Belfast (2021)

Vanaf 2 december in de bioscoop (Universal Pictures International)

Ben zeker benieuwd naar deze film. Camerawerk ziet er goed uit.

Even wat films onder aandacht brengen waar ik naar uitkijk! Belfast doet op een vreemde manier denken aan een kruising tussen Jojo Rabbit en Sing Street. Kan wel wat worden. Branagh is ' hit or miss'.

Ik ben ook benieuwd.

Releasedatum is verplaatst naar het Oscar-seizoen: 24 februari 2022.

Branaghs visie op Belfast in 1969 is een bizarre mix van sentimenteel familiedrama en politieke thriller. Zelfs als je dat zou kunnen rechtvaardigen vanuit het standpunt dat het gaat om het perspectief van Buddy [Jude Hill], een kind dat zich nog onvoldoende bewust is van de implicaties van de bittere strijd tussen de Protestanten in Katholieken in zijn wijk, is er geen reden waarom Branagh zo vaak terugvalt op muzikale intermezzo’s (vaak met muziek die ruim (soms zeer ruim) na 1969 is opgenomen) na de zoveelste niet overtuigende confrontatie tussen Buddy’s vader [Jamie Dorman] en Billy Clanton [Colin Morgan], die eist dat iedereen partij kiest en zich mengt in de strijd. Prachtig gefilmd, maar verder valt er heel weinig te genieten.

Dus deze film is genomineerd voor beste film. Hmm. Zo goed vond ik 'm nou ook weer niet, maar ja, ik vertegenwoordig dan ook zeker niet de meerderheid (gelukkig). Ik vond het een kleurloos en niet emotioneel gebeuren. De film begint waar we een gezellige buurt zien waar iedereen op straat elkaar begroet en kinderen vrijuit kunnen spelen. Als dat de enorme band met de buurt moet vertegenwoordigen dan was dat nogal karig want daarna zie je de moeder met niemand in de buurt nog een woord wisselen. Het is meer het type dat liever hetzelfde blijft doen en denkt dat je dan een andere uitkomst krijgt in plaats van werkelijk een oncomfortabele stap te nemen zodat dingen echt kunnen veranderen.

Ik heb deze grap al eens eerder gemaakt maar 'wee' o 'wee' wat een film.

Sober, treffend portret van een Noord-Iers arbeidersgezin ten tijde van het oplaaien van het sektarisch geweld eind jaren 60. De scènes met de spelende kinderen tussen de barricades suggereren alsof er niets aan de hand is, maar tussen de regels door worden de dreigende gewelddadigheden voortdurend gevoeld.

Een aansprekende film in passend zwart-wit met de uiterst zeldzame lichtpuntjes in kleur. Uitstekend geacteerd door de hele cast onder aanvoering van Caitríona Balfe (de moeder) en de schijnbaar onverwoestbare Judi Dench (86 jaar ten tijde van de opnamen!).

Goedbedoeld maar te gekunsteld en oppervlakkig, dit portret van levens in het Belfast van de late jaren '60. De jonge hoofdrolspeler (Jude Hill) akteert veel te zelfbewust en hij is omringd door een degelijke maar weinig effectieve cast, opgezadeld met nogal clichematige dialogen. Alleen Ciaran Hinds als de opa maakt de nodige indruk. De film is mooi geschoten in zwartwit, met leuke korte uitstapjes naar scenes in kleur, maar inhoudelijk is dit meer een sprookje dan een treffend tijdsbeeld.

Mooi nostalgisch drama die dankzij zwart wit verfilming nog realistischer overkomt. Lekkere soundtrack ook. Jammer dat de speelduur relatief gezien kort is. Deze film zou ook zomaar een fraaie serie kunnen zijn met meerdere afleveringen. 4*

Prachtig hoor, een coming of age-film in zo'n specifieke tijd en setting. Het camerawerk is zeer fraai en de soundtrack aangenaam, maar in de eerste plaats is dit een film voor de acteurs. Dat kind is een behoorlijk leuk ventje, en Dench en Hinds zijn klasse zoals altijd en geven je het idee dat deze personages echte mensen met een voorgeschiedenis zijn. De onderlinge chemie heeft niet onder hun forse leeftijdsverschil te lijden.

