Turning Red (2022)

Zoals beloofd, mijn volledige review:

"Pixar’s nieuwste zal ongetwijfeld een verrassende hoeveelheid verontwaardiging oproepen bij ouders en een immense hoeveelheid ongemakkelijke vragen bij kinderen. Terwijl Pixar zijn doorgaans succesvolle technische streak voortzet, durft het eindelijk meer jongvolwassen thema's te verkennen zoals hormonen en de zoektocht van een tiener naar individualiteit, waardoor 'Turning Red' sterk opvalt. Het resultaat mag dan onvolmaakt zijn, maar deze film zou kunnen uitgroeien tot een echte klassieker, waarvan de kinderen van nu de emotionele lessen en nostalgie later meer zullen gaan begrijpen en waarderen".

Hij krijgt van mij een nette 7,1/10 als eindcijfer.

Aardige film over een tienermeisje die een lichamelijke verandering doormaakt. De thematiek ligt er wat te dik bovenop. De moeder-dochter relatie is wel goed uitgewerkt en uiteraard ziet deze Pixar er weer kleurrijk en piekfijn uit. Waarom de film zich in 2002 afspeelt, was me niet geheel duidelijk (had net zo goed het heden kunnen zijn).

Behoorlijk vervelende film waarmee Pixar voor de zoveelste keer helaas aan blijft tonen dat ze hun magic touch al jaren kwijt zijn. De films worden steeds mooier en mooier, maar inhoudelijk hebben ze bijna nooit meer wat te vertellen. We volgen hier een Chinees pubermeisje die zichzelf en het leven aan het ontdekken is, maar dit nauwelijks kan door haar traditionele, bemoeizuchtige moeder. Nou ben ik de puberfase al ontzettend lang voorbij in mijn leven, maar alsnog kan het best boeien.

Zo was Inside Out (2015) een schitterende Pixarfilm over de puberemoties. Die film is slechts 7 jaar oud, maar ook ergens ál zeven jaar oud, want het is denk ik de laatste Pixarfilm die me echt wist te raken en met een bijzonder verhaal kwam. Niet alles daarna was matig, maar wel heel veel. Aan Turning Red irriteert bijna alles me behalve de mooie visuele stijl. De personages zijn enorm vervelend en druk en inhoudelijk zit er ook heel weinig diepgang in. Het is enorm voorspelbaar, al was de Godzilla-achtige moeder met haar bemoeizucht nog wel vermakelijk in beeld gebracht. Maar je merkt wel dat Pixar steeds meer formulewerk aan het worden is met prekerige boodschappen die meestal niet meer op een originele, verrassende wijze worden verteld.

2*

Duidelijk een minder Pixar, hoewel bij vlagen nog best oké. Het begin is erg overdreven en druk, op een verkeerde manier, met een vervelende introductie van de hoofdpersonen. Gaandeweg vindt de film de juiste toon en werkt het qua tempo ook beter, maar het verhaal is gewoonweg te dun om een hele film mee te kunnen vullen. Gelukkig maakt de spectaculaire finale dan nog wel één en ander goed. Visueel een beetje een ratjetoe: sommige aspecten van de film zien er heel mooi uit, andere juist heel lelijk. Dat zijn we niet gewend van Pixar.

De recente Pixar films zijn doorgaans al van minder niveau dan hetgeen de studio voorheen produceerde, maar dit is denk ik wel het minste wat ik van Pixar heb gezien. Samen met Onward wellicht. Een schreeuwerige film met een weinig sympathiek hoofdpersonage en ook verder bijna alleen maar vervelende en stereotype personages. Bovendien een nietszeggend plotje, dat nergens echt kan boeien. De animatie zelf is niet slecht, alhoewel de stijl mij niet enorm aansprak en Pixar op visueel vlak zeker betere films heeft afgeleverd. Waar het voorheen uitkijken was naar een nieuwe Pixar film is dat de laatste jaren helaas steeds minder het geval.

Meilin is een eigenzinnige, dertienjarig meisje dat probeert een balans te vinden tussen haar eigen interesses (waaronder boyband 4-Town) en de verwachtingen van haar ouders en in het bijzonder haar moeder [Sandra Oh]. Dee titel verwijst in feite naar de eerste menstruatie, maar in het Disneyuniversum valt altijd wel iemand te vinden die daar een metafoor voor weet te bedenken en in dit geval is de keuze gevallen op een rode pandabeer. In haar groei naar een zekere volwassenheid wordt zij bijgestaan in de inmiddels (gelukkig) standaard geworden diversiteit aan vriendinnen maar het verhaal is vrij oppervlakkig en zowel de animatie als de stemvertolkingen grenzen soms aan het hysterische. Pijnloos vermaak voor beginnende tienermeisjes, maar voor overige doelgroepen is er weinig om aan te bevelen.

