The Lost Daughter (2021)

Maggie Gyllenhaal's 'The Lost Daughter' Gets Warm Ovation in Venice - Variety

Hier ben ik erg benieuwd naar. Speelfilm-regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. Naar het boek La Figlia Oscura van Elena Ferrante.

Verschijnt 31 december op Netflix, al acht ik de kans ook wel vrij groot dat een Nederlandse distributeur hier mee aan de haal gaat en de film hier in de bioscoop uit komt en niet op Netflix.

Even wat films onder aandacht brengen waar ik naar uitkijk. Wat een cast!

De film is aangekocht door WW Entertainment en zal vanaf 13 oktober 2021 in de Nederlandse bioscopen te zien zijn

Ziet er zeer goed uit!

Releasedatum verplaatst naar 13 januari 2022.

Nieuwe datum: 16 december 2021.

De 48-jarige Leda [Olivia Colman] is een in Engeland geboren maar in de VS wonende professor Italiaanse literatuur die gedurende haar vakantie in Griekenland op elk moment in tranen uit lijkt te kunnen barsten. Zowel de titel als haar interesse voor de zwangere Nina [Dakota Johnson], een jonge moeder, geven een indicatie van waar haar verdriet vandaan komt. In flashbacks ontdekken we hoe Leda [Jessie Buckley] worstelde met opvoeding van haar eigen dochter Bianca [Robyn Elwell] en Martha [Ellie Mae Blake] en hoe dat haar relatie met Joe [Jack Farthing] beïnvloedde. Ed Harris speelt de charismatische conciërge die probeert Leda uit haar schulp te laten kruipen. Gyllenhaal kiest er regelmatig voor om de scènes dusdanig chaotisch te filmen dat je als kijker opgescheept wordt met instabiele camera’s en halve hoofden waarbij soms zelfs de ogen door midden zijn gesneden), iets wat echt zo storend is en zo amateuristisch oogt dat ik dacht dat de beeldverhoudingen niet kloppen. Afgezien van haar haarkleur en accent lijkt Buckley totaal niet op Colman en Leda’s zonderlinge gedrag maakt het erg moeilijk om je met haar te identificeren. Maar geef haar een drankje en ze praat met een wildvreemde man die half zo oud is al haar over borstimplantaten en dergelijke. Goed spel van Johnson en Harris helpt, maar heel overtuigend is dit niet.

Zal wel laatste film in de bios voor minstens een maand zijn geweest, zeker dit jaar.

Degelijk, soms incoherent en onduidelijk wat het wil zeggen/waar het heen wil, regie niet heel geweldig. Beetje standaarddrama wat niet echt iets voor mij is.

Colman sterk, soms teveel gegeil op "oh kijk wie wij hebben weten te strikken voor de hoofdrol en hoe gewéldig ze acteert" maar dat doet ze ook, al is Jessie Buckley overtuigender omdat ze (nog?) veel meer naturel is. En ik heb toch echt een crush op haar, damnit.

Uitstekende film over een vrouw met twee volwassen dochters die op vakantie gaat. Een boeiend en gecompliceerd hoofdpersonage. Hier en daar een best indringende film over het moederschap met ook wat lichte thriller-elementen. Een veelbelovend regiedebuut van Maggie Gyllenhaal met vooral sterk acteerwerk.

Fantastisch drama, met natuurlijk Colman die weer de pannen van het dak speelt. Ook mevrouw Chris Martin van Coldplay is zeer goed op dreef. Ben wel een beetje geschrokken van hoe Ed Harris eruit ziet, maar ja we worden allemaal oud, vond hem fantastisch in de film over het leven van Patsy Cline, als je die nog niet gezien hebt zeker eens doen. Een goed jaar voor iedereen gewenst...

Even moeten laten bezinken, deze film. Het is dan ook tamelijk broeierig allemaal, en ik neem niet aan dat alle symboliek me heeft weten te bereiken. Zo bevreemdde me het eind nogal, vooral omdat ik na de eerste scene er zeker van was hoe het af zou lopen. De boodschap daarentegen is overduidelijk: weet waar je aan begint wanneer je besluit om kinderen te nemen en ga vooral nooit naar een toeristenoord.

Olivia Colman wordt voor haar acteerprestatie hier alom bejubeld en andermaal gekatapulteerd richting Oscars, maar ik vond haar teveel de dochter, Anne, uit The Father. Sterker nog: ze leek er zo uit weggelopen; niet richting Parijs, maar naar een Grieks eiland dit keer. Wel even van garderobe gewisseld.

