Spencer (2021)

Weer filmmagie

Jackie staat in mijn top-10 en om maar direct de vergelijking te maken: Spencer is minder evenwichtig, het scenario is niet vlekkeloos, qua acteren wint Nathalie Portman en de cameravoering was in Jackie van nóg hoger niveau. En toch is ook Pablo Larraíns Diana-project fantastisch. De winstpunten zitten in het productiedesign en, vooral, de muziek.

Wát een geweldige filmscore. Dit is de meest effectvolle en daarom beste filmscore die ik in tijden gehoord heb. Elk moment met muziek doet wat. Elk moment zonder is zorgvuldig gekozen. Er zijn (grofweg) twee strijkstukken; de ene lijkt in z'n melodie te verwijzen naar het Erbarme Dich (Bach) en de ander naar Dido's lament (Purcell). Verder is er een fraai pianomotief dat klassieke en minimal invloeden combineert. Er zijn een paar geweldige momenten waarin jazz de boventoon voert. En een enkele maal orgel, jawel, en hoe! De uitsmijter in de autorit aan het eind zal ik niet verklappen.

Net als bij Larraíns vorige biografische films worden alle filmische middelen tegelijk aangewend om impact te creëren. De beste momenten van Spencer zorgen dan ook voor kippenvel en waterige ogen. Ik vind dit echt filmkunst van het hoogste niveau. Je krijgt niet het levensverhaal van Diana te zien (let op: ze volgt geen enkele keer in de film 'het protocol') maar je bent voor twee uur met haar verbonden. Wie alleen stilstaat bij de vraag of dit een Oscar oplevert voor Kristen Stewart en wat er allemaal niet klopt met de feiten, die begrijpt er gewoon niks van.

Wie nog enige twijfel heeft over de acteerkwaliteiten van Twilight-ster Kristen Stewart, heeft aan deze film genoeg om daar een einde aan te maken. Ze alleen weet ze de mimiek, de intonatie en het stemgeluid van Lady Diana Spencer zeer dicht te benaderen. Veel belangrijker nog: ze weet de complexe persoonlijkheid van de onzekere, depressieve Diana op geloofwaardige wijze tot leven te brengen in deze “fabel gebaseerd op een waargebeurd verhaal.” Diana en Charles [Jack Farthing] zijn 10 jaar getrouwd en Diana is de etiquette rondom het kerstbezoek aan de koningin [Stelle Gonet, die ondanks haar beperkte tijd op het scherm grote indruk maakt] meer dan beu. Major Alistar Gregory [Timothy Spall] probeert haar in het gareel te houden, maar Diana voelt zich alleen op haar gemak wanneer ze zich volledig kan richten op haar zoons William [Jack Nielen] en Harry [Freddie Spry]. Die momenten zijn welkome afwisselingen in een drama dat zich teveel wentelt in Diana’s verdriet maar dankzij Stewart briljante spel nooit verveelt. Sally Hawkins biedt voorbeeldige ondersteuning als Diana’s vertrouweling. En wat is het prettig om Sean Harris eens in een sympathieke rol te zien.

Vervelende film. Het is een film waar ik best interesse in had, want ik vind Prinses Diana een heel interessant figuur. Toen ze vorig jaar in het nieuwste seizoen van The Crown zat vond ik dat van grote meerwaarde, omdat haar verhaal gewoon zo boeiend is van een gewoon meisje die een droomhuwelijk krijgt, maar doodongelukkig is met haar man en schoonfamilie en langzaamaan er uit probeerde te ontsnappen. Ik kijk bijzonder uit naar volgend jaar als The Crown verder gaat met haar verhaal.