We hebben deze film afgezet omdat ik me kapot ergerde aan de dominante, neurotische moeder, de sullige vader en het algemene beeld van hoe vrouwen/gezinnen worden neergezet. Notabene geregisseerd door een vrouw.

Ik heb de reden in eerste instantie niet met de kinderen gedeeld maar alleen gezegd ‘nou ik vind het geen leuke film’. Waarop mijn dochter van 12 zei ‘inderdaad wat een bout film!’.

Het was de eerste keer dat ik een uit principe heb uit gezet. Andere keren denk ik ‘raar neergezet of whatever’. Bij deze film kon ik mijn ergernis echter niet weg zetten. Met de thema’s die de film aan kaartte (menstruatie, maandverband, verliefd worden etc.) heb ik geen enkel probleem. Goed juist om dat ook in een film normaal te vinden. Op deze wijze brengen sloeg wat mij betreft de plank volledig mis.

Matig. Vooral druk en schreeuwerig waar ik niet van houd, en volgens mij vaak wordt gebruikt om te verbloemen dat we met een zwak product van doen hebben. Technisch zit het allemaal wel prima in elkaar qua animatie, maar vaak estethisch lelijk zoals wel vaker bij Pixar - dat doet Disney dan toch echt een heel stuk beter. Het verhaal is eigenlijk simpel: dochter mag niet zoveel van moeder, en daar wordt dan een heel stuk over zo'n rode panda bijgehaald dat eigenlijk onnodig is en de film groter maakt dan hij is. En dat is gewoonweg ergens jammer, want in potentie zit in zo'n moeder-dochterconflict genoeg moois. De finale gaat er echt helemaal over en sloeg nergens op. Voor enkele kleine momenten die nog wel werkten dan nog 2,0*.

Films uit de Disneystal tasten steeds meer andere culturen af, getuige Coco, Encanto en nu Turning Red. Van deze drie beviel Coco het meest, terwijl Encanto me het minst geviel, wellicht omdat het in tegenstelling tot de andere films geen Pixar is, maar een pure Disney, waardoor de moraaltjes er iets dikker op liggen en je vaak hele vervelende liedjes erbij krijgt.

Turning Red valt er dus tussenin. In tegenstelling tot de andere films vind ik de beelden wat minder fraai, wat te maken heeft met het pastelachtige kleurenpalet. Verder een aardige blik in het leven van een meisje met een Chinese achtergrond en de bijbehorende "tijgermoeder". Natuurlijk ook weer hier het gebruikelijke plot waarbij personage A een doel wil bereiken in weerwil van personage B, en daarbij geholpen wordt door personage(s) C. Natuurlijk voegt A zich eerst naar de wil van B en breekt daarbij met C, waarna er een verzoening komt tussen A, B en C en A zijn/haar doel alsnog bereikt..

Ondanks de interessante setting, voelt het dus een beetje clichématig aan, waarbij het niet helpt dat de personages soms nogal druk zijn en de beelden niet zo fraai zijn als bij vergelijkbare films. 2,5*.

Grappig dat de film zich afspeelt in 2002, aangezien ik toen zelf ook 13 was. Ik las dat dat een bewuste keuze was van de regisseur om nostalgieredenen voor millennials, maar afgezien van de oudere mobieltjes en filmcamera’s (en tamagotchi’s, hoewel die in mijn beleving ouder zijn) merk je nooit heel erg dat het 2002 is, het is alleen het idee dat wel leuk is.

Verder een leuke film, die duidelijk staat voor pubertijd, opgroeien en loskomen van je ouders, maar het lijkt ook de wat strenge en starre verhoudingen aan te snijden tussen Chinese ouders en kinderen.

En het deed me, vooral tegen het einde, een beetje denken aan anime, die zouden ook zo’n soort film kunnen hebben over het veranderen in een dier, portals en oude voorvaderen. Toch wel weer een beetje een soort stijl en sfeer die Pixar niet eerder heeft gedaan. Maar dat krijgt nooit echt de overhand, het blijft voor de rest wel een moderne vlotte film.