Dakota Johnson is mooi, meer eerder een model dan een actrice.

Mijn favoriet, ook hier weer: Jessie Buckley. Wat een sprankelend en natuurlijk talent; we gaan vast nog heel veel van haar horen, dan wel zien.

Zwaar op de hand en best wel traag.
De hoofdpersoon, die Leda, begon mij op enig moment erg op mijn zenuwen te werken.
Het verhaal heeft een hele lange aanloop nodig om duidelijk te maken wat er met die vrouw gebeurd is:
postnatale depressie?
ik vond de vele flashbacks storend.
ik had er meer van verwacht.

Jesus, hoe saai kan een film zijn en zulke irritante personages, zeker die Leda pure ergernis en verveling is wat deze film te bieden had.

Colman is idd een geweldige actrice. Ze zette deze rol geweldig neer. Mede door haar wordt het een hele aardige film. Vreemd dat wel. Of bijzonder mag ook. Sinister komt ook bij me op.

Mooi hoor.

Gyllenhaal geeft niet alles prijs en laat de kijker steeds in het ongewisse, ook aan het einde blijven dingen onbeantwoord. Personages die zich af en toe vreemd gedragen. Ik hou wel van dat mysterieuze, zoals het leven is in feite.

De camera dicht op de huid, wat het intiemer maakt. Naturel gespeeld, maar ook weer niet zo naturel dat het te realistisch wordt.

Eigenlijk zat ik, zeker het eerste uur, in nerveuze spanning te wachten tot er iets heel ergs zou gaan gebeuren.. "Als ze haar kinderen maar niet iets aandoet of zo..", dacht ik telkens, en we een soort van Trainspotting/baby in heroïnespuit-scène krijgen die je nooit meer van je netvlies krijgt. De reden waarom ik die film nooit meer hoef te zien, hoe goed ik 'm ook vind.

Alleen werd het 'gezeur' van de kinderen, met name in de flashbacks, mij op een gegeven moment net iets teveel van het goede.

Prachtig spel van Olivia Colman. Dakota Johnson had ik niet eens herkend. Wat een verschil met Fifty Shades of Grey.

mooi camerawerk, mooi geacteerd, alleen erg traag / langdradige stukken.

Als er een hoop gebrabbel weggelaten werden zou de film wat vlotter worden en makkelijker weg te kijken zijn.

Veel gedoe om niks eigenlijk en dat verpakt in een saaie film van 2 uur, zware tegenvaller.

Sterk regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. The Lost Daughter is in wezen een vrij kleine film die intrigerende thema's aansnijdt en veel tijd besteedt aan de uitwerking van karakters. De cameravoering is, vooral in het begin, onconventioneel en zuigt je de film in. Naast de vele close-ups uit zich dit bijvoorbeeld erin dat de camera is gericht op bepaalde ongewone lichaamsdelen, of dat dialogen verder lopen terwijl de personages inmiddels zwijgend in beeld zijn. In combinatie met een rustige, soms ongemakkelijke score en ook ongemakkelijke scenes, maakt dit de film behoorlijk intiem. Vooral in het eerste deel is dit erg sterk gedaan.

Verhaaltechnisch had er denk ik nog meer ingezeten in deze film die gebaseerd is op een kortverhaal van Elena Ferrante. Halverwege wordt de vertelstructuur wat conventioneler en raakt de spanning er enigszins uit. De flashbacks naar het leven van Leda als jonge moeder worden wat overbodig, en een echte climax of twist blijft daardoor uit. De confrontatie aan het einde als ze de pop teruggeeft is wat teleurstellend en inhoudelijk niet heel sterk. Het geheel had ook wat korter gekund om de intieme en intense sfeer te bewaren. Kritiekpunten die denk ik voor veel filmdebuts gelden. Thematisch had het misschien ook nog sterker uitgewerkt kunnen worden, al blijft het knap om een zo schurend onderwerp (onnatuurlijk moederschap) op deze manier over te brengen.

Verder een opvallende cast, met bijvoorbeeld Ed Harris in een rol die je normaal niet voor hem zou bedenken, en een fijne (kleine) bijrol voor Alba Rohrwacher, die zo uit de arthouse-cinema is geplukt. Olivia Colman is zonder meer groots.