En nu is er dus ook Spencer, met Kristen Stewart als Lady Di. Tsja. Zucht. Ik trek die Stewart gewoon niet met haar chagrijnige kop. Heb je soms hé. Ik heb niet al haar films gezien, weet dat ze meer kan dan die bakvis uit Twilight zijn, maar ze blijft gewoon niks bijzonders. Nou vind ik mezelf geen Diana-kenner, maar ik weet er best het nodige van. Ik kan Stewart totaal niet als Diana zien. Qua houding was het wel aardig met haar gekke karaktertrekjes, maar qua uiterlijk en overtuiging zeker niet. Het voelde enorm aan als Stewart die Diana speelt ipv Diana is. Het was ongemakkelijk en weinig naturel.

Er valt verder best veel goeds aan deze film te ontdekken, vooral qua decors, maar het was een lange zit. De film probeert een persoonlijke blik in het hoofd van Diana aan ons te tonen, maar daardoor is het allemaal onpersoonlijk en kil. Het is een keuze, maar niet eentje die ik sterk kan noemen. De koninklijke familie zit wel in de film, maar met een bijrol. Diana heeft nauwelijks een dialoog met een van hen in dit psychologische drama. Dat heeft ze wel met haar zonen Harry en William, waar je de menselijkheid weer zag. Dat waren nog wel aardige momenten, zeker ook met de laatste scènes in de auto. Dit alles word ondersteund met een behoorlijk aanwezige en daarvoor regelmatig op mijn zenuwen werkende soundtrack. Ik ben gewoon dit neutraal gaan kijken, maar het is gewoon onvoldoende. Het is wachten op The Crown om weer echt van Diana's présence te genieten. Buiten dat word het tijd Diana eens met rust te laten, alles is al wel verteld.

2,5*

Larrain flikt het weer, pracht van een film. Schitterend geschoten door Claire Mathon die ook al mijn favoriet van 2 jaar geleden vastlegde (Portrait de la jeune fille en feu), voorzien van een bijzondere score van Johnny Greenwood en Stewart is een genot om naar te kijken. Waar ze dit accent vandaan tovert (als er Oscars voor dialect coaches waren was de strijd gestreden) is me een raadsel, maar wat mij betreft verdwijnt ze wel praktisch geheel in deze rol.

Ik moet naar boven afronden, bedenk ik net.

4,3*

Mooi gerealiseerde 'fabel gebaseerd op ware gebeurtenissen', maar inhoudelijk helaas iets te abstract en afstandelijk om echt indruk te maken. Kristen Stewart is evenwel geweldig als prinses Diana en zij is omringd door een prima cast. Sporadisch voelt de film aan als een subtiele horrorfilm; lange shots door de verlaten gangen van het kasteel doen bijvoorbeeld denken aan een film als The Shining. Het past in ieder geval mooi bij de emotionele en psychologische hel waar de hoofdpersoon doorheen gaat.

Sterke film, een een biopic zoals ik ze graag zie: niet een heel levensverhaal, maar slechts een korte periode of één aspect en zo een persoon leren kennen. Ik vind dit niet eens een biopic overigens, maar eerder een film over een vrouw met psychische klachten (druk, stress) in de vorm van een (fictief) verhaal over de echte Prinses Diana, zoals Repulsion zo'n film was in de vorm van horror.

Dit is ook meer een Larraín dan een film over Diana. Zijn Jackie is beter, maar deze benadert op momenten wel die kwaliteit, vooral als de ontregelende muziek van Greenwood weer ten tonele komt, dan stijgt de film echt op. Prachtig geschoten, goed geacteerd, mooie decors (dat kasteel, dat ergens in Duitsland ligt, helpt daar ook aan bij) en kleding en vooral de psyche van Diana wordt sterk neer gezet. Wel zakt de film op momenten ineens enorm in, om daarna weer flink te stijgen. Maar vooral om die reden niet hoger dan 4,0*.

Heel afstandelijk gefilmd met een zeer onprettige, kinderachtige en wispelturige versie van Diana. Je vraagt je af waarom deze film is gemaakt. Niets zal mij bijblijven. De meeste indruk wordt gemaakt door de Porsche. Wat mij betreft een mislukt product.