Het lage gemiddelde hier verbaast me wel een beetje. Niet dat het per se vergeleken moet worden, maar vond hem zelf net wat leuker dan Encanto (hoewel ik ook wel weer snap dat Encanto de betere film wordt gevonden). Maar dat kan ook komen door die superspecifieke doelgroep die Thomas83 al noemt (en die ik toevallig ben).

Kleine 4*, deze film kan wel een boost gebruiken.

PS. Was blij verrast om te zien dat Billie Eilish en Finneas de original songs hebben geschreven. Waren geen nummers die je direct bij ze zou verwachten, maar blijkbaar hebben ze ook een goede boyband-track in huis.

Pixar maakt een Anime en dat draait helaas niet zo goed uit. Maar kom, ze proberen toch andere stijlen uit. Alleen blijven ze nog te hard hangen aan clichés en hun nogal drukke stijl. Turning Red is een coming-to-age en zo te zien is haar moeder de evil in het verhaal. Hoofdpersonage Mei is nogal druk eigenlijk. De film probeert wat humor hier en daar, maar een moment van echte emoties komt er helaas nooit. Het kabbelt allemaal op een hoog tempo voort en verrast weinig. Pixar heeft (al dan niet bewust) de stap gemaakt van blockbusters naar iets meer creatieve films, maar blijft daartussen steken met films die Disney dumpt op streaming diensten.

Oei.

Bijzonder hoe een combinatie van Disney en Pixar in het jaar 2022, met zoveel vooruitgang in de animatietechniek, nog steeds zo matig kan uitpakken. In het buitenland lijkt de film een stuk geliefder te zijn, maar in Nederland wordt het niet al te warm onthaald. Alleen maar begrijpelijk, dit soort films zijn domweg vervelend.

Disney doet weer een poging om wat culturen bij elkaar te mixen en doet dat op z'n eigen manier. Regisseur Shi kiest ervoor om elk personage zo hyperactief en aanwezig mogelijk te maken. Het pakt vooral onmogelijk irritant uit. Als het kleine meisje je niet op de zenuwen werkt, dan doet haar moeder dat wel. Bijzonder hoe vervelend je je eigen personages kan maken. Sympathie was dus nergens aanwezig terwijl dat juist een zeer afhankelijke factor is.

Aangezien dat circus zich de hele film overeind weet te houden is het bijna 110 minuten lang aankijken tegen een ontzettend luide familie die maar van geen ophouden weet. Het is jammer want het gaat ten koste van een erg geslaagde animatie. Een animatie met een zeer hoog tempo en prachtig gebruik van de kleuren. Veel variatie zit er niet in, maar op basis daarvan had de film makkelijk een voldoende weten te behalen.

De familieonzin gaat door tot de finale en dan wordt er van ons verwacht dat we ons nog een beetje kunnen herkennen in deze mensen. Ik mag het toch niet hopen? Jaja, we hebben allemaal een gekke kant, maar als dat maar enigszins uitpakt als dat van de personages in deze film geef ik de hoop snel op. Mag hopen dat de volgende film van Shi een stuk normaler wordt geformuleerd i.p.v. deze nonsens.

Ik ben het echt niet eens met jullie. Zelden zo oneens geweest met de meerderheid van de reviews en inhoud ervan als bij deze film hier. Het is toch gewoon compleet gezever wat hier gezegd wordt. IMDb en Letterboxd hebben dan toch correctere ratings dan dit. Zaken als "Pixar maakt niet succesvol de stap van blockbuster naar meer creatieve films" zijn toch complete onware statements. Of dan zie je andere films dan ik zie (en ik heb er op 2 na ze allemaal gezien).

Ik vind dit een goede film. Ik vind dit beter dan verwacht. Ik weet dat er wat controverses in de film zijn, maar die heb ik nog niet echt gelezen omdat ik de film niet wou spoileren (en nu weet dat het toch meer dan waarschijnlijk quatsch zal zijn). Maar ik vond het wel een toffe en leuke film. Animatie is mooi, verhaal is origineel en de film voelt toch fris aan wat ik belangrijk vind omdat je soms riskeert altijd in de success tropes te vallen en daardoor voorspelbaar wordt.

Bovengemiddelde Pixarfilm.

Deze familiefilm eens bekeken en het was niet mis. Nog een originele setting en het verhaal verveelde niet. Verder zag het er mooi uit.