Jackass Forever (2022)

En ja hoor, ik moest er weer onbedaarlijk om lachen. Het feit dat deze mannen een stuk ouder zijn maakt het alleen maar hillarischer. Ik zeg: Jackass FOREVER.

Heerlijke film!

Enorm veel moeten lachen, echt een film dat je nodig hebt in deze tijden

Voor mij ook wel de beste Jackass dat ze al gemaakt hebben.

Gisteren ook gekeken naar, toch wel duidelijk, de laatste film van onze geliefde malloten. Het is nu nog wachten op 4.5. Film gaat in enorm tempo voorbij en is dus qua vermaak sowieso geslaagd te noemen. Hoewel ikzelf Margera's afwezigheid (hij is nog wel een paar seconden in beeld) weinig miste. Miste ik, op de een of andere manier, nog wel een geintje met zijn ouders. De grappen gaan van mensen angstig in een donkere ruimte opsluiten tot een gigantisch "wedgie" tot iemand overgieten met sperma van een varken etc.
De cast is duidelijk ouder geworden maar sommige lijken er nog geheel voor te gaan. Het is toch merkwaardig dat je nu inderdaad na kan gaan dat Jackass dik twintig jaar geleden allemaal begon. De nieuwe toevoeging voegt, op Zach na, eigenlijk vrij weinig toe naar mijn mening. Het "Silence Of The Lambs" gedeelte is het leukste. Een stukje met het wat mij betreft ondergewaardeerde duo Dave & Ehren. Die inderdaad, zoals Tremaine dat aangaf in een podcast van Steve-O, als " the old married couple" van de groep worden gezien.

In ieder geval weer een avondje plat vermaak rijker. En als je naar de end credits kijkt , zie je weer genoeg beelden die we kunnen zien in 4.5.
Wel is het wat mij betreft de minste van de vier en geef ik voor nu een kleine 3.5.

Forever...

Wat kan je van tevoren, maar ook na afloop van een nieuwe Jackass film zeggen?

De film begint met een 3 miljoen dollar (van het totale budget van 10 miljoen) kostende Penissaur Rex scene en vanaf dit moment zit je weer volkomen in de Jackass vibes. Je krijgt een prettige trip down memory lane met de meest bizarre stunts, het ouwehoeren onderling en de meest ranzige beesten die in de ballen van de geliefde cast bijten of prikken. Je moet hier van houden, maar ik denk niet dat mensen die absoluut niks van Jackass moeten hebben in deze zaal belanden. Het is jammer dat vanwege verschillende omstandigheden enkele bekende gezichten af hebben gehaakt of er niet meer bij konden zijn, maar de nieuwelingen doen het wel aardig. Vooral Poopies, Zack en Dark Shark (spinnenhelm) hebben veel charisma.

Jackass forver is gewoon een kleine anderhalf uur pure fun, heel hard lachen, af en toe weg kijken omdat je weer naar een platgewalste penis zit te kijken of een onderbroek vol schijt. Het maakt mij weer even heel gelukkig en het is fijn om even dit als tussendoortje te kijken. Verder hoef je hier niet teveel woorden aan vuil te maken of erop te haten, want je weet gewoon 100% wat je krijgt als je aan de film begint.

3,5*

"It ain't a bunch of NASA scientists writing this shit."

Na 'Jackass 3D' dacht ik dat de koek wel op zou zijn, maar in deze pandemie zijn de heren toch weer bij elkaar gekomen om ons te voorzien van een flinke portie ongein.

Het stelletje ongeregeld aangevoerd door Johnny Knoxville schotelt je wederom de beproefde formule voor waarin krankzinnige capriolen worden afgewisseld met een hoop grappen en smerigheid. Dat sommige van deze culthelden inmiddels de 50 hebben aangetikt, lijkt ze niet uit te maken. Vanaf minuut één is het namelijk weer ouderwets genieten geblazen.