Dit is wel onmiskenbaar een sentimentele film, in de goede zin van het woord. Ik heb ook geen problemen met zoetsappigheid in een film waarin we min of meer alles door de ogen van een kind bekijken. Hoe klein de wereld van een kind op die leeftijd is, dat is gewoon mooi en universeel herkenbaar. Die eerste liefde, de vertrouwdheid van de buurt, naar school gaan en streken uithalen, het verwarmt echt mijn hart. Ik vond het ook leuk hoe Branagh zijn passie voor films naar voren komt. Dit is duidelijk een heel persoonlijke film voor hem.

De politieke onrust op de achtergrond doet de film ondanks een hoop erg grappige momenten soms als een halve oorlogsfilm aanvoelen. Er wordt niet heel veel mee gedaan verder, maar dat vind ik gezien het perspectief van het kind ook wel logisch. Branagh lijkt het simpel te willen houden met dat verhaal van die vent die Buddy zijn vader bedreigt. Ik vond dat echt het zwakke punt van de film, ook al door de acteur die Billy speelt. Vader en moeder worden overigens wel sterk neergezet door Dornan en Balfe. Vooral Balfe is erg sterk.

Op het einde vergaloppeert Branagh zich enigszins met die scène waarin het vriendinnetje van Buddy katholiek blijkt te zijn en vader zijn zoon vertelt dat het écht niet uitmaakt, en dat iedereen in zijn huis welkom is, maar voor de rest is het een hartverwarmend en bitterzoet einde dat me helemaal met een goed gevoel achterliet. Een goed gemaakte coming of age-film kan ik gewoon niet weerstaan. 4.0*.

In de late jaren 60 woont de 9-jarige Buddy in Belfast. In een overwegend Rooms-Katholiek gekleurde arbeidersbuurt. Roerige tijden. Naast het oplaaiende conflict tussen Protestanten en Rooms-Katholieken, verkeren zijn protestantse ouders in geldnood en komt tot grote schrik van Buddy een verhuizing naar Engeland ter sprake. Buddy is geïnteresseerd in modelauto‘s, in spannende tv-series en speelt buiten met zijn Rooms-Katholieke vriendjes. Dat is zijn wereld. Hij voelt zich er thuis en is er veilig. Van die andere onheilspellende wereld snapt hij nog niet zo veel.

Regisseur Kenneth Branagh is vooral bekend van zijn filmische adapties van toneelstukken van Shakespeare, maar deed ook grootschalige Hollywood producties. Belfast is een stijlbreuk met voorgaande films en een persoonlijke film. Branagh die behalve de regisseur ook de schrijver van de film is, bracht zijn eerste negen levensjaren door in Belfast. De film Belfast is dan ook grotendeels autobiografisch.

De film is geschoten in zwart-wit. Een kleurstelling die de grimmige sfeer in Belfast en het bescheiden leven in de arbeidersbuurt, goed vangt, maar visueel gesproken niet opvalt door artistieke hoogstandjes. De beelden spreken geen krachtige taal. Het is allemaal wat bleekjes. De film maakt soms uitstapjes in kleur. In de scènes waarin Buddy in de bioscoop of in het theater betoverd is door cultuur en in een andere wereld vertoeft, baadt de film in volle kleurenpracht. Even weg van de werkelijkheid. Weinig subtiel, maar de boodschap is duidelijk.

Branagh pakt niet grootschalig uit. De sfeersetting van Belfast is wat karig. Heel toneelmatig, beperkt de setting zich vooral tot de straat waar Buddy woont. Belfast zou net zo goed Bangor of Derry kunen zijn. Hier en daar pronkt de film (waarschijnlijk daarom) opeens met beelden van de skyline en van bekende monumenten. Opdat wij niet vergeten dat het verhaal zich toch echt in Belfast afspeelt.

