Mass (2021)

In een Episcopaalse Kerk treft Kendra [Michelle N. Carter] met behulp van ouderling Judy [Brenda Wool] de laatste voorbereidingen voor een bijeenkomst met vier mensen. De aandacht voor elk detail onthult dat het gaat om een gewichtig gesprek. Kort daarop arriveren Gail [Martha Plimpton] en Jay [Jason Isaacs] en even later nemen Linda [Ann Dowd] en Richard [Reed Birney] plaats in de gespreksruimte. De dialoog komt moeizaam op gang. Waarom komen deze mensen bij elkaar? Wat hebben ze te bespreken en waarom is de spanning in de kamer zo te snijden? Franz schreef tevens het scenario waarin hij op intelligente wijze gebruik maakt van verwijswoorden om de kijkers te laten gissen naar de aanleiding voor het gesprek. Wanneer Gail eindelijk expliciet maakt waarover het gesprek gaat komt dat als een schok en wat zich vervolgens ontvouwt is een intelligent geschreven en voortreffelijke geacteerde woordenwisseling over een zeer controversieel onderwerp, bekeken door de ogen van ouders die worstelen om genuanceerd te blijven terwijl ze overmand worden door emoties. De statische setting maakt dit visueel weinig interessant, maar de sterke vertolkingen garanderen dat dit een film is waarbij je na afloop even de tijd nodig hebt om alles te verwerken.

Emotionele confrontatie tussen ouders, wier kinderen betrokken zijn bij een schietpartij op school. Enerzijds als dader, anderzijds als slachtoffer. Een ongemakkelijke film met doorleefd acteerwerk. Geen film die je tussendoor even voor je plezier opzet.

Mass is het regiedebuut van acteur Fran Kranz. Ik ken de acteur van zijn rol als stoner Marty in The Cabin in the Woods (2011). Nooit gedacht dat in hem een regisseur lag verscholen. En een schrijver, want het script is ook van zijn hand.

Mass is een prachtfilm. Een ontroerend drama. Een film met een enorme emotionele laag. Een sobere en uiterst sensibele film die zich richt op vier personages die gezeten rondom een tafel in een zuinig ingerichte kamer in gesprek gaan.Twee echtparen die elkaar vertellen over het leed dat hun is overkomen na een tragische gebeurtenis die de vier personages diep heeft geraakt.

Het acteerwerk is van hoog niveau. Om pure emotie heel authentiek te spelen en de kijker met een zwaar onderwerp in een sobere setting zonder filmische verfraaiingen te ontroeren is knap. Daarbij: Kranz maakt in zijn film geen gebruik van achtergrondgeluiden. Het beklemmende en ongemakkelijke gevoel dat bij het kijken naar vier personages in een emotioneel beladen gesprek vol tragiek opborrelt, wordt er hevig door versterkt. De soberheid van de setting, die geen afleiding biedt en de kijker geen andere keus geeft dan de focus blijvend op de personages te richten, helpt natuurlijk ook. Het is intens.

De film gaat over rouwverwerking. Over schuld. Over boete. Over haat. Over boosheid. Over onbegrip. Over al die zaken die eerst geopend moeten worden, alvorens het mogelijk is een verschrikkelijk pijnlijk verlies te kunnen verwerken. De personages wisselen vriendelijkheid, agitatie, woede, verdriet en medelijden af. De dialogen klinken authentiek en zijn intens. Ze emotioneren.

Mass is een aangrijpend drama dat in feite een gesprek is tussen twee echtparen. De film ziet af van filmische trucs om emotionaliteit op te roepen. Het is een film die simpelweg de complexe geestelijke hoedanigheid van vier mensen na een enorme traumatische klap en de rauwe emoties die daarbij in al hun extravagante vormen los komen, op schitterend ontroerende wijze tot leven weet te brengen.

Prachtfilm.

Prachtig gespeeld drama waarbij we getuige zijn van een confronterend gesprek tussen vier mensen. That's it. De materie is echter dermate fascinerend en aangrijpend dat ik aan het scherm gekluisterd zat. Daarnaast doet de film nergens theatraal en/ of gekunsteld aan. Alle akteurs zijn hier subliem, maar ik werd het meest geraakt door Reed Birney, die ik nog kende van de doorgedraaide flop Crimewave van Sam Raimi. Nooit kunnen vermoeden dat dat zo'n goede akteur zou worden!

Acteursfilm.

Een kleine film waarbij een bepaalde spanning door het onderwerp voelbaar is en zoals de serieuze critici graag zien het is zonder opsmuk gemaakt. Ruim 70 jaar na 12 angry man werkt dit nog steeds bij de critici. Jason Isaacs die mij nooit heeft weten te bekoren is hier erg sterk. Toch voelde het voor mij te veilig aan. Het onderwerp is de eerste 30/40 min nog wel boeiend maar dan valt het wat in herhaling en begrijpen wij het punt, er zijn geen winnaars alleen maar verliezers bij een tragedie als deze. Doordat het toch een geschreven scenario blijft reageren ze ook allemaal net iets te snel en gevat op elkaar waardoor het nooit echt beklijft. Zowel qua belichting als bij de camera was geen talent te bespeuren. Dat de aankleding verder klein is, is prima. Toch kan je door kadrering, subtiele belichting veel sfeer creëren. Daar heeft Kranz en crew geen kaas van gegeten. Het is jammer want puur qua acteerwerk en scenario had dit een veel boeiendere film kunnen opleveren.

3 sterren.

Sterk.

Wie had het gedacht. De sul in Cabin in the Woods regisseert 10 jaar later een kleine, maar sterke film. Fran Kranz is er absoluut eentje om in de gaten te houden, maar dan is het nu afwachten wat hij gaat doen zou hij beslissen om de volgende keer een film te maken die zich niet in een enkele kamer afspeelt en op het schrijfwerk leunt.

Al vanaf het begin mag het duidelijk zijn dat de regie eigenlijk niet heel veel toegevoegde waarde heeft. Ik ga er niet vanuit dat Mass lang heeft geduurd om in elkaar te steken, maar de simplistische aard van de film heeft zijn voordelen. Zo geeft het de ruimte aan de cast om echt te acteren, en die kansen worden gegrepen. Erg sterk acteerwerk van alle vier de leden die geen moment verloren lijken te zijn hier.