Al met al een fijn en intrigerend debuut dus van Gyllenhaal, die we zeker in de gaten moeten houden.

Beetje traag soms, en ongemakkelijk hoe men met elkaar om ging wat ik niet heel sterk vond in de film. Alsof ik naar een film kijk over iemand met een verleden, en een film over rare mensen op vakantie. En ik ben er niet uit of dat ligt aan het personage van een verder uitstekende Colman hoe men op haar reageert, of dat het gewoon een raar script is. Ik vond het in ieder geval niet werken. De film sleept zich zo van scène naar scène, waarbij de één overtuigender is dan de ander. De film gaat nergens echt heen, wat prima is behalve dat ik het gevoel kreeg dat de makers ook niet precies wisten wat ze hier nu mee wilden. Een onaf verhaal kan ook heel af voelen, in dit geval is dat niet zo. Visueel erg saai. Soms het fijne zonlicht en af en toe komt de sfeer van Griekse kustplaatsjes goed over, maar vaker echter vond ik het een te donker en grauw palet. 2,5*.

Olivia Coleman vind ik een uitstekende actrice en onwaardig dat zij in deze film meespeelt, dat zich afspeelt ergens in Griekenland. Ed Harris speelde ook mee, maar die wordt er ook niet jonger op. Van de flashbacks werd je ook al niet vrolijk van deze moeder die andere dingen aan haar hoofd had dan voor haar kinderen zorgen. Mijn vrouw wilde de film afkijken, maar het kon mij niet boeien. Toen de film afgelopen was, zei ze, deze was niet best. 1 ster voor de moeite

Geen 'prettige' film om 2 uur naar te kijken, naar deze moeder van 2 dochters met duidelijke issues, met duidelijke problemen. Olivia Colman krijgt waardering voor haar rol, maar ze zet zo'n gestoord mens neer, dat ze vraagt om behandeling in de GGZ, maar ze zal daarvoor wel niet gemotiveerd zijn. Die vorm van acteren had wat mij betreft wat minder gekund. Mijn vr. partner wilde de film uitzien. Ik heb dat met enige moeite gedaan. Wel goed als een debuut van een regisseur. Maar niet mijn eigen keuze van een film om te gaan kijken..

Sterk regiedebuut van actrice Maggie Gyllenhaal, dit subtiel onbehaaglijke drama met geweldige rollen voor Olivia Colman en Jessie Buckley. De plot ontvouwt zich op onvoorspelbare wijze, net als de vreemde maar intrigerende personages, die vaak onverwachts uit de hoek komen. Veel aandacht gaat uit naar ogenschijnlijk onbelangrijke zaken, maar uiteindelijk grijpt één en ander toch bevredigend in elkaar. Mooie rollen ook van Ed Harris (wat wordt die mooi oud, wat een karakterkop) en Paul Mescal, die we nog kennen van de onvergetelijk mooie serie Normal People.

Het begon allemaal heel sterk maar het bleef opeens hangen toen ze die pop stal en daarna zakte het in als een klamme pudding.
3 sterren voor Olivia en het strand.

Gaande over een vrouw van middelbare leeftijd (Leda) die haar vakantiedagen doorbrengt op een Grieks strand. Met al het jong en luidruchtig geweld dat er eveneens aanwezig is, heeft ze weinig rust. Haar aandacht glijdt steeds weg naar een jonge moeder die het niet onder de markt heeft met haar koppige pakweg zesjarige dochter. Het doet Leda terugdenken aan haar eigen moederschap die eveneens erg moeizaam verliep.

Er wordt gesuggereerd naar een bepaald geheim, een mysterie of een tragische gebeurtenis. Ook Leda is vrij mysterieus als het aankomt op haar verleden. De film springt voortdurend van heden naar verleden via flashbacks. Die zijn prima gemonteerd waardoor beide plotlijnen aanslaan. Dat komt in de eerste plaats door Colman zelf die het voortreffelijk doet, maar ook Jessie Buckley (de jonge Leda) moet absoluut niet voor haar onderdoen.

Weinig tot geen sympathieke personages in de film. Dat kan sommige kijkers misschien wat parten spelen. De motieven van Leda zijn onduidelijkn alsof ze de kleine meid gewoon een lesje wou leren met haar aanstellerig gedrag ... Er mocht misschien net wat meer vaart in de film gezeten hebben, maar de twee Leda's compenseren dit ruimschoots!