De beperkte setting werkt benauwend en dat heeft als voordeel dat de bekrompenheid van het Noord-Ierse conflict en de dreiging die er van uitgaat, goed tot uiting worden gebracht. De benepenheid van de nabuurschap en de bescheiden levensstandaard in de arbeiderswijkt worden door de bescheidenheid van de setting eveneens adequaat benadrukt. Maar hoe functioneel ook, toch voelen de geringe hoeveelheid locaties en hun toneelmatige uitstraling wel wat armoedig aan. Ze zorgen voor inleving in situaties en personages, maar nemen ook optische beleving weg.

Buddy wordt indrukwekkend gespeeld door Jude Hill. Hij weet de slimme, leergierige en innemende jongen prima tot leven te brengen. De verhalen van zijn grootouders, de eerste jeugdliefde en de eerste kennismakingen met cultuur zijn gezien door de ogen van Buddy, spannende belevenissen. Het acteerwerk is trouwens sowieso erg goed. Judi Dench als de grootmoeder en Caitriona Balfe als de moeder zijn grandioos.

Belfast is een film die bestaat uit een fragmentarische aaneenschakeling van belevenissen en is daarmee rijk aan afwisseling. Dat is prettig, want Belfast is ook een niet geheel geslaagde hommage aan Branagh‘s jeugd in Belfast. De film heeft sterke momenten en geeft een mooi tijdsbeeld. In visueel opzicht is de film nogal efficiënt en dat oogt tamelijk armoedig. Wat mij betreft had de visualisatie van Branagh‘s jeugd wel wat zwieriger mogen gebeuren.

Soundtrack is het beste van de film, de film zelf was aardig.

De film begint met mooie kleurenbeelden van het huidige Belfast om vervolgens over te schakelen naar (grotendeels) zwart-witbeelden met als setting het Belfast van 1969. Op visueel gebied ziet het er goed verzorgd uit. ‘The Troubles’ in Noord-Ierland spelen een belangrijke rol, al worden de achtergronden ervan niet echt uitgewerkt of uitgediept. De toon is echter lang niet altijd zwaarmoedig. Sterker nog, de film is doorgaans best luchtig van toon. Een cast met de nodige bekende gezichten. Niemand levert een echt bijzondere rol af, maar er wordt wel zeer degelijk geacteerd. Ciarán Hinds heeft de leukste rol, als opa van de jonge hoofdrolspeler. Die jonge hoofdrolspeler acteert trouwens ook naar behoren. Al met al een zeer behoorlijke film, die mede door de overzichtelijke speelduur geen moment verveelt.

Op zich een mooi geschoten coming-of-age film met een aandoenlijke jonge hoofdrolspeler, maar het resultaat is een wat weeïge mix van komedie en drama, tegen een achtergrond van 'The Troubles' in Belfast.

Door het verhaal door de ogen van de jonge Buddy te vertellen, kan de film wegkomen met een wat lichtere toon maar daardoor doet het ook nooit echt aangrijpen. Daarvoor is het mij wat te sprookjesachtig en zoet. Een soort Jojo Rabbit meets Roma, zou je kunnen zeggen.

De omgeving waar het zich grotendeels afspeelt, een klein wijkje in Belfast, is kleinschalig en voelt aan als een toneelset. Het is allemaal wat ingetogen; op enkele mooie aerials van Belfast na heb ik nooit echt het gevoel dat het zich daar afspeelt in een stad die wordt verscheurd door een groot conflict.

Het is niet allemaal rampzalig; de cinematografie is soms uitstekend en er zitten wat leuke scènes in, maar verder heeft het niet veel om het lijf.

Ook zit de film stampvol muziek van Van Morrison, die overigens in Belfast is geboren (en ja, dat moest ik opzoeken). Ik snap dat Branagh het persoonlijk en als ode aan Belfast authentiek wilde houden, maar het is allemaal wat eentonig: het begint met een slowmotion shot, de muziek wordt ingezet, zwelt aan, een montage van beelden volgt, het slotakkoord, bam, volgende scene. Dat trucje wordt een aantal keer herhaald.

