Moxie (2021)

Matige film over een tienermeisje die niet meer tegen het seksisme op school kan en actie onderneemt. De boodschap ligt er wat te dik bovenop en het maakt de film wat drammerig en hierdoor minder leuk. De balans tussen drama en komedie in deze high school-movie werkt ook niet even goed overal. Tweede film van Amy Poehler die ik toch liever voor als achter de camera zie.

Heel vermakelijke en verfrissende film over “girl power”. Er valt allicht van alles en nog wat aan te merken op deze film, maar in weerwil van eventuele tekortkomingen is de boodschap duidelijk. Er valt nog een wereld te winnen zolang macho’s denken dat ze op school de dienst kunnen uitmaken (vooral in Amerika).

Voor zover ik dat kan overzien de beste schoolfilm sinds The Breakfast Club (verder gaat elke vergelijking met die film mank). Hadley Robinson en Lauren Tsai zijn aangename verrassingen.

Opvallend.

Dit soort films kijk ik altijd wel door een sceptische bril, zeker aangezien je nogal makkelijk beïnvloed kan worden via het internet. Ik volg dan ook eigenlijk niet al te veel bewegingen, maar deze film wist me nog wel te overtuigen. Toch zit deze film niet zonder zijn minpunten.

Maar verder ook met genoeg pluspunten. Deze film voelt bij vlagen drammerig en pusherig aan, maar niet te vaak. Dat is juist het verfrissende, want waar films zoals Antebellum de mist ingingen weet deze film het iets beter aan te pakken. Zeker omdat alles niet te ver wordt overdreven. De boodschap hangt er wel, maar Poehler springt er niet te straight-to-the-point op in. Het zijn gewoon van die probleempjes die tot op de dag van vandaag nog steeds aan de orde zijn.

Acteerwerk is verder wel oké. Enkele personages spelen erg stereotiep, maar wel met net aan genoeg overtuiging. Schwarzenegger vond ik weer leuk, ook al hoor je hem hier niet leuk te vinden. Langford in haar bijrol doet het ook meer dan prima. Moxie valt wel in de categorie waarbij de bijpersonages het beter doen dan de hoofdpersonages, maar dat mag de pret niet drukken.

Waarbij ik normaal dit soort films als aanstellerig ervaar had ik dat hier niet zo zeer. Ik vond eigenlijk wel dat de film gelijk had, want dit soort dingetjes worden inderdaad te veel over het hoofd gezien. Op een filmische manier wordt het dan iets sterker aangezet, en soms is het vervelend, maar niet te vervelend. Ik kon de boodschap van de film eigenlijk in het algemeen best wel ondersteunen.

Het ligt er dan ook aan of je het wel wil geloven. Je kan dit soort films snel wegzetten als gezeik, maar soms moet je ook weleens accepteren dat een film gelijk kan hebben. Dat heeft deze film dan eigenlijk ook, maar doet dat soms op een iets te ongenuanceerde manier. Zo worden veel mannelijke personages als slecht afgeschilderd en veel vrouwelijke personages als goed. Die toon hangt er wel te veel bovenop.

Visueel verder lekker fris en fruitig, weinig punten waar ik me echt aan gestoord heb. Het kijkt vooral erg lekker weg allemaal en de lange speelduur is daarmee geen enkel probleem. Soms neemt Poehler haar eigen beweging ook een beetje in de zeik, wat ik ook wel kan waarderen. In het algemeen vond ik dit eigenlijk gewoon een prima film. Soms te drammerig en ongenuanceerd, maar verder best aardig. Vlot vermaak, geinige humor soms. Niks mis mee.

Moxie is een Amerikaanse frisdrank die in 1876 werd ontwikkeld. Aan het drankje werden geneeskrachtige eigenschappen toegekend. De drank bestaat nog steeds en wordt in sommige staten goed verkocht. De drank timmert ook taalkundig aan de weg. Het woord moxie deed zijn intrede in de Amerikaans-Engelse taal in de uitdrukking 'full of moxie‘. De term moxie heeft associaties met woorden als energiek, besluitvaardig en durf. In de film Moxie zijn dergelijke termen van toepassing op een groep vrouwelijke middelbare scholieren die de strijd tegen seksisme aanbindt.

