Ouistreham (2021)

Vanaf 12 mei 2022 in de bioscoop (Cinéart)

Een bekend auteur duikt onder in de wereld van de minder goed betaalde jobs, en wil met haar boek tonen hoe de werk- en levensomstandigheden zijn van die specifieke groep werknemers - of werklozen.

Het gebeurt wel vaker dat in real life journalisten voor die aanpak gaan, en zo een vaak harde en droevige wereld naar buiten brengen waar veel mensen niet bij stilstaan, of zelfs nauwelijks besef van hebben.

Ouistreham speelt zo op twee niveaus: de film doet het verhaal van de schrijfster; maar neemt meteen ook de taak van de hoofdrolspeelster, een alweer uitstekende Juliette Binoche, over.

De kijker wordt geconfronteerd met het harde werk en de tijdsdruk van de poetsploegen op ferryboten: met de toiletten die smerig achtergelaten worden; met de lakens van 120 bedden vernieuwen binnen 90 minuten; met de vrouwen die vaak nog de vuilste taken moeten uitvoeren.

Toch komt het geheel niet over als een documentaire. De regisseur heeft de gulden middenweg gevonden tussen een (licht romantisch) drama, en een film die het publiek tijdens het kijken, en hopelijk ook nog daarna, aan het denken zet.

Grappig, of eerder cynisch, dat het overgrote deel van de bioscoopbezoekers mensen zijn die financieel sterker in hun schoenen staan dan de personages in de film; terwijl een van de poetsvrouwen haar situatie relativeert en zich gelukkig prijst dat ze niet in pakweg Oeganda geboren is. NB: haven en ferryboten: ook de transmigranten zijn op de achtergrond aanwezig.

Naar ik hoorde zitten er meerdere amateurs bij de cast. Het is er niet aan te zien.

Ouistreham blinkt uit in zijn combinatie van thema, kwaliteiten, en eenvoud.

3,5*.

Verplaatst naar 22 september 2022.

Het is de valkuil van de undercover journalistiek wanneer je te close wordt, emoties en vriendschapsbanden ontstaan. Tegelijk zit je met je neus bovenop wat je onderzoekt. Het overkomt ook Marianne, schrijfster van beroep, wanneer ze zich onderdompelt in de wereld van de poetssector. Al was het maar om de clichés te ontkrachtigen of net te bevestigen.

Lange zware uren, onmenselijke tijdsdruk, lage lonen, weinig sociale bescherming en bovenal weinig gerespecteerd. Marianne ondervindt het aan den lijve. Pas op, dit is geen sociale aanklacht zoals je zou verwachten van een Ken Loach. De focus van de film verlegt zich evenzeer op de ontluikende vriendschappen die Marianne ontwikkelt. De problemen van de sector worden aangehaald, maar verder dan dat gaat het niet.

Juliette Binoche is wederom uitstekend op dreef. Toch wel één van mijn favoriete (Europese) actrices geworden de laatste tijd. De film neemt niet te veel hooi op zijn vork en blijft hangen in een rustige arthouse dan een zwaar sociaal drama.

Marianne Winckler [Juliette Binoche] keert na ruim 20 jaar terug op de arbeidsmarkt, op zoek naar een baan in de schoonmaak. Na wat rondzwervingen tussen werkgevers krijgt ze een aanstelling op veerboot Ouistreham. Het is keihard werken maar Marianne ervaart ook de solidariteit tussen de collega’s en bouwt met enkele collega’s een vriendschap op. Maar Marianne verbergt een geheim waarvan de onthulling een einde kan maken aan de vriendschappen die ze heeft gesloten. Binoche cijfert zichzelf vakkundig weg ten faveure van de ondersteunende cast en Carrère versterkt de authenticiteit met een ‘fly-on-the-wall’ benadering. Uitstekend gemaakt en boeiend, maar dramatisch wel wat aan de vlakke kant. Gebaseerd op een essay van Florence Aubenas.

Juliette Binoche als schoonmaakster van toiletten. Dat ontbrak nog aan haar veelzijdige filmcarrière. Wederom slaagt zij erin haar rol overtuigend neer te zetten. Deze film geeft een heel aardig relaas over de beslommeringen, onzekerheden en collegialiteit van mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, tot aan... de tamelijk geforceerde plottwist. Ik had een vriendelijker einde in gedachte.