Kortom, het is allemaal vrij suffig, oppervlakkig, binnen de lijntjes, bij vlagen zelfs saai. Color me a wee bit underwhelmed.

Mooie, warme film. Doet aan als een musical, maar dan zonder dat ergerlijke en overdreven gezang (hoewel het niet gespeend is van muzikale intermezzo's, maar het is beter gedoseerd en minder lomp). Verder is het prachtig geschoten en komt het erg levendig over allemaal. Er worden regelmatig karakters in beeld gebracht, terwijl uit de geluidsboxen de conversaties komen van buiten beeld. De film leunt erg op sfeer en deze kan abrupt omslaan. Net zoals de beleving van een kind, in dit geval een aandoenlijk jochie en tevens de hoofdrol. Kleurrijk en sfeervol, impressionistisch eigenlijk, en dat is best bijzonder voor een film in zwart-wit.

Een nostalgische terugblik naar de jeugd van regisseur Kenneth Branagh. Dat het een terugblik is wordt na de overgang van kleur naar zwart/wit ook direct duidelijk. Ook de fragmentarische opzet van de film draagt hierin bij, sommige scenes staan volledig los van het verhaal en lijken vooral op specifieke herinneringen van Branaghte berusten. Maar juist deze scènes zorgen voor een glimlach op het gezicht. Veelal ondersteund door de troostende klanken van Van Morrison, tonen ze de jeugdige onschuld van Buddy ten midden van een wereld vol chaos en onzekerheid.

Voor een écht hoge score is het scenario net te rommelig, maar Belfast is een film met het hart op de juiste plaats waar ik erg van genoten heb. 4*

De film gaat erover dat vele Ieren uit Belfast zijn vertrokken vanwege de ‘troubles’waarbij wordt ingezoomd op een gezin in een gemengde straat in 1969 – de film is opgedragen aan degenen die bleven, degenen die vertrokken en degenen die stierven – en de film is zelf een nostalgische en autobiografische reis terug naar die tijd. We kijken dan ook mee met het perspectief van de kleine Kenneth Branagh (die in de film overigens Buddy wordt genoemd) die reeds als kind veel van films hield. Het nostalgische en autobiografische is naar mijn idee de grote zwakte van de film: we zien in wezen slechts een – ondanks alles – normale kinderjeugd met spelen op straat, de eerste verliefdheid, schoolprojecten, etc zonder veel boeiende plotontwikkeling of zonder dat het op een boeiende, scherpe manier wordt verteld. Het is vooral met suiker overladen nostalgie naar een onschuldige kindertijd vol liefde, gezelligheid, humor en ‘hugging’ (blijkbaar zijn niet alleen de Amerikanen daar liehebbers van) waarbij de problemen bij de volwassenen toch wat op de achtergrond blijven. Zijn ouders zijn dan ook volmaakte ouders die ook politiek aan de goede kant stonden, dat wil zeggen zij kozen bewust geen kant en vinden mensen met een andere religie geen enkel probleem.

Ik kon er allemaal niet zo veel mee en de sentimentaliteit vond ik zelfs wat moeilijk te verdragen, al waren sommige grapjes wel leuk en werd ik door het superzoete einde toch ook wel een beetje geraakt.

Ik denk dat het de beste film gaat winnen bij de oscars. Ik weet alleen niet of ik het ermee eens ben. Ik vond de power of the dog ook erg, erg goed. Maar goed, wat een rijkdom!