Seksisme viert hoogtij op de school, is gericht tegen de vrouwelijke leerlingen en bestaat in vele vormen. Van verbaal denigrerend tot een fysieke tik op de bil. Ook bestaat er een lijst die met iedereen wordt gedeeld en waarin elk meisje op een groffe en seksistische manier wordt gekarakteriseerd. De school hanteert een dubbele moraal. Jongens en meisjes worden niet gelijk behandeld. Zo kan de populaire sportheld van de school zich alles permitteren, terwijl een meisje om het minste of geringste wordt gestraft. Genoeg onrecht dus om je als groepje meisjes druk over te maken.

De film richt zich vooral op het personage Vivian dat deel uitmaakt van de opstandige groep en zich in haar coming of age fase bevindt. Een onoverzichtelijke en turbulente fase in haar leven. Een meisje dat goed weet wat goed is, maar op zoek is naar de moed zich te uiten. Moxie is niet alleen een film met feministische tendenzen maar is in de vorm van het personage Vivian tevens een film die zich met haar persoonlijke problemen en twijfels bezig houdt. En dat doet de film op een amusante manier.

De film bevat een mengelmoes aan thema‘s en plotlijntjes, die niet altijd prettig harmonieus met elkaar zijn verbonden of met veel diepgang worden behandeld. En dat had best gekund in een film met een speelduur van 110 minuten.

Veel onderwerpen en veel handelingen dus. Sommige sudderen aangenaam door. Andere bestaan uit gezemel. En weer andere worden oppervlakkig aangeroerd en zeer gemakzuchtig opgelost. De gemene deler in deze brij aan indrukken is luchtigheid. De film permitteert zich wat ernstige en trieste momentjes, maar niet te veel en niet te lang. De atmosfeer klaart immer snel weer op. En dat kijkt gezellig weg maar doet afbreuk aan de serieuze seksistische problematiek die aan de kaak wordt gesteld. Door de luchtige insteek, deed het mij niet zoveel.

Moxie combineert feministische strijd met klassieke coming of age. Soms wel leuk en goed bedoeld, maar vooral ook heel luchtig. Veel serieuze impact heeft de film niet.

Voor serieuze impact zorgt het bandje Bikini Kill waarvan veel muziek is te horen. Geinig bandje!

Amy Poehler had beter even kunnen polsen bij haar vriendin Tina Fey die wel een goede tienerfilm heeft gemaakt met Mean Girls. Maar mijn God wat is deze film vaak cringy. Pijnlijk slechte dialogen en overall gewoon onrealistisch. Wat juist zonde is want de thema's zijn belangrijk en het concept is ook niet slecht. Alleen zo komt de boodschap bij mij in ieder geval niet goed over. Zitten maar paar lichtpuntjes in, zoals de jonge hoofdrolspeelster. Ondanks het script doet zij het behoorlijk goed.

Qua onderwerp zal het alvast gevoelige snaren raken, vooral mannen met lange tenen die het weer allemaal woke vinden. Toont toch maar aan dat zo'n film wel nodig is. Ik zag kort geleden ook de film Love, Simon. Ook een high school film maar dan over een jongen die worstelt met zichzelf om uit de kast te komen. Homoseksualiteit is ondertussen al meer aanvaard dan vroeger (gelukkig), maar als vrouwen zeggen dat ze lastig gevallen worden is het nog te veel dat ze niet moeten overdrijven.

Interessant onderwerp dus waar veel jonge (vooral vrouwelijke) tieners zich in wel kunnen vinden. Maar maakt het dan ook nog een goeie film? Het onderwerp alleen is niet genoeg natuurlijk. Je moet het ook wat aankleden voor een filmpubliek. En op dat vlak is het nogal cliché met momenten en gaat de film nogal op en af. Niet iedereen van de cast is even goed en Hadley Robinson is toch wat te zwak om de film te dragen. Het blijft nogal oppervlakkig. Het eindresultaat lijkt wel een aflevering van Glee, maar dan zonder zingende tieners.

Slecht is het niet, het geheel is vrij luchtig maar mist de juiste aankleding. Jammer, want een onderwerp als dit verdient toch wel een betere film.

Weinig subtiel. Alles dat qua seksisme gebeurt in deze film gebeurt in het echt ook, voorbeelden te over. Maar om alles samen te voegen in één film op één school? Nee, dat was me toch echt te veel.De film is wat drammerig soms daardoor en overtuigt juist niet in haar boodschap. Verder wel een leuk sfeertje (die school gaat echt leven), goed acteerwerk, sympathieke personages en de film kijkt wel redelijk weg. Nergens wordt dit bijzonder, maar al met al is het aangenaam kijkvoer. 3,0*.