Drie dagen uit het leven van prinses Diane. Drie dagen die haarfijn aantonen hoe beknellend zij het leven aan het Britse hof heeft ervaren. Tot op het schizofrene af.

Een prachtige, gevoelige film met een sublieme vertolking van Kristen Stewart. Zij speelt niet Diane, zij ís Diane. De beste rol uit haar carrière tot nu toe. Ik verwacht dat Stewart bij de uitreiking van de Academy Awards komend voorjaar vooraan zal staan, net als de film als geheel. En misschien is daar ook nog wel een plaatsje voor Timothy Spall, die met zijn haast gebeeldhouwde kop de nodige indruk maakt. Maar dat kun je geen verrassing meer noemen.

Larraín is een meester in het deconstrueren van historische figuren of gebeurtenissen; dat heeft hij laten zien in NO, Neruda, Jackie, en nu ook alweer in Spencer. De beelden van Mathon, de aankleding, het acteerwerk van de gehele cast, en de muziek van Greenwood: het is allemaal subliem. Maar die andere titels gebruikten de deconstructie om iets wezenlijks te vertellen over méér dan hun onderwerp, doorgaans over de kracht van verhalen en mythevorming. Spencer mist dit en daarmee ook wat noodzaak: Larraín blijft hangen in een mooie, empatische vertelling over de Princess of Wales, slaagt daarmee waar Hirschbiegel jammerlijk faalde in 2013, maar wie de beklemming van het huis Windsor door de ogen van Diana wil meemaken, kan ik misschien nog beter die beruchte horroraflevering van The Crown aanraden.

Vrij aparte film. Ik dacht dat ik wellicht naar een vrij realistische biopic of slice of life van Diana ging kijken, maar, naast dat er op een bepaalde manier wel voor realiteit is gezorgd, zit er wel een extra schep waanzin overheen. Het maakt het op zich best interessant en beklemmend om te kijken, maar het kon op momenten ook wat veel van hetzelfde worden waardoor toch een wat lange zit was.

Daarnaast is het natuurlijk vooral Kirsten Stewart en haar acteerprestatie waar je deze film voor kijkt. Toch best bijzonder dat een Amerikaanse actrice waar - zeker in haar Twilight-tijd - niemand echt een stuiver voor gaf uiteindelijk zoiets als dit weet neer te zetten. Je kan je voorstellen hoeveel (Britse) actrices wellicht auditie hebben gedaan, en dat zij het dan is geworden is best bijzonder. Er is goed te zien dat ze Diana en haar maniertjes en houdingen goed heeft bestudeerd en wat mij betreft zet ze een erg goede rol neer.

Lastig om te bedenken wat ik er verder van vind of hoe ik hem beoordeel. Vooral omdat de film zelf dat volgens mij ook niet helemaal weet. Op momenten is het een (aangedikte) biopic, op andere momenten wordt het thrillerachtig en wat surreëel. Je vraagt je af wat de nabestaanden van Diana hier van zullen vinden, want vrij overdreven en gewaagd is het allemaal wel voor een persoon die nog zo vers in het geheugen ligt (sowieso voor haar zoons).

3,75*

Wat een aanfluiting.

Naarstig op zoek naar potentiële toppers, voor mijn kijkervaring in het algemeen en mijn top 10 voor 2021 in het bijzonder, ging ik toch maar naar Spencer zien. Wellicht de zoveelste biopic over 's werelds bekendste prinses, maar daar had ik geen last van. Behalve wat beelden van weleer heb ik nooit iets gezien van of over Diana. De poppenkast van een koningshuis kan me gestolen worden.

Inhoudelijk is deze biopic nauwelijks de moeite. Diana is een zeurtrien, een labiel geval dat stijf van de stress staat en daardoor(?) strontvervelend is. Kristen Stewart imiteert haar accent en houding (die schouders bv.) vlekkeloos, maar het blijft een imitatie. Het script laat de hele film op een karikatuur lijken. Geen idee of dat de bedoeling was. De kwelling die Diana doorstaat maakt geen moment indruk. Typische clichés zoals een dicht op de huid zittende camera ontnemen elk beetje echtheid in wat, in het beste geval, een indringend portet van een gekwelde vrouw had kunnen geweest zijn.

