere parsonages vaag getypeerd en zonder belang.

Redelijk sterk drama. Het verhaal is best aardig en heden en verleden worden vakkundig in elkaar verweven. De uitwerking is goed, hoewel Gyllanhaal wel de kijker wat misleidt want gezien de opbouw van het verhaal verwacht je een mysterie met thrillerachtige trekjes, maar dat blijft uit. Het is puur een drama en dat deel van de is goed film geslaagd. Het acteerwerk is uitstekend, Colman is een topper. Prima drama. 3.5/4.0

Opmerkelijk debuut van Maggie Gyllenhaal. Het niet alledaagse verhaal over een moeder die geconfronteerd wordt met haar eigen keuzes ten aanzien van haar gezin, wordt op een rustige en weinig spectaculaire manier verteld. Omdat het decor het Griekse vakantie eiland Spetses is krijgt de film een warme en lichte speelsheid die mij erg bevalt.

Een film over moederschap en ik misschien is het omdat ik zelf geen kinderen heb dat de film niet zo echt binnen komt. Al heb ik wel genoeg empathie om mee te leven met de personages. De film is vooral een karakterfilm met dank aan actrices Olivia Colman, Jessie Buckley en Dakota Johnson. Een interessante film en boeiende personages. Maggie Gyllenhaal pakt ook niet visueel groots uit of met een spannend verhaal. Maar ze weet wat ze filmt en wat ze wil vertellen. Een film met een hart dus en daarom alvast de moeite om te zien.

Mwah.

Misschien moet je kinderen hebben, maar dat staat gewoonweg veel te ver van me af. Of is wat de oudere Leda doet en laat ook voor door de wol geverfde, gepokte en gemazelde ouders ontoegankelijk - wat de jonge doet snap ik dan een stuk beter eerlijk gezegd. Dat is ook razend knap, niet alleen lijkt de jonge Leda van Jessie Buckley geloofwaardig op de oude van Olivia Colman, maar ze is het ook gewoon in alle opzichten - maniertjes, kleding, manier van praten. Het klopt gewoon helemaal, en dat is toch vrijwel uniek in de filmwereld. Alleen de stem, daar heb ik erg het idee van dat Colman die ingesproken heeft, maar zo niet dan is dat helemaal onwaarschijnlijk knap. Dat is overigens ook wel het positieve wat ik te melden heb, verder ben ik dan eigenlijk niet zo enthousiast. De oudere Leda is nogal een vervelend mens eigenlijk, en dat maakt het wat lastig om sympathie op te brengen voor de problemen die ze grotendeels zelf maakt. Je zal er maar mee op vakantie zijn, schiet me dan door mijn hoofd.

Gyllenhaal heeft de regie goed onder controle in haar eerste film, dat wel. Er zijn er toch bosjes die de draai van acteur naar regie minder fraai maken. Hopen dat ze voor haar volgende film een wat sympathieker onderwerp kiest.

Drama dat op een of andere manier niet beklijfd. Het verhaal is aardig uitgewerkt met flashbacks naar het moederschap van de hoofdpersoon, goed neergezet door Colman. De flashbacks en afwisseling naar het heden moet een beeld geven van de strijd die ze indertijd moest leveren om moeder te zijn terwijl ze daar niet echt voor in de wieg gelegd bleek in combinatie met het jonge gezin dat ze nu op vakantie treft met soortgelijke issues waardoor alles nog heftiger door haar herbeleefd wordt...het lijkt wat vergezocht en komt ook niet helemaal uit de verf. Waar het hem dat precies in zit, is lastig te verklaren. Want ja...is ze nou inderdaad een dochter kwijt, heeft ze er niet voor gezorgd, is ze manisch of lijdt ze aan een bipolaire stoornis...? Opties genoeg in deze film maar daar eindigt het dan ook wel een beetje mee. En nee, niet alles hoeft per se afgevinkt te worden aan het eind van een film maar door het rommelige script blijf je met teveel vragen achter, helaas.

Een heel aardige film, vooral omdat ik Olivia Colman en met name Jessie Buckley fijne actrices vind. Ook het Griekse vakantieoord en de struggles van de (jonge) Leda maken het wel de moeite waard. Iemand die het lastig heeft met het moederschap en liever voor haar carrière (en romances) gekozen had, zo lijkt het. Ook weleens een aardig thema om te zien.

Maar alles wat zich verder afspeelde in Griekenland daar kon ik niet zo bijster veel mee. Met Leda's eigen gedrag tegenover anderen, maar vooral niet met het rare vijandige sfeertje tussen Leda en de Amerikaanse familie. Vraag me af of ik iets obvious gemist heb of dat het, gezien het een boekverfilming is, er gewoon niet helemaal lekker uitgekomen is. Dat met de pop vond ik enigszins vaag, net als het begin en einde waarvan we eerst moeten denken dat ze blijkbaar dood is door (zelf)moord, maar later toch nog gewoon blijkt te leven en nog wel een oke band met haar dochters lijkt te hebben.

De film is een aardige rit, maar de uiteindelijke bestemming wat twijfelachtig wat mij betreft. Zal vooral wel komen doordat het een literaire verfilming is. Iets wat je in een boek kunt psychologiseren door middel van gedachten en taal werkt niet op dezelfde manier in een film en denk dat deze film daar wat last van had.

3,5*

Aparte film met een uitstekende Olivia Colman als Leda en Jessie Buckley als de jongere Leda.

Opvallend is de ongebruikelijke editing en het camerawerk. Door dicht op de huid te zitten met closeups en qua editing af en toe 2 momenten door elkaar te laten lopen ontstaat een ongemakkelijk gevoel dat, gevoed door de intro, het idee geven dat er iets ergs te gebeuren staat.