Caitriona Balfe kennen we vooral van Outlander, een serie waarvan ik alleen het eerste seizoen heb gezien. Had haar niet gelijk herkent in Belfast, maar ze maakt op mij veel indruk als de prachtige moeder van Buddy, onderdeel van een uitstekende cast, die Belfast naar een hoog niveau stuwt. Prachtige nostalgie in zwart-wit, Thunderbirds, High Noon, The Man Who Shot Liberty Valance en Chitty Chitty Bang Bang komen op televisie en in de bioscoop voorbij voor de cinefielen onder ons, en wat te denken van de vele kinderspelletjes die zeer herkenbaar zijn, ten minste als in 1969 opgroeide. Brannagh filmt een sprankelend portret van een gewoon protestant gezin, in een stad waar je vaak je hele leven te maken had met geweld, “The Troubles", een eeuwige en zinloze strijd tussen Protestanten en Katholieken. Veel gezinnen ontvluchtten de stad en het land, anderen stierven er of bleven voor altijd. Scherp scenario ook met vaak grappige, ontroerende en sterke dialogen. Na "Licorice Pizza" en "The Worst Person In The World", alweer de derde voltreffer van 2022.

“Belfast” heeft 7 Oscarnominaties te pakken, ook voor beste film. Wat niet wil zeggen dat het ook een goeie film is, is mijn ervaring dan. Toch maar eens zelf zien. So here we go…

En wat vond ik er nou van:

Persoonlijk zou ik het erg vreemd vinden als ze beste film zouden binnenslepen want dat was deze film niet echt voor mij. Wel is het een mooie film geworden met een verhaal die zich afspeelt tijdens de onrusten eind jaren 60 tussen de Katholieken en de Protestanten. Het verhaal centreert zich rond Buddy (Jude Hill) en zijn familie. Hij speelde de rol overtuigend maar zijn vader (Jamie Dorman) en moeder (Caitriana Balfe) kwamen erg vlak over. De 2 die er wel mooi uitsprongen waren zijn Opa (Ciaran Hinds) en Oma (Judi Dench) waar Buddy graag mee optrekt. De familie is arm en moet uiteindelijk een keuze maken, dat is wel de verhaallijn. De film is mooi geschoten in zwartwit met kleur momenten. Het geeft wel de sfeer goed weer van het grauwe leven in die tijd. Het is een trage film geworden die met 1 uur en 40 minuten net lang genoeg duurt. En de muziek voor deze film is samengesteld/gemaakt door niemand minder dan Van Morrison. Ook al kwamen er wat nieuwere nummers van die man voorbij pasten het wel bij de film. Aanrader? Ja, al zal deze film niet voor iedereen zijn.

Beste film van het jaar (tot nu toe).

Goede film, uitstekend geacteerd en goede soundtrack.

Verrassing van dit jaar.

Wat een beeldschone moeder overigens.

En fijn om Dench weer eens te zien.

Kenneth Branagh heeft mij tot nu toe als regissuer niet kunnen overtuigen, recent nog met een matige Christie-verfilming. Die film oogde vooral nep, in het bijzonder de decors en cgi. Nu wel, deze Belfast is een heel andere film en ik was er wel benieuwd naar (hoewel ik deze vooral wilde zien vanwege de nominaties voor de Oscars). Toch ook hier: de film oogt nep. Dat straatje waar de film zich afspeelt lijkt vooral uit de studio te komen (al weet ik niet of dat zo is). Maar niet alleen die straat, ook de rellen zien er nergens rauw of dreigend uit. Inhoudelijk lang niet altijd boeiend. Overduidelijk is dit een film over opgroeien in Belfast tijdens The Troubles, maar die twee thema's komen nooit echt goed samen. Visueel ook wat saai. Wel redelijk geacteerd, vooral door Hinds als Pop in een mooie innemende rol. Dench krijgt dan weer zo'n rol als wat cynische oude vrouw, zo'n rol die het altijd goed doet bij het gemiddelde arthouse-publiek, maar ook wel een beetje cliché en weinig bijzonder vertolkt. Om over de Oscar-nominatie maar te zwijgen. Of haar rare kapsel. 2,5.

Het moet voor Kenneth Branagh toch wat gedaan hebben toen hij deze film produceerde en hierbij zijn eigen beleving en opvattingen in verwerkte. De politiek-religieuze strijd van toen ligt vele (Noord-)Ieren nog steeds nauw aan het hart, om het woord 'gevoelig' niet te gebruiken. Gelukkig is de fysieke strijd enigszins ontmijnd. Het doet er me ook aan denken dat ik dringend me eens moet inlezen in die hele historie. Alleen vind ik het een bijzonder complex verhaal waarbij ik andere interessante historische gebeurtenissen steeds voorop plaats.