Verder nog een iets te zware soundtrack, iets wat voornamelijk tijdens de finale wel erg vervelend wordt. Niet dat een meer bescheiden muzikale ondersteuning veel had gedaan, maar alle beetjes hadden geholpen.

1

Om te beginnen met het positieve: Kristen Stewart heeft me verrast. Ze lijkt sprekend op Diana en haar accent is (volgens mij) spot-on. Normaal vind ik haar nooit zo boeiend als actrice of mens, maar hier weet ze wel indruk te maken.

Verder was ook het allemaal mooi vormgegeven, de heuvels, bossen en het paleis. Ook al is het grotendeels in Duitsland gefilmd, het zette een geloofwaardige Britse omgeving neer.

Maar qua verhaal laat Spencer te wensen over; ik snap dat het idee was om het vanuit Diana's oogpunt te laten zien, het gevoel van opsluiting, eenzaamheid, worstelen met haar plichten en etiquette, maar het kwam niet altijd uit de verf. Ik miste de wezenlijke interactiviteit met de royal family, de diepgang in de gesprekken. Met alleen claustrofobische close-ups en zweverig gemijmer over hoe kut alles is vul je nog geen film. Laat het zién!

Door alléén maar op Diana te focussen en zo min mogelijk op de koninklijke familie, wordt Diana (ondanks haar psychische problemen en eetstoornis) wederom op een voetstuk gezet als de gevangen zielige deerne, opgesloten in een kille koninklijke wereld, verstikt door haar ijskoude schoonfamilie. Maar dat beeld kennen we al en is jarenlang opgedrongen door de media. Diana had meerdere gezichten en was ook niet perfect, zoals ook Charles en Queen Elizabeth goede en minder goede kanten hadden. Zelfs The Crown - zelf niet wars van dramatisering- weet dat een stuk veelzijdiger te vertellen.

Het voelt daardoor soms nogal goedkoop aan. Zeker ook het einde, waarin het vertrek van Diana wordt gevierd als een ontsnapping naar vrijheid vind ik te makkelijk.

3,25*

Het was af te wachten wat ik mocht verwachten van deze film. Het is immers niet de eerste vertolking van Diana in film of serie. Met oa Naomi Watts in Diana (2013) en Emma Corrin in The Crown (2020). De kritieken waren alvast zeer positief over Kristen Stewart, die ik zelf sowieso graag zie spelen. En regisseur Pablo Larraín liet met Jackie (2016) al zien dat hij een gelijkaardige film perfect aan kan.

Spencer is het verhaal van Diana op het hoogtepunt van de spanning tussen haar en het koningshuis. Een plek en instituut waar tradities en regels belangrijker zijn dan mensen. Geliefd door het volk, neergekeken door het koningshuis en achterna gezeten door paparazzi. Een ballon die op knappen staat. En nog meer bij Jackie, waar we via een interview dicht bij het hoofdpersonages staan, zitten we nog dichter bij Diana. Op een weekend tijd (in de film) voelen we die spanning alsmaar opbouwen.

Bijzondere inkijk op de gouden kooi en het strakke keurslijf waarin Prinses Diana zich bevond binnen het Britse koningshuis. Geen letterlijke biografie, want de film beslaat slechts drie dagen van haar leven. Een driedaagse die bol staat van traditie en protocollaire regels. Geen gezellige familiereünie, maar een afstandelijke haast georchestreerde poppenkast waarbij warmte wordt ingeruild voor kil- en afstandelijkheid en dat tijdens de belangrijkste dagen van het christelijke jaar.