Dat wordt niet in de laatste plaats versterkt door de soms voortekenen die iets horroresk aandoen; een dennenappel die uit het niets op haar rug valt, de hatelijke blikken van de grote familie op het strand, de cicade op het kussen, de worm uit de pop, de constante angstige blikken van Olivia Colman.

Uiteindelijk wordt tegen het einde niet alle verwachtingen ingelost, maar misschien heeft dat meer mijn perceptie en verwachtingen te maken dan met de kwaliteit van de film. Het is best een goede film, en ik kan me ook zeker goed inleven in Leda, maar tegelijkertijd heb ik wel het gevoel dat er nog iets mist.

Vooralsnog een 3,5* +

The Lost Daughter is een saai gedrocht van de buitencategorie. Waar te beginnen? We zien Leda, een dame van middelbare leeftijd die op (werk)vakantie is in Griekenland, maar gek genoeg komt ze in de hele film niet één Griek tegen. De verhuurder van het appartement is een Amerikaan, net als de barman, en een naburige villa wordt eveneens gehuurd door Amerikanen. Heel vreemd.

Wanneer Leda een moeder met haar dochter ziet, denkt ze terug aan haar eigen dochters en krijgen we flashbacks voorgeschoteld. Wat precies haar grieven zijn is amper uit de beelden te destilleren, maar het lijkt erop dat ze meer bezig was met carrière maken en kinderen meer als een last dan een lust heeft ervaren. En daar heeft ze nu spijt van, zo neem ik maar aan, dus jat ze een pop, achtervolgt ze een stelletje, gaat ze dansen op een feestje maar zegt Ed Harris dat ze beter weg kan gaan en nog meer totaal willekeurige shit. Het slaat allemaal nergens op.

Dit alles uitgesmeerd in dik twee uur. Twee uur van je leven die je niet meer terug krijgt.

Je zou er bij in slaap vallen als je niet vol ongeloof naar het scherm aan het kijken was. Want allerlei vragen dringen zich op.

Waarom maakten ze deze film?

Waarom is "gebaseerd op een boek" tegenwoordig geen garantie meer voor een goede film?

Waarom werkt de geweldige actrice Olivia Colman hier aan mee?

En wie heeft bedacht dat Maggie Gyllenhaal moet regisseren? De film is feitelijk een aaneenrijging van closeups. Niet alleen is het heel raar geframed (halve hoofden vallen buiten beeld) maar soms is zelfs het onderwerp van gesprek niet eens in beeld.

Leda complimenteert iemand met een zwangere buik, zonder dat je de buik ziet.

Leda krijgt een taartje aangeboden, weigert, neemt het toch aan, eet een hap, en geeft het terug, en dat allemaal zonder dat je het taartje ooit ziet.

Continu closeups. Gyllenhaal wilde hiermee vast een statement maken, of een diepere laag aanbrengen, maar het statement luidt eigenlijk vooral "laat mij nooit meer regisseren" en de diepere laag is "Maggie Gyllenhaal kan helemaal niks".

Als kers op de taart hebben ze de film een titel gegeven die nergens op slaat. Ja, een dochter is heel even zoek, maar deze triviale gebeurtenis is verder irrelevant en het niet waard om als inspiratie voor een titel te dienen. De film had net zo goed "the man who bought a silver banana" of "the five-legged donkey" kunnen heten.

0.5 ster en dan ben ik nog royaal.

Je hoort vaak zowel bij publiek als filmcritici dat een goed verhaal en een sterke cast de bovenhand hebben op heel wat andere filmaspecten zoals spanning, mooie filmlocaties, effecten, muziek, humor, originaliteit, kleding, ... . Iets wat jammer is want zo hebben dit soort films meestal een streepje voor. Een goed verhaal is zeker belangrijk, tevens het acteerwerk...helaas lijken die andere aspecten dan ook minder belangrijk. Gezien de vele goede recensies deze film een kans gegeven en snap de hoge scores totaal niet. Het verhaal over een zeer egoïstische moeder is saai en niet te vatten op sommige momenten. Denk aan bepaalde handelingen van haar en de onverklaarbare reden van de familie van het kind die de vrouw totaal niet kan hebben. Ook de titel is heel misleidend want uiteindelijk is dat maar een zeer korte scène die weinig voor het verhaal betekent. De pop van het kind is een ander verhaal. Een zeer bizar gegeven. De hoofdrolspeelster zet wel een degelijke rol neer, maar dat maakt de film niet. Dakota Johnson is een aangename mooie verschijning, maar krijgt eigenlijk weinig invulling. Overige filmaspecten ontbraken waardoor deze film een zeer lange zit werd. 3/10

Rare, trage film over een vrouw die op werkvakantie is en die door bepaalde gebeurtenissen allemaal herinneringen krijgt. Wij volgen haar en zien terwijl haar herinneringen.

Ik weet niet goed wat te denken van deze film, het zal zeker niet voor iedereen zijn want uiteindelijk gebeurt er niet zo veel.

De vrouw gedraagt haar een beetje gestoord en worstelt met haar verleden.

Voor de liefhebber van trage "kunstzinnige" films.

Wat een rommelige onduidelijke film met flashbacks die niets uitleggen over haar verleden en heden. En het verhaal op het strand heeft geen connectie of haar seks scènes. Ze lijkt gestoord maar niet onderbouwd. Veel te langdradig en niets was connected van nu en toen. Ze speelt zo als altijd goed daarvoor wat sterren maar ook het einde heeft weer zoveel raadsels. Overslaan tenzij je graag de hele tijd de gaten van logica kan invullen. Rare filmshots . Te dichtbij vaak.