Oxygène (2021)

Matige film waarin een vrouw wakker wordt in een cyrogene kamer met een laag zuurstofgehalte. Een opzet die al eerder is gebruikt waarbij de film zich nagenoeg in een afgesloten ruimte afspeelt met slechts één acteur. Mede hierdoor ontkomt de film er niet aan wat eentonig te zijn. Ondanks een paar prima verrassingen wil het ook niet echt spannend worden en ook valt het einde wat tegen.

Spannende, goedgemaakte thriller over een vrouw (Melanie Laurent) die ontwaakt in een cryogene kamer en niet weet wie ze is en hoe ze daar terecht is gekomen. Niet alle plotelementen zijn even geloofwaardig, maar het verhaal wordt knap opgebouwd en bevredigend afgerond. Daarnaast haalt regisseur Alexandre Aja visueel alles uit de kast om er iets moois en vooral afwisselends van te maken, ondanks het beperkte concept.

Mja, best wel een fijne claustrofobische thriller waarbij een vrouw een race tegen de tijd ondergaat om te overleven in een afgesloten ruimte. Met enkel een HAL, hier MILO genaamd, tracht ze te weten te komen wie ze is en wat ze daar doet.

Paniek en ongeloof maakt zich van haar meester en haar emoties komen vrij goed over op het scherm. Ik had wel de volle aandacht bij de film en ik wou wel weten wat er verder stond te gebeuren. Niet eenvoudig trouwens om dit te realiseren in een repetitief kader met slechts één personage en één locatie.

Spanning en betrokkenheid waren wel degelijk aanwezig. Helemaal niet slecht dus. Geen topper, maar gewoon degelijk. Afronding naar boven, 3,5*.

Best fijn claustrofobisch scifi-drama, en coronaproof Geen seconde verveeld eigenlijk, terwijl er mogelijke periodie was, dat ik dacht, dit kan saai uitdraaien, mr op één of andere manier, kwam dit moment niet naar voren en heerste er subtiel spannend sfeertje.

Uitstekende film. Vanuit de beperking door de kleine locatie ontstaat creativiteit om het audiovisueel en narratief interessant te houden. En daarin slaagt Aja over de gehele speelduur. Het claustrofobische sfeertje en de interactie met de stoïcijnse MILO zijn sterk. De muziek van Robin Coudert past ook goed, beetje Nils Frahm-achtig op een gegeven moment. Alleen het slotbeeld snapte ik niet, dat leek me onnodig definitief. Verder puik werk!

Mweh. Aardig concept, maar redelijk saai uitgewerkt. Niet dat ik iets tegen films in 1 ruimte heb, want bv Phone Booth of Buried bevielen me goed, maar hier pakte het me gewoon niet. Visueel mooi gemaakt, maar zo na een uur had ik het wel gehad. Ik vond de HAL-achtige computer hier ook niet dezelfde impact hebben als in een film als 2001. Voor een film van regisseur Aja had ik hoge verwachtingen, maar hij lost ze ditmaal niet in.

Vooruit, een krappe voldoende. 3*

"Je suis Milo."

Iets beter dan 'Crawl'.

Alexandre Aja poogt ditmaal een film te maken die zich bijna volledig afspeelt in één ruimte. In deze opzet volg je een vrouw die in een cryogene kamer ontwaakt en geen herinneringen lijkt te hebben. Veel tijd om daaraan te werken is er niet, gezien haar zuurstof vrij snel opraakt. Het doet mij een beetje denken aan films als 'Buried' en dergelijke.

Het mysterie wordt aardig in stand gehouden. Dit komt met name door de paniek die goed overkomt door het spel van Mélanie Laurent. Je moet wel enigszins geïnvesteerd zijn in haar personage, want anders houdt het gauw op. Desondanks vond ik het fijn hoe alles langzaamaan ontrafeld werd.

De toevoeging van de AI MILO zorgt voor een aardige interactie met de vrouw; van spannend tot komisch. Het is ook knap te noemen hoe de camera zo een kleine ruimte toch weet te vangen. Op den duur kan je wel uitstippelen hoe het verder verloopt, maar dat mag de pret niet drukken.

Al met al is 'Oxygène' een vermakelijke Sci-Fi voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

De futuristische Buried.

Volgens omschrijvingen had Alexandre Aja met dit project in Amerika willen blijven, maar door omstandigheden moest hij hiervoor terug naar zijn thuisland, waar hij sinds Haute Tension dit product aflevert. En Oxygene gaat weer verder dan de verwachtingen. Het begin is standaard; hoe kom ik in godsnaam hier terecht en vooral.... hoe kom ik hier in godsnaam weer uit? Het gaat hier om Liz, die hier sterk vertolkt wordt door Melanie Laurent.

Wat al snel duidelijk is is dat paniek en angst de meest slechtste raadgevers zijn. Ze heeft namelijk nog maar een klein percentage zuurstof over en het bovengenoemde zorgt ervoor dat dat nog sneller toeneemt. In haar handbereik heeft ze slechts een computerstem om tegen te praten en moet ze graven in haar geheugen.

En hier zet de film ons steeds op het verkeerde spoor, waarbij je op den duur gaat denken dat deze drie eindes heeft. Het psychologische aspect; het cynisme, wanhoop en doorzettingsvermogen dat Liz uit, de telefoongesprekken, de uiteindelijke herinneringen en de conclusie. Het maakt het ernaar dat dit een zeer interessant project is waarin Aja ondertussen erg actueel wil blijven. Algoritmes, social media dat zijn tijd vooruit is, en natuurlijk... een mogelijk dodelijke variant van een pandemie (een nieuwe corona-mutatie?)

De film weet mooi te schommelen tussen de claustrofobie in de capsule en de wazige herinneringen in Frankrijk en is niets meer zoals het lijkt. De herinneringen zijn erg sterk weergeven.... Wacht eens even... Herinneringen????

Voor mij is Aja hier weer goed geslaagd om een project neer te pennen. Geen popcorn-blockbuster dit keer. De montage is oogstrelend, de twist slaat op je borst, en nergens wordt het saai. Welkom terug in Frankrijk, Aja!

Trouwens: Liz is geboren op 3 januari 2003 in Stockholm. Exact dezelfde geboortegegevens van Greta Thunberg. Toeval???

4,5*

Wat een saaie bagger. Zonde van mijn spaarzame vrije avond, ik had beter Friday the 13th deel 3 kunnen kijken ofzo, dat heeft tenminste amusementswaarde.

Het Franse bioscoopmeisje uit Inglorious Bastards doet het wel goed, maar daar is alles mee gezegd.

Ik liet me helaas misleiden door een Facebook-post van Moviemeter waarin staat dat deze film een ‘monsterscore’ op bijv Rotten Tomatoes krijgt: dat neem ik dus nooit meer serieus.

Krijgt hier niet voor niets amper een voldoende, zullen we maar zeggen.

Trust in Aja! Wat mij betreft één van de betere genrefilmmakers van deze generatie. Al zó lang extreem consistent in kwaliteit en tegelijkertijd continue voor zichzelf opzoek naar iets nieuws. Hoewel scenario's die zich beperken tot een kleine, afgesloten locatie voor vele regisseurs een struikelblok vormden, neemt Aja die met opvallend veel gemak. De futuristische setting is (in het kader van 'iets nieuws proberen') de grootste selling point en opent deuren die je normaliter ''mist''. Communicatie, informatie en meer ruimte om wendingen (in z'n eigen wereldje) relatief logisch te presenteren. Goed gedoseerd, sterke performances en een fraai slot.

Ik moest er even inkomen maar al bij al zit het verhaaltje nog wel interessant in elkaar. Aja is altijd wel iemand die voor vernieuwing probeert te zorgen in het SF, horror en thriller genre en dat probeert hij nu ook weer. Mélanie Laurent is een prima actrice die de film alleen draagt natuurlijk met wat ondersteuning van het AI systeem van de cyropod waar ze in ligt en audioverbindingen van buitenaf. Het einde is best ok, maar ik vond de film eigenlijk wel wat lang. 1u20 was voor mij voldoende plus het aftelsysteem van de zuurstof werkt ook maar zoals het de makers goed uitkomt. Ik vond dit veel te gemakzuchtig gedaan wat wel wat punten aftrek kost.

Een film van Alexandre Aja. De man is geen persoonlijke favoriet, maar wel een regisseur die met films als Haute Tension (2003), The 9th Life of Louis Drax (2016) en Crawl (2019) best aangenaam kijkwerk afleverde. Voor Oxygène geldt dat ook. Oxygène is een film die verscheidene genres met elkaar verbindt en die wat mij betreft tot op heden Aja's beste film is. Van de geziene films natuurlijk.

Oxygène begint met mysterie als het vrouwelijke hoofdpersonage ontwaakt en zich niets kan herinneren. Samen met de kijker probeert zij uit te vinden wie zij is en waarom zij in hemelsnaam ontwaakt in een vastgeketende positie in een afgesloten kleine ruimte. Zonder bewegingsvrijheid en met als enige verbinding tot de buitenwereld een computerstem, die kennis vertegenwoordigd maar die kennis slechts spaarzaam prijs geeft. Ja, een leuke opzet.

Het is een benauwende situatie die de film spannend verbindt met een strijd om te overleven. Een beperkte zuurstofvoorziening in combinatie met de factor tijd spelen daarin een belangrijke rol. Bijzonder aardig is dat de film een realistisch tijdsverloop hanteert. Geen filmische trucjes om de tijd te manipuleren teneinde de spanning te verhogen. De klok tikt en de klok doet dat zoals een klok hoort te tikken. Heel kil. Heel onverbiddelijk. Heel spannend.

De claustrofobische setting dringt een onvermijdelijke vergelijking op met Buried (2010). De film over een man die levend wordt begraven en een weg naar buiten moet zien te vinden. Zo intens als die film wordt Oxygène niet. Oxygène is minder rechtlijnig. Minder beperkend. De begrensde setting is goed voor een benauwend stukje film, maar het script gunt de protagonist al snel meer speelruimte. En dat geeft mogelijkheden tot verassingen. Net als je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, trekt de film het volgende konijn uit de hoge hoed. Konijnen die goed zijn voor veel dynamiek en hectiek. Iets meer terughoudendheid had van mij gemogen. De talloze wendingen hebben invloed op het inlevingsvermogen van de kijker. Om de film geloofwaardig te blijven beleven is af en toe rekkelijke inspanning van de kijker nodig.

De film is gesitueerd in een mooie rustige setting die wordt gedomineerd door de kleuren blauw en wit. Prima passend bij deze thriller die ondanks de momenten van hectiek toch vooral onderkoeld is. De setting is tevens zeer geschikt voor het sfeervol uitspelen van Aja’s horrorachtergrond. Hij creëert een onaangenaam en benauwend gevoel en raakt op die manier heel effectief een dreigende snaar bij de kijker, Een gevoel dat nog eens wordt versterkt door het inbrengen van plotselinge explosieve schrikmomenten.

Oxygène is een spannende film. De vele verrassingen zorgen voor dynamiek, maar tasten hier en daar ook de bereidheid aan om helemaal in de belevenissen van de protagonist op te gaan. Ach, het zijn details. Oxygène is vooral aangenaam kijkwerk.

Redelijk sterke sci fi thriller. Het verhaal zit best leuk in elkaar, hoewel het niet altijd even sluitend is. Daarnaast bevat het een tweetal leuke twists. De uitwerking is knap want ondanks dat het zich alleen in een kleine ruimste afspeelt, blijft het ruim anderhalfuur lang boeien. De film verveelt ook geen moment. Dit ook mede dankzij het sterke acteerwerk van hoofdrolspeler Laurent. Visueel ziet de film ook prima uit. Aangename verrassing. 3.5/4.0

Liz [Mélanie Laurent] ontwaakt in een cryogenische capsule zonder te weten hoe ze daar is gekomen, waar de capsule zich bevindt en wat haar buiten die capsule staat te wachten. De zuurstofvoorraad neemt echter af en met de hulp van computer M.I.L.O. [stem van Mathieu Amalric] probeert ze zich uit deze situatie te redden. Maar M.I.L.O. is geprogrammeerd om protocollen te volgen die Liz niet kent en dat maakt de situatie extra gevaarlijk. Technisch prima film en Laurent levert puik werk af, maar het concept is bepaald niet origineel en leent zich beter voor een aanzienlijk korter format.

Aja op niveau.

Niettemin is Oxygene wel een andere film voor zijn doen. Fans van Aja zullen namelijk vast wel doorhebben dat de beste man zich thuisvoelt in het horrorgenre, maar in Oxygene is daar niks van voelbaar. Deze film is een relatief simpele sciencefictionfilm met wat thriller en dramaelementen, toch wel nieuw terrein voor Aja.

Maar zoals ik al van hem had verwacht lost hij dat keurig op en op deze manier is Oxygene geen fout geworden. Normaal kan ik dit soort films die zich enkel en alleen op 1 locatie afspelen niet zo waarderen, maar Aja lijkt zich dat ook te beseffen en vult de film met genoeg attributen op om het als geheel niet in te laten kakken. Zo zie je maar dat je met de juiste regisseur een heel eind kan komen.

Toch voelt de film best veilig aan, omdat het weleens de neiging heeft om naar die R-rating te hunkeren. Dat gebeurt alleen niet, en dat verklaart mogelijk de 12+ van de film. Zowat de eerste rating onder de 16+ ooit voor Aja. Het blijft altijd veilig aanvoelen in deze film, terwijl dat helemaal niet hoeft. Je brengt een film uit op Netflix met een enorm simpel concept, wat heb je dan eigenlijk te verliezen?

Visueel ziet de film er keurig uit. Goede effecten, genoeg kleur en sterk cameragebruik. De sfeer mist wel een beetje door de film heen, het voornaamste kritiekpunt is dan ook dat de film niet bepaald spannend kan worden. Nergens voelt het maar aan alsof Laurent maar een beetje in gevaar is, en dat kan ook mogelijk zo zijn omdat Laurent zelf niet haar beste prestatie neerzet hier.

De soundtrack is sterk en de film duurt niet te lang, met dit genre kan je ook veel verder uitreiken dan bij bijvoorbeeld opgesloten zitten in een ordinaire kamer. Vergezocht maar passend, Oxygene staat garant voor een aardige 100 minuten aan vermaak. Nergens echt inkakmomenten, maar ook nergens echt een "zuigeffect". Niet Aja zijn sterkste film, maar zeker niet onder zijn niveau. Goed.

Degelijk, maar Aja heeft in mijn ogen heel wat betere films al gemaakt. Nu sowieso een dikke pluim voor het camerawerk en de overtuigende rol van Mélanie Laurent. Het verhaaltje is voldoende mysterieus en eigenlijk ook wel origineel uitgewerkt gezien het bekende thema van ergens in vast zitten en proberen eruit te geraken. De uitleg naar het einde toe tijdens de mooie visuele voorstelling is prima. Toch mist de film de nodige spanning en vooral de uiteindelijk ( in een paar seconden ) wel zeer gemakkelijke oplossing via de hulp van computer Milo is een afknapper. 6/10

Ademnood

Alexandre Aja is lekker op dreef in Oxygène in deze vlotte sciencefiction thriller. Op enkele momenten werd ik enigszins uit het verhaal getrokken. Dit was op het moment dat de onthulling kwam dat de hoofdrolspeelster zich in de ruimte bevond, in een wel erg overduidelijk geanimeerd ruimtevaartuig . Ook het weliswaar korte moment [spoiler dat Liz haar oudere zelf terugzag in een Youtube video waarbij ze dezelfde actrice door middel van make-up op een hele ongeloofwaardige manier ouder wilden lieten lijken, vond ik rampzalig uitgevoerd. Ik kreeg bij dit soort momenten het gevoel dat met nog iets meer tijd en aandacht dit mooier gladgestreken had kunnen worden. Maar wellicht was er een druk vanuit Netflix om de titel op een bepaalde datum uit te laten brengen?

Bovengenoemde irritatiepunten volgen wanneer het verhaal al een aardig eind onderweg is en gelukkig is de verdere uitvoering sterk en spannend genoeg dat ik hier wel doorheen kon kijken. Hoewel het tempo soms een tikkeltje hoger had mogen liggen stelt de uiteindelijke ontknoping niet teleur en zit deze ook nog eens erg goed in elkaar. Dit is hierdoor daadwerkelijk een must-see voor alle sci-fi liefhebbers. Een solide 7 heeft deze dan ook zeker verdiend.

3,5*

De Franse regisseur Alexandre Aja is nu niet direct een favoriet. Zijn eerste Franse film was wel aardig maar de remakes, satire met een horrorsausje, melodrama of krokodillen bevielen me minder. Te gelikt, te glad of gewoon te vervelend. Nu Aja min of meer terugkeert naar Frankrijk voor een vlot geregisseerd Sciencefiction-thriller weet hij mij gelukkig weer een beetje te overtuigen. Al is veel hiervan misschien meer te danken aan actrice Mélanie Laurent want ze houdt zo ongeveer in haar eentje de aandacht vast! De film is eigenlijk niets anders dan een dikke meeslepende negentig minuten een jonge vrouw die plotseling ontwaakt in een cryogene-hightechcapsule zonder herinneringen, op een paar flashbacks na, die praat tegen besturingssysteem M.I.L.O. Maar het feit dat ook jij als kijker helemaal niks weet maakt dat dit een goed onderhuids spannend verhaal met een flinke dosis claustrofobie was. Er wordt slechts van een hele kleine ruimte gebruik gemaakt, maar het camerawerk is opvallend mooi. Alle hoeken en bewegingen die gemaakt kunnen worden in deze beperking worden gebruikt. Ja het acteerwerk en de cinematografie zijn de absolute pluspunten die film zeer aangenaam maken!

Het klikt maar zelden tussen mij en films uit het sciencefiction genre. Zo ook deze film, waarbij ik ruim anderhalf uur heb zitten kijken naar een vrouw die in een soort doodskist met allerlei technologische snufjes vecht voor haar leven. Mélanie Laurent doet haar best, maar kan er ook weinig van maken. Niet mijn ding.

Fraai. Van te voren had ik hier niet heel veel zin in, want films die zich in één enkele kleine ruimte afspelen maken me een beetje claustrofobisch. Al is dat vaak ook de sfeer die zo'n film wil oproepen, wat natuurlijk niet geheel ongepast is.

Deze film heeft echter veel meer te bieden: mooie beelden en een prettige etherische soundtrack die erg sfeerverhogend werkt. En verder een sterk en interessant plot, waarbij we eerst geen idee hebben wat er aan de hand is, maar gaandeweg steeds meer puzzelstukjes op hun plaats vallen met de nodige verrassende wendingen, die niet geforceerd aanvoelen. 4*.

De moeite waard.

Door de grotendeels beperkte omgeving doet het vrij low budget aan maar de productiewaarde is toch hoger dan hij lijkt, zeker door de fraaie beelden die de film in petto heeft. De ambient soundtrack beviel me erg goed. Het acteren is een tour de force voor hoofdrolspeelster Laurent die goed uitpakt. Verder fijn om eens een keer een franstalige productie te zien. Aangezien er toch veel wordt gepraat tussen Omicron 267 (bijzondere naamkeuze in 2021, nota bene naar aanleiding van een virus...) en de computer, MILO, is het wel prettig om dat in een fraaie taal te horen.

Maar de film blijft vooral ook boeien omdat je toch benieuwd bent hoe het af gaat lopen. De voornaamste bezwaren die ik tegen kan werpen zijn: te lang, had makkelijk een kwartier afgekund en vooral: te serieus en zwaar op de hand. De film is in hetzelfde bedje ziek als Gravity en Interstellar en bevat dus geen enkele humor. Enfin, verder goedgekeurd, ca va.