Gezien de leeftijd van de kinderen waren Diana en Charles al gescheiden. En aan hun onderlinge relatie te zien was het ook al in te schatten dat ze geen koppel meer waren. De focus ligt volledig op Diana en haar worstelingen met de situatie. The Queen bijvoorbeeld had maar één zinnetje in de hele film, iets over het nemen van foto’s, en komt ook maar zelden in beeld. Uitstekende rol van Stewart die het prima doet.

Belangrijke bij een dergelijke insteek is de empathie die je als kijker zou moeten ervaren met het personage. Hier lijken Larrain en ook Stewart in geslaagd te zijn. Nu, belangrijk om aan te stippen is dat het leven van Diana veel meer is dan dit alleen. Deze film mag geen valkuil zijn voor de uitvergroting van dit ene facet van haar leven. Larrain waagt zich zelfs aan een aantal surrealistische scènes, niet altijd even geslaagd, net als die ruime interesse in Anna Boleyn, maar het levert wel een eigenzinnige en eigengemaakte biopic op.

Redelijke film over princes Diana die een kerstweekend doorbrengt met haar schoonfamilie. Slimme keuze om geen standaard biopic te maken, maar helaas wist het me als geheel niet helemaal mee te krijgen. Strak in beeld gebracht met mooi camerawerk en Kristen Stewart zet een goeie titelrol neer als een vrouw die ongelukkig is met het keurslijf waarin ze zich bevindt.

Van te voren had ik zo mijn bedenkingen met de keuze voor Stewart als Diana, hoewel ik slechts één film van haar gezien heb (Still Alice). Nu zegt dat wellicht meer over mijn keuze voor films, maar aan de andere kant zegt dat ook iets over haar keuze van films, want kennelijk duikt ze maar spaarzaam op in films die ik interessant vind. In ieder geval was mijn grootste angst dat Amerikaanse acteurs over het algemeen niet zo goed zijn met Britse accenten, dus waarom geen Britse actrice? Ik moet ook toegeven dat ik nu ook weer geen accentexpert ben en ik ben ook geen groot kenner van Diana, maar ik vond tegen mijn verwachtingen dat Stewart het meer dan uitstekend deed; ze heeft mij in ieder geval volledig overtuigd.

Dan de film. Iets minder dan een jaar geleden Jackie van dezelfde regisseur gezien en net als bij die film voelde deze film enigszins fragmentarisch aan (ondanks dat alles chronologisch tijdens een kerstviering plaatsvindt). Er wordt meer op het karakter Diana gefocused dan op plot. En dat is helemaal prima, zeker als het audiovisueel sterk aangekleed worden. De beelden hier zijn dan ook meer dan degelijk, maar het is met name de soundtrack die geweldig is. Heel erg ongewoon en zonder van te voren te weten wie de componist was, wist ik meteen dat het wel Jonny Greenwood (gitarist van Radiohead) moest zijn. De enige andere ongebruikelijke soundtracks die ik eerder hoorde waren allemaal van hem. Uniek en ontzettend sterk. Mede daarom een ster hoger dan Jackie. 3,5* dus.

De onheilspellende polyritmische jazzy soundtrack vertelt vanaf het begind dat we hier niet met een standaard biopic te maken hebben. Het is een subtiel portret van de nadagen van Diana’s leven aan het hof. De kerstdagen op precies te zijn. Het rek jurken toont aan dat vrijwel elke seconde van haar leven vastgebeiteld is door het protocol en voor zover deze ‘gevangenschap’ nog niet duidelijk was worden de gordijnen dicht genaaid en is de weg naar haar ouderlijk huis afgezet met prikkeldraad bewaakt door agenten.

Diana gedijd slecht onder deze omstandigheden en is een zenuwzinking nabij. Het is mooi vormgegeven en met veel gevoel geregisseerd. Stewart is ook erg goed als Diana.