Tijdsdruk, onzekerheden en matig loon maken het leven uit van een groep poetsvrouwen die doorgaans om de brode en vaak wegens bittere noodzaak die ondankbare job uitvoeren en wonderbaarlijk genoeg gebeurt dat doorheen het sarcasme en gelatenheid omtrent de vaak onsmakelijke omstandigheden met een portie schalksheid en optimisme.

Een stukje karakterstudie wel deze film waarbij meerdere uiteenlopende menselijke gedragingen aan bod komen, waaronder toch een merkwaardige, namelijk dat mensen diep ontgoocheld en zelfs woedend zijn wanneer ze menen te ontdekken dat een ontstane vriendschap gestoeid is op een professioneel aspect en niet op echte wederzijdse gevoelens en ook al is dat niet zo, het kan een diepe en definitieve kloof in de relatie veroorzaken.

Misschien is vriendschap ook waardevoller dan het zakelijke...

Binoche is weer sterk in haar vak, ook dat van poetsvrouw.

Mooie warme film over echte mensen. Franse cinema kan dat toch wel goed met regelmaat. Hier een film over de mensen in Caen die geen andere baan kunnen vinden dan in de schoonmaak. Juliette Binoche, is als undercover de hoofdpersoon tussen deze mensen om zich een beeld te kunnen verschaffen van deze hardwerkenden zodat ze er een roman over kan schrijven. Feilloos laat de film de hufters onder de werkgevers zien, het harde werken wat de schoonmakers moeten doen en de onderlinge verbondenheid die ze voelen. Deze verbondenheid laat Juliette Binoche voorzichtig de paden van vriendschap betreden in een leven waarin elke euro telt. En het is daar waar de film op inzoomt. En dat is heel goed gelukt. Echte mensen met echte gevoelens. Warme gevoelens tegen een achtergrond van lelijke gebouwen en huisvesting. Met enkele zeer onroerende scenes. Het onvermijdelijke einde is dan net niet bevredigend maar wel begrijpelijk. Mooie cinema!

Met het psychisch-morele aspect van het geënsceneerde leven wordt naar mijn gevoel veel te weinig gedaan. Juliette Binoche valt te weinig uit haar rol.

Toch een sterke film met goede dialogen, gebaseerd op de waargebeurde ervaringen van de journaliste Florence Aubenas. Een schrijfster infiltreert zich in de wereld van de schoonmaaksters om te beschrijven hoe het er aan toe gaat op het vlak van arbeidsomstandigheden. Ze raakt bevriend met enkele mensen uit dit milieu, waarvan de geharde Christèle de meest opvallende is. Ze is alleenstaand, ondergekwalificeerd en moet drie kinderen onderhouden.
Ik zat enigszins gebiologeerd te kijken naar de kuisploeg op de ferry en dacht : zoiets zou ik echt nooit willen doen. 230 kajuiten in orde brengen aan een tempo van vier minuten per kajuit. Omg! En dat is ook waar de film om draait : over die groep laaggeschoolde mensen die van de ene minderwaardige job in de andere belanden en enig houvast vinden in de solidariteit met andere mensen die in eenzelfde situatie zitten. De houding van Christèle tegenover Marianne op het einde is dan ook ergens begrijpelijk en sluit de film mooi af...

Klinkt interessant, en dan een keer over de witte autochtone lage sociale rang in onze westerse samenleving. Evenwel, volgens de naratieven van de CRT en DEI ideologie die in Noord Amerika hard waait, en ook deze kant op overwaait, zijn ze volgens die ideologie wit en dus racist en bevoorrecht (??!!), en daarom reparaties verschuldigd aan de (sommige?) mensen van kleur. Ik wacht dan ook met smart op de nieuwe film van de controversiële Matt Walsh Am I Racist.

Fijn gemaakte film, waarin ik met name Hélène Lambert vond uitblinken. Alleen begrijp ik de toegevoegde waarde van de schrijfster verhaallijn en de wat clichématige ontmaskering niet zo heel goed. Alsof men anders geen verhaal met kop en staart hiervan kon maken.
Mooie dramatische muziekscore overigens.