De geniale opening zet gelijk de toon voor de rest van 'Jackass Forever'. Vervolgens volgt de ene idiote sketch na de andere. Hierin blijft het de vraag wat voor gestoorde situatie je te zien krijgt. Getuige de infantiliteit en vele pijnlijke momenten zijn deze waaghalzen het zeker niet verleerd. Soms is de pijn zelfs duidelijk voelbaar, maar het blijft toch altijd lachen.

Om het gemis van enkele oudgedienden op te vangen zijn er een aantal nieuwe leden aan de crew toegevoegd. Zij maken eerlijk gezegd weinig indruk en voegen met uitzondering van Zackass (Zach Holmes) niet veel toe. Het is ook jammer dat Bam Margera zo diep is afgegleden dat hij volledig uit de film is geknipt, al merk je niet veel van zijn afwezigheid. Overigens mag Danger Ehren niet onbenoemd blijven vanwege een paar pijnlijke stunts.

Al met al een vermakelijke afsluiting als het hiermee zou eindigen.

Dikke 3,0 sterren.

Ja ja, dit was leuk. Heerlijk nostalgisch filmpje voor mensen zoals mij die zijn opgegroeid met Jackass. Eerst de serie, daarna de films. De enorm pijnlijke, maar grappige stunts blijven topvermaak. De mannen zijn allemaal oud en verlept, maar ze hebben nog steeds zoveel plezier met elkaar, je merkt dat dit gewoon een hecht clubje is. En ze houden zich hier zeker niet in, want voor mijn gevoel is het grover en lomper dan ooit tevoren. Het valt op dat de balzakken en leuters het weer zwaar te voorduren krijgen. Die lading bijen op een geslachtsdeel lijkt me zo pijnlijk, ai ai. De leukste scene is voor mij wel de eindscène met het paintballen. Lekker grotesk en enorm grappig.

Volgens mij moeten we Johnny Knoxville en zijn gang gewoon dankbaar zijn voor al die jaren aan pretentieloos plezier en was dit een mooi (definitief?) afscheid van alles. Maar als ze toch nog eens terug willen komen, al zijn ze 75, dan ga ik weer naar de bios toe. Ik hoorde de zaal ook gewoon constant lachen of erkennen hoe pijnlijk alles moest voelen. En dan heeft de film z'n doel bereikt.

3,5*

Jackass never gets old

Zo'n 10 jaar naar hun laatste ''film'' is dit de laatste? Jammer. Deze was, net als de rest, super grappig en pijnlijk. Hoe kan die Ehren nog kinderen krijgen? Geweldige stunts en heb enorm gelachen. Brengt ook mooie herinneringen naar boven.

Dikke 3,5 sterren.

Oké.

Het is weer zover. 12 jaar nadat het vorige, derde deel uitkwam mag een vierde toch nog zijn intrede doen aan de reeks. Ik zal eerlijk zijn over het feit dat ik het niet had verwacht. De heren worden ouder en minder fit, maar deze film bewijst dat ze het toch altijd in zich hebben om zichzelf op pijnlijke manieren te vermaken.

Dat doet deze film eigenlijk niet veel beter of minder dan voorgaande delen, aangezien de stunts redelijk hetzelfde zijn gebleven. We volgen de leden terwijl ze tegen doeken aanrijden, wat met giftige beesten doen en af en toe een stunt uithalen die wel behoorlijk extreem is. De poster is daar al een goed voorbeeld van. Zo wisselt de film de stunts redelijk consistent af.

Wat wel opvalt is dat de opa-momenten teruggedrongen zijn en de opening evenals de finale eigenlijk eerder filmisch worden opgezet. Ook bijzonder, maar misschien ligt dat echter aan mij, om te zien hoe vaak dit keer de focus ligt op het mannelijke geslachtsdeel. Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel lullen heb gezien in deze reeks. Er was altijd wat met reten en blote lichamen, maar dit keer worden ze toch vol expliciet in beeld gebracht.