Maar uiteindelijk vond ik het ook een saaie zit. Twee uur is aan de lange kamt, vooral omdat er ook nauwelijks progressie of liever gezegd, sprake van regressie is. Op dramatisch vlak is de film zeer monotoom en schokkender dan het te laat komen bij het diner of het dragen van de verkeerde jurk wordt get dan ook niet.

3*

Naar deze keek ik wel uit en het was wel een bijzondere film. De film vertelt ook niet het volledige levensverhaal, maar handelt maar over 3 dagen uit haar leven.

Het verhaal is dus niet zo uitgebreid en heeft ook nog eens een heel speciale sfeer.

De cast was wel erg de moeite, zeker Kristen Stewart speelde de pannen van het dak.

Qua verhaal had ik wel wat meer verwacht, maar de acteerprestaties maakten veel goed.

Helemaal mee eens, en goed geformuleerd. Een film als een kaakslag. In vergelijking daarmee is The Crown maar een slap aftreksel. Hier zie Charles ten voeten uit, als hij zegt: 'Ik hoop niet dat je dat heerlijke eten hier weer wegspoelt in de toiletpot'. En William die zijn moeder moet waarschuwen als haar gekte de overhand krijgt. Kippenvol en twee uur op het puntje van m'n stoel.

Jammer dat Kristen Stewart helemaal niet op Diana lijkt want ze acteert hier behoorlijk goed. De hallucinante beelden en muziek zorgen voor een onbehaaglijke sfeer. De geestelijke aftakeling van Diana en de steun van de kok en butler, alsook de scènes met haar zoons zijn goed neergezet. Ik vraag me wel af waarom die meid haar verliefdheid op Diana moest verklaren, is dat gebaseerd op enige feitelijkheid?
Ik zag onlangs een YT filmpje en ben nu wel heel benieuwd naar de serie The Crown. Elisabeth Debicki zet blijkbaar een erg gelijkende rol van Diana neer.

De stilering van regisseur Pablo Larraín deed me erg denken aan de films van Stanley Kubrick, maar als ik die naast Spencer hou is het verschil in kwaliteit toch aardig groot. Het ontgaat me volledig waarom een film, die erop uit lijkt te zijn om een persoonlijke band te scheppen met prinses Diana zodat de kijker haar leed meevoelt, zo afstandelijk in beeld wordt gebracht. Het is echt onvoorstelbaar hoeveel oninteressante shots en personages Spencer wel niet heeft. Daartegenover is de film erg knap gekadreerd en zitten er schaarse camerastandpunten tussen die indruk maken, maar visueel draagt deze film absoluut niets bij aan het lijden van Kristen Stewart. Nu we toch bij Stewart zijn aangekomen moet ik toch even tegen de stroming ingaan en veronderstellen dat ik het helemaal geen indrukwekkende acteerprestatie vind. Ze draagt vrijwel altijd dezelfde gezichtsexpressie en leunt sterk op een enorm zwaar aangezet accent, maar enige sympathie kon ik al bij al niet opbrengen voor haar verdrietige situatie. Het mag duidelijk zijn dat Larraín een kunstzinnige visie had voor de vertelling van dit verhaal, maar innemend, interessant, beklemmend en/of choquerend vond ik het allesbehalve. Punten voor zeer fijne details en een aardig geperfectioneerd gerealiseerde stijl, maar het blijft een film die ik snel hoop te vergeten.