Een film is niet steeds het ideale medium om zaken verklaard te zien, maar de film onderneemt er ook geen pogingen voor. 'The Troubles', zoals dit etnisch-nationalistisch conflict ook wordt genoemd, worden getoond en daar gaat het er soms heftig aan toe, maar het hoe, wat en waarom is onduidelijk. Enige achtergrondkennis van de kijker is dus zeker niet overbodig.

Het is verder interessant om op te merken dat sommigen hun roots, hun achtergrond, hun leven ... niet zomaar willen achterlaten, ongeacht de stijgende spanningen. Dat verdient respect, zeker als de bedoelingen erachter niet zozeer politiek gekleurd zijn, maar gewoon vertellen dat het hun plekje op aarde is. Voor die neutraliteit dient echter wel een prijs betaald te worden. Het zijn ook die spanningen binnen het gezin van Buddy dat de nodige aandacht krijgt, meer zelfs dan de The Troubles zelf dat meer als achtergrond en context dient.

Verder stijlvol en mooi geschoten. Cinematografisch fijn, net als het camerawerk. Ook de zwartwit beelden vond ik doeltreffend. Dat deze af en toe afgewisseld worden met kleurbeelden genereert een soort van polarisatie tussen werkelijkheid en fictie (de bioscoop).

Fijn hoor, mooi gespeeld mooi gefilmd, qua verhaal/scenario wat mager, maar zeker genietbaar

Ik hou wel van de stijl van Kenneth Branagh, die duidelijk niet iedereen kans smaken. Je kan in de bioscoop nu films van de regisseur zien met Belfast naast de 2e Hercule Poirot film Death on the Nile. Met Belfast heeft hij de moeilijke opdracht om de hele geschiedenis van het conflict in Ierland tussen protestanten en katholieken weer te geven in anderhalf uur film. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een 9-jarige jongen. Dat geeft een film die niet al te veel documentaire wordt en ruimte kent voor kleine dingen en de nodige humor. Waarin waarden als familie, liefde, vriendschap en een thuis tegen het licht worden gehouden, met de straatgevechten en aanvallen die op de achtergrond voor spanning zorgen en alsmaar dichter komen en het dagelijks leven bepalen.

Belfast is een mooie emotionele film geworden. Ergens tussen toegankelijke Hollywood (Ierse versie dan toch) en een mooie arthouse. Het is heerlijk om te zien, maar echt overweldigen doet het nooit.

tja, ik vond er niet veel aan, saai eigenlijk.

ik had een hele andere film verwacht.

we zien voornamelijk zoetige familie tafereeltjes.

pff, voor mij een 2,5 max een 3 wat een kinderachtige zoet zeme film was dat ,met hier een daar een gag om u tegen te zeggen (op de wc zitten oh grappig, de opa oh grappig) dan de casting de acteur van tinten grijs, ook niet echt geloofwaardig, veel geduld moeten hebben om de film uit te kijken... hop naar een volgende film en hopelijk een goeie

Toch een teleurstelling, ondanks de goede bedoelingen van de regisseur. Hij heeft getracht een authentiek beeld van die tijd van zijn jeugd in Belfast te maken. Maar het ging er toen toch heel wat grimmiger en gewelddadiger aan toe. Of was het protestantse wereldje waarin hij kon opgroeien wel heel beschermend? Het in de film getoonde wereldje zag er een beetje als bordkarton uit en de teksten werden regelmatig wel heel toneelmatig opgesomd. Muziek die meerdere periodes besloeg. Kortom er had heel wat meer ingezeten dan Branagh eruit heeft gehaald. Zo bleef alleen een vriendelijk familieverhaal overeind, dat overigens in het 2e gedeelte van de film wel wat verbeterde.