Sweet Dreams (Film, 1985) - MovieMeter.nl

Een echte Ferrante. Het verbaast me altijd een beetje dat regisseurs zo gretig zijn om haar werk te verfilmen, want in de boeken van Ferrante gebeurt er veel in de hoofden van de personages en daarnaast profiteert haar werk van een losse, bruisende, semi-slordige stijl van schrijven. Desniettegenstaande werden haar eerste twee romans in het Italiaans verfilmd en werd van haar meesterwerk, het vierluik dat bekend staat als 'De Napolitaanse romans', een serie gemaakt.

Maggie Gyllenhaal pakt met La Figlia Oscura (let op het nuanceverschil van de titel, in het Nederlands vertaald als 'verborgen') het boek dat net voor de stormachtige internationale doorbraak van Ferrante kwam. De thema's zijn herkenbaar. Een kind dat kwijt raakt, een moeder die haar kinderen verlaat om zichzelf te ontplooien, de vlucht in het leven van de letteren, het zit ook allemaal in 'De Napolitaanse romans'.

Wat de film goed doet, is de spanning rondom Leda en Nina creëren. The lost daughter is heel duidelijk een literaire verfilming: het gaat niet zozeer om plotontwikkelingen rondom de personages maar om hun onderlinge verhouding, die lange tijd op een onbenoembare band berust. Ook de vraag of de karakters sympathiek zijn of onsympathiek doet eigenlijk niet zo ter zake. Ferrante is er niet op uit om tot een oordeel te komen over Leda, het gaat erom over haar positie en keuzes na te denken en dit rustig te laten bezinken. Want dat het thema van het tekortschietende moederschap heel interessant is, staat in mijn ogen als een paal boven water.

Gyllenhaal lijkt er met de filmstijl op uit te zijn om de schrijfwijze van Ferrante te volgen en dit werkt ook nog, tot op zekere hoogte. Het is erg losjes, soms intiem en gedetailleerd, soms vrijwel banaal. Op het gebied van de muziek was er weinig inspiratie, maar de scene waar Roberta Flack op de achtergrond speelt is heel mooi. Zoals ook al door anderen opgemerkt, Arnie bijvoorbeeld, is de laatste ontmoeting tussen Leda en Nina de grote tegenvaller van het geheel. Vooral die steek met de haarpin slaat nergens op en Dakota Johnson is hier ook wat minder in vorm dan in de rest van de prent (ik was onder de indruk van haar intensiteit). Een smetje op een verder fraaie film.

Had er meer van verwacht.

Colman speelt heel goed, maar deze film is storend traag, soms saai, zelfs visueel.

En 2 uur wachten op iets dat maar niet gaat gebeuren...

Een op sommige momenten aangrijpende film over een vrouw, die tijdens haar vakantie door de ontmoeting met anderen herinnerd wordt aan haar eigen falen als moeder toen haar kinderen nog klein waren. Sommige delen van de film heb ik niet begrepen, zoals het moedwillig achterhouden van de pop.
Een echte acteursfilm met sterke rollen van Olivia Colman en vooral Jessie Buckley (dat is niet voor het eerst). Een uitermate geslaagd regiedebuut van Maggie Gyllenhaal.

Meh. De titel is een beetje een raadsel. Gezien de hoofdrolspeelster ook in The Father voorkomt dacht ik eerst ook niet al te serieus aan een mogelijk verband met die film. Dat is er niet en uiteindelijk blijft het een raadsel voor me, want geen dochter is (langdurig) zoek; het lijkt eerder om een moeder te gaan die geestelijk zoek is. Het schept in ieder geval verwachtingen die niet waargemaakt worden.

Ik begrijp dat de hoofdpersone teleurgesteld is over het moederschap, maar toch handelt ze zo irrationeel dat ik nauwelijks een band met haar krijg. Uiteindelijk lijkt de film veel inhoud te suggereren, maar ik kan die inhoud uiteindelijk nauwelijks daadwerkelijk terugvinden. Wellicht wijst dit op een gebrek aan intelligentie van mijn kant, maar ik geloof dat een film zichzelf duidelijk moet kunnen maken zonder het zien van interviews met regisseur of het lezen van achtergronden, recensies of een boek waarop het gebaseerd. En daarin faalt deze film.

Toch nog een ster extra voor de broeierige atmosfeer, maar meer dan 1,5* kan ik hier niet aan kwijt.