Ideale film voor wie een hekel heeft aan Kerstmis, want geforceerde gezelligheid is wel het laatste wat je in deze Spencer zult aantreffen. Ik weet niet in hoeverre dit is gebaseerd op een verifieerbare werkelijkheid, maar wat ik meekrijg is in ieder geval een uiterst effectief portret van een levendige vrouw wiens hekel aan protocol en dwang in conflict komt met de ijskoude precisie van een koninklijk huis dat geen afwijkingen van Hoe Het Hoort tolereert. Veel staat en valt met de (in mijn ogen sublieme) vertolking van Kristen Stewart, maar wat mij betreft zijn de bijrollen bijna net zo belangrijk, met name die van Timothy Spall als de koninklijke bloedhond die misschien toch meer van Diana begrijpt dan je zou denken, Sean Harris (eindelijk eens in een sympathieke rol) als de vriendelijke baas van het keukenpersoneel, en Sally Hawkins als de hofdame wiens gesprek met Diana op het strand één van de hoogtepunten van de film is. De nachtelijke vergadering van majoor Diana met haar zoons is een andere belangrijke sleutelscène, en hoewel ik niets heb met koningshuizen (en al helemáál niet met het Engelse – nog nooit een aflevering van The jewel in the crown gezien) vond ik dit toch een fascinerende film.

Verrassend goed bevallen, eigenlijk de eerste keer dat Larrain me écht overtuigt. Zijn aanpak voor biopics vind ik ook veel interessanter dan de obligate opsomming van belangrijke gebeurtenissen uit het leven van een beroemdheid. De cinematografie is fantastisch, en Kirsten Stewart is echt geweldig in de hoofdrol. Je ziet wel vaker dat Britse acteurs zich een Amerikaans accent aanmeten en moeiteloos voor Yankee kunnen doorgaan, andersom is dat toch een stuk minder gebruikelijk. Stewart slaagt met vlag en wimpel, en geeft Lady Di verder ook heel goed gestalte. Voor zover ik dat kan beoordelen moet ik erbij zeggen, want ik ken Diana niet zo goed, dus als mensen die er verstand van hebben zeggen dat dit of dat detail niet klopt neem ik dat voor kennisgeving aan. Maar wat de film echt naar een hoger niveau trekt is de sublieme soundtrack van Greenwood, sowieso een geweldige muzikant en ook wel een van de beste filmcomponisten van het moment.

Leuke ironie wel, waarschijnlijk niet zo bedoeld, dat ze medelijden heeft met de patrijzen die worden geschoten, om daarna een maaltijd bij de KFC als ultiem moment van vrijheid te vieren.

Traditie als gestolde tijd. In 'Spencer' (2021) vormen de kerstrituelen in Sandringham House voor Prinses Diana (Kristen Stewart) een confrontatie met haar identiteit als volksheldin, haar psychische problematiek en de verwachtingen van het koninklijke huis. Net als met 'Jackie' (2018) maakte Pablo Larraín geen standaard biopic, maar vervlecht de regisseur historische authenticiteit met mythologie. In zekere zin een verdere vervolmaking van Larraín's stijl met een minder plotgericht narratief en meer magisch-realistische elementen. Het is ook zo knap dat je vrij snel bereid bent om de Amerikaanse, niet lijkende Kristen Stewart te accepteren als Lady Di. Haar stoïcijnse acteren vol onderhuidse frustraties past perfect bij een prinses die lijdt onder de absurditeit van een monarchie. Ook spaarzame momentjes van tederheid als burgers voor even de mens achter de mythe lijken te zien.

Vrij originele film, die behoorlijk slaagt in de weergave van Diana’s fragiele gemoedstoestand. Knap hoe die juiste sfeer wordt getroffen. Stewart schmiert er een beetje op los, maar haar labiele acteerwerk past goed binnen het geheel.

Niet echt geschikt voor kijkers die wat meer plotontwikkeling willen zien, en ik denk dat ik daar toch ook toe behoor, ook al begrijp ik dat dit niet echt het hoofddoel van de film is. Maar dat het hier dan ook nog eens gaat over Diana en de Windsors, waarmee je op alle mogelijke manieren al bent doodgegooid, helpt dan ook niet echt.

Afgelopen weekend Maria gezien wat naar meer smaakte, de tweede Larrain zojuist gezien maar pakt 'n stuk minder uit naar mijn mening.

3 dagen op één locatie gezien en verteld vanuit één getroubleerd personage was voor mij in dit geval te weinig om daar een boeiende 2 uur van te kunnen maken.