Demonic (2021)

Zo slecht als de vele recensie beweren was dit nu ook weer niet! Zeker als je bedenkt dat dit is opgenomen tijdens de Covid-pandamie en voor maar een fractie van het budget van zijn voorgaande films District 9, Elysium, en Chappie. Het beste van alles is dat daardoor Neil Blomkamp ook beperkt was en daardoor het een film met een zekere intimiteit was. Wel zijn er veel scènes die plaatsvinden in een VR-wereld, maar ondanks die nieuwe volumetric capture-technologie was ik (nog) niet zo onder de indruk van die beelden. Om eerlijk te zijn, de engste, meest verontrustende scène in de hele film komt van een 100% praktische! Het demon-ontwerp is redelijk goed; het is een soort kruising tussen een middeleeuwse pestdokter en een banshee. Helaas blijft een cool gegeven (black-ops-priesters in dienst van het Vaticaan) vervolgens bijna volledig uit de film. De film blijft teveel bij het familiedrama van Carly en haar moeder Angela en de standaard katholieke demonische bezetenheid. Het is simpelweg een mengelmoes van coole genreconcepten die helaas nooit helemaal goed samensmelten. Al met al had Demonic beter gekund, maar het bezit een flink tempo en houdt je genoeg geïnteresseerd om te willen zien hoe het afloopt. En dat is toch nog een stuk beter en solide dan vele andere horrorfilms met bezetenheid, wat het zeker de moeite van het bekijken waard maakt.

Middelmatig horrorwerkje, niet slecht maar gewoonweg te weinig origineel om boven het maaiveld uit te komen. Het eerste uur is best oké en kent een spannende opbouw, resulterend in enkele oprecht enge scenes, maar helaas gaat de boel onderuit in de malle climax. Tegen die tijd valt de film niet meer serieus te nemen en zakt alles af naar een bedenkelijk niveau. Ik had gehoopt dat dit voor regisseur Neill Blomkamp, na het matige Chappie, een 'return to form' zou zijn, maar helaas. Dit is verreweg zijn minste film tot nu toe.

Blomkamp gebruikt sci-fi en technologie om de bezetenen van binnenuit te bekijken, maar het hoge concept slaagt er niet in om een ​​standaard verhaal over bezetenheid nieuw leven in te blazen, of angst aan te jagen.

“I can't end up like my mother so if it takes me I want you to shoot me in the head.”

Oh, oh oh, hier slaat ‘Blomkamp’ de plank volledig mis. Een b-werkje van jewelste waar ik in het begin (door het zien van de trailer) nog wel zo enthousiast voor was, heb ik deze gisteravond gekeken met een kameraad van mij en eigenlijk vonden we het beiden geen spektakel stuk. De film had zoveel potentie, de trailer was sterk en het concept vond ik super vet alleen de uitwerking was een totale ramp. Het script was zwak, het verhaal was ronduit saai. Over ‘horror’ maar niet te spreken, want dat was deze film niet in mijn ogen, weinig bloed, weinig angst en totaal niet spannend te noemen.

Dan mag ‘Blomkamp’ wel een kleiner budget hebben, dit is gewoon slecht werk. De film oogt eigenlijk constant een saaiheid en b-niveau wat wordt afgetopt met een best saai verhaal, wat in eerste instantie zo goed leek. Ik vond het vrij interessant dat men via de weg van simulatie, een soort exorcisme willen uitvoeren, en hier dan ook mee bezig gaan in de film alleen alles waar je op zit te wachten, wordt te laat geïmplanteerd in de film waardoor je als kijker een constante verwachting opbouwt en deze vervolgens niet tot nauwelijks uitpakt. Het verhaal is dusdanig dat hij vrij snel voorbijraast, je zit niet stil en ‘Blomkamp’ weet je wel als kijker zo neer te zetten dat je nieuwsgierig wordt wat er gaat gebeuren, alleen is de uitkomst gewoon niks.

Er zijn een paar kleine voorbeelden, er wordt namelijk veel gehamerd op de simulatie (iets wat ik ook las in de comments) maar, deze pakten in mijn ogen vrij slecht uit. Qua CGI was er niets mis hoor maar, de momenten dat je in de VR zit kom je nogal bedrogen uit, ik had meer exorcisme verwacht in deze simulatie, nu waren het voornamelijk kortere praatstukjes en dat was het. Vervolgens zien we dat ‘Carly’ langzamerhand over wordt genomen door de demon, en dat zij samen met ik meende ‘Martin’ naar dat verlaten gebouw vertrekken. Even daarvoor zien we als kijker dat de groep demonjagers zich ook klaar maken die kant op te gaan om de demon te vermoorden, er wordt een mooie opbouw verricht door ‘Blomkamp’ en vervolgens zien we er eigenlijk helemaal niet zo veel van.. En kom je als kijker aan wanneer de ravage is geweest en ‘Carly’ samen met ‘Martin’ naar binnen gaan om te gaan zoeken naar ‘Michael’ die ook is overgenomen. In die scene had ‘Blomkamp’ zoveel mooie beelden kunnen stoppen, met het vechten en het exorcisme maar zoals eigenlijk constant in de film laat hij het liggen.

Het enige moment van deze film waar ik opzich van heb genoten, en me ook echt wist te overtuigen is het moment dat ‘Carly’ wil gaan slapen, en ze vervolgens gewekt wordt door haar vriendin ‘Sam’ (dacht ik) en nadat ze leuk hebben gepraat, trekt ‘Sam’ opeens dat vogelmasker over haar hoofd en veranderd in dat monster, een beetje in de stijl wat we ook zagen in de tophorror ‘Malignant’ vorig jaar. Die scene wekte gelukkig toch wel weer enig vermaak op, en vond ik ook leuk uitgewerkt van ‘Blomkamp’. Maar, dat is wel één van de weinige of misschien de enige scene waar de actie tot zijn recht komt en er wellicht een kleine spanningsopbouw was.

Tuurlijk, zoals ik al zei heeft dit alles er waarschijnlijk mee te maken dat de COVID pandemie heeft geheerst (wat ‘joolstein’ volgens mij ook al benoemde) maar, had dan even gewacht met dit project. Want, ik weet zeker, als die mogelijkheden die er toen niet waren, nu wel werden gebruikt had ‘Blomkamp’ een veel betere film neergezet, dit was het constant net niet, en daar baal ik nog steeds enorm van.

De film was, zoals ik al zei qua concept best vet en had ook best wat kunnen worden. Het verhaal is ook helemaal niet slecht, alleen werd het saai uitgepakt en er werd gewoon niks mee gedaan. De priesters mochten van mij een betere rol krijgen, met wat meer actie en meer angst (horror werk met de demon) had de film een hele andere wending. Inderdaad, dat monster was opzich best nice gezien de pestdokter wat erin verwerkt was (ik weet niet of dit een referentie is naar de pandemie), alleen ja, ik voelde het gewoon niet.

Herzien door een gebrek aan actieve herinnering aan het verloop en het belandt op exact hetzelfde cijfer. Regisseur Neill Blomkamp leek dit vooral te dirigeren om zijn creativiteit niet stil te laten staan gedurende de coronapandemie en brengt dan ook enkele interessante concepten naar voren. Technologie wordt vlekkeloos gecombineerd met griezelwerk, ondanks dat Demonic nergens heel spannend weet te worden. Spijtig is de veel te grote dosis aan dramatiek die het verloop nodeloos vertraagt, evenals een nogal kleurloze finale. Blomkamp regisseert een professionele film die gevoelsmatig te weinig biedt om memorabel te blijven, maar naar mijn optiek niet de huidige lage scores verdient.