Smerige film verder, maar wel vermakelijk. Het probleem is dat het ondertussen wel zo'n beetje is uitgewerkt. Heb dan ook geen moment meer gelachen dan af en toe een glimlachje richting de ridicule aard van de film. Het kijkt goed weg, maar na enige tijd is het allemaal wel opgebrand. Leuk voor de fans, maar ik zou zeggen dat dit zo langzamerhand wel afgesloten mag worden. Alleen wel hopen dat de tienertjes het niet van ze overnemen.

“ Hello, I'm Johnny Knoxville. Welcome to Jackass!”

Nog één laatste keer mogen we deze legendarische zin horen uit de mond van ‘Knoxville’. Althans, dat wordt gezegd en ik hoop dat ze zich hier wel aan gaan houden. Want hoe leuk ik deze films ook vind, je ziet aan alles dat hier toch wel het laatste beetje energie door de film heen wordt gedrukt. De heren worden oud, en dat is te zien, en dat betekent gewoon een punt achter deze knotsgekke films en wellicht richten op andere projecten. Als kind zijnde betekende de ‘Jackass’ films veel voor mij, dankzij deze films ben ik eenmaal begonnen met skaten (serieus te skaten) en ben ik nog meer in mijn muzieksmaak gerold dan wat ik daarvoor zat. Ook deed ik graag met mijn vrienden bepaalde stunts na, en tijdens de komst van ‘YouTube’ (ergens in 2009) hebben we zelfs nog getracht een Nederlandse versie van deze films te maken, als jochies van elf jaar was dat eigenlijk niet meer dan in struiken springen, winkelwagentjes jatten en daarmee van heuvels af rijden en elkaar op verschillende manieren pijnigen. Oja, en skatetricks die expres verkeerd gingen. Het is toch iets nostalgisch wat er aan deze films zit, wat mij toch onwijs weet te vermaken.

Toen deze nieuwe film werd aangekondigd was ik erg hyped. Helaas zat ‘COVID-19’ ons nog wat in de weg en heeft het allemaal wat langer geduurd maar, het wachten was het waard. Ik heb onwijs genoten van deze film, ondanks dat de film eigenlijk heel veel steken liet vallen en het uiteraard niet meer zo ‘heftig’ was als de voorgaande films, wellicht omdat de nieuwigheid van dit soort films er al wel af was, toch denk ik meer door de nieuwe namen die in de film te zien zijn. De originele cast doet amper nog iets, ‘Knoxville’ staat zoals gewoonlijk weer langs de zijlijn te lachen en te treiteren, en ‘Ehren’ is eigenlijk de enige van de groep die echt veel doet. De rest verdwijnen rustig in hun schaduwen, en laten de jonkies die in deze film waren gekomen veel overnemen. Dat is wellicht het grootste minpunt wat ik had bij deze film.

Toch heb ik echt heel hard gelachen om deze film, en zat ik weer ‘ouderwets’ met dezelfde vrienden deze film te kijken, en eigenlijk kon de lach niet van mijn gezicht. Het kon weer niet gek genoeg, en dingen bedenken die de wereld zelf niet zou bedenken, is ook een kunst. Zelf was ik best even sceptisch hoe men ‘Bam’ moesten vervangen, een persoon die in mijn ogen veel van de oudere films weet te redden, omdat hij altijd een stapje verder wou gaan (o.a. ook met zijn ouders) en dat voornamelijk met zijn vriend ‘Ryan Dunn’ die helaas is overleden. Ik vond dat ik hem (beiden) weinig heb gemist, de film en de gasten van ‘Jackass’ weten het makkelijk weg te wuiven, en hebben het nog erg naar zin op de set.

Zoals gewoonlijk veel poep, plas en kots en veel blote piemels die op je beeldscherm voorbij zweven. Wellicht een reden waarom de dames van onze groep de film vroegtijdig verlieten, het blijft in mijn ogen echt typisch iets voor jongens, deze films. En ik betrapte me erop dat ik er weer ouderwets hard om moest lachen.

Tja, het is niet allemaal meer zo bijzonder als het ooit was, het begon overigens heel leuk met een heerlijk nostalgisch gevoel, alleen komt de realisatie hard binnen dat ook deze gasten oud worden, en nooit meer zullen presteren zoals de eerste films. Ja, er werd zeker gewerkt met geinige ideeën, die veelal uit werden gevoerd (zoals ik al zei) door dezelfde lui, en de oude garde heeft er een beetje bij staan lachen. Ook werd de film op een gegeven moment wat eentonig, zeker als constant hetzelfde achter elkaar gebeurt, wat best zonde is. Dat was geheel buiten verwachting.

Maakte dat deze film minder interessant? Nee, zeker niet! Ik heb constant met een lach gezeten, en ik moest weer veel aan ‘vroeger’ denken. Leuke film, zeker, en zeker voor de fans een leuke afsluiter, hopelijk houden ze het hier nu ook wel bij.

Aardige Jackass, maar haalt, net als de vorige delen niet het niveau van de eerste. Maar goed, het kijkt gewoon lekker weg. Minpunt is wel dat er wel erg veel grappen met piemels en sperma e.d zijn. Ook de vele nieuwe gezichten en het massaal lachen om elkaar voelt wat geforceerd aan en een aantal scènes lijken ingestudeerd. Helaas ook geen memorabele ‘tranen van het lachen’ scène. Desalniettemin toch redelijk mee vermaakt. 3.0

De beginjaren (2000 t/m 2002) van Jackass bij MTV waren best leuk en ook de eerste Jackass bioscoop film, te weten "Jackass: The Movie (2002)", was nog enigszins leuk en die film heb ik destijds ook in de bioscoop gezien. Maar "Jackass Number Two (2006)" en "Jackass 3D (2010)" vond ik al vreselijk slecht en hetzelfde geldt eigenlijk voor deze totaal overbodige "Jackass Forever".

Bij "Jackass Forever" kijk je vooral naar oude mannen (40ers en 50ers en dan doel ik op Johnny Knoxville, Steve-O, Chris Pontius, Dave England, Wee Man, Ehren McGhehey en Preston Lacy) die vernederd worden (vooral Dave England en Ehren McGhehey) en dat aangevuld met wat nieuwe personen, waaronder de vrouw Rachel Wolfson en een nog vetter varken dan Preston Lacy (hij schijt ook in zijn broek), namelijk Zach Holmes (hij heeft in ieder geval veel meer vet dan IQ). Ryan Dunn kon er natuurlijk niet meer bij zijn (niet dat ik hem miste) en gelukkig was ook de over het paard getilde Bam Margera er niet meer bij.

Deze "Jackass Forever" bestaat uit ongeveer circa 40 flauwe scenes (met inderdaad vooral de nadruk op de kastijding van het mannelijke geslachtsdeel) en wel de volgende:

01) Opening met introductie cast: 1,0*

02) The human ramp: 0,5*

03) The Dum Dum game: 0,5*

04) Silence of the lambs: 0,5*

05) Bodysurfing: 0,5*

06) Bees on Steve-O's penis: 0,5*

07) Furniture shopping: 1,0*

08) Musical chair bags: 0,5*

09) The flight of the Icarus: 0,5*

10) The quite game: 1,5*

11) The cup test: 1,5*

12) The hockey cup test: 1,0*

13) Pogo stick: 0,5*

14) Cobra kai rules: 0,5*

15) The underwater exploding fart: 1,0*

16) The swing: 1,0*

17) The spider helmet: 1,5*

18) The platform: 0,5*

19) Dirty dancing: 0,5*

20) The marching band: 1,0*

21) Brewsqueeze: 0,5*

22) Balls boxer: 0,5*

23) Bicycle backhand: 1,0*

24) The triple wedgie: 0,5*

25) Scorpion botox: 1,0*

26) Toilet: 0,5*

27) Gold chair slide: 0,5*

28) Wee Man v.s. the bird: 1,0*

29) Pig semen: 0,5*

30) The electric tap dance: 1,0*

31) The boar-kake: 0,5*

32) The lie detector test: 2,5*

33) The ball flap: 1,0*

34) The bullring: 2,5*

35) The vomitron: 1,5*

36) Aftiteling: 2,0*

De gegeven punten per scène zijn gebaseerd of ik erom moest (glim)lachen. Naarmate het einde, vond ik de filmpjes wel wat leuker worden (o.a. die met de beer en de stier) en ook moest ik een keer glimlachen toen Johnny Knoxville zei (tijdens "The vomitron"):

"I love the smell of paintballs in the morning".

Maar voor de rest heb ik vrijwel nergens om moeten (glim)lachen en het beste van deze Jackass film vond ik nog het horen (ook overigens tijdens "The vomitron") van het nummer "Where Eagles Dare" van de Amerikaanse hardcorepunkband "The Misfits".

Nee deze piemel, balzak, poep, kots en sperma humor was niet bepaald aan mij besteedt. Wil ik een film met kots zien, dan kijk ik wel naar "Slow Torture Puke Chamber (2010)".

Kattenkwaad

Ruwweg twaalf jaar geleden was ik nog in de leeftijdsfase dat ik het leuk vond om met illegaal vuurwerk, samen met vrienden, een oude stofzuiger op te blazen. Destijds ook vastgelegd op video spat de spanning en sensatie van het scherm af en voelden wij ons haast Michael Bay regisseurs. Op sommige gebieden zijn wij net grote kinderen, want ook destijds was ik tweeëntwintig jaar.

De heren van Jackass spelen schaamteloos op dit soort kwajongens streken in en spreken als het ware het innerlijke (grote) kind in jezelf aan. Want dikke kans dat je het spektakel en de harde humor nog net zo weet te waarderen als in 2000 toen de originele reeks zijn intrede deed. Als de smaakgevoelige humor destijds ook al jouw ding was uiteraad.

Toen het derde deel in 2010 uitkwam vond ik dat het wel mooi was geweest, tenzij een volgend deel de kwaliteit van de eerste twee films kon benaderen. Nu, twaalf jaar later kan ik zeggen dat dit zonder meer het geval is. Of het verstrijken van de tijd en het groeien van verantwoordelijkheden een vinger in de pap hebben gehad? Wie zal het zeggen, maar ik heb in ieder geval met volle teugen genoten.

4,0*

Opgedragen aan de in 2011 Ryan Dunn die in 2000 deel uitmaakte van de cast van de eerste aflevering van de televisieserie Jackass, waarin professionele stuntmannen de meest waanzinnige stunts uithalen, afgewisseld met puberale grappen over de edelen delen en uitwerpselen. De bekende gezichten zijn weer van de partij, deze keer aangevuld met een aantal nieuwe gezichten (waaronder stuntvrouw Rachel Wolfson) en beelden van twee stunts die resulteren in verwondingen en de kijker er nadrukkelijk aan herinneren dat deze stunts zelfs voor getrainde professionals erg gevaarlijk zijn. Verwacht verder varianten van klassiekers (de update van The Cup Test) is een persoonlijke favoriet, en een aantal nieuwe ideeën. Persoonlijke favoriet: The Silence of the Lambs! En blijf kijken tot het absolute einde.

Matig.

Steve-O en co zijn onderhand toch echt een beetje te oud geworden. Dat waren ze 20 jaar geleden, bij het begin, eigenlijk ook al, maar nu begint het toch echt wel wat potsierlijk te worden. Ik kan zelf ook wel een stukje volwassener zijn geworden, maar aangezien ik toch nog met een deel goed kan lachen vrees ik daar niet al te veel voor. Door enkele nieuwe namen moeten de oudgedienden niet alle stunts doen. De nieuwelingen krijgen wellicht de meest ranzige dingen te doen. Soms toch echt te ranzig om grappig te zijn. Daar knap ik dan intussen toch wat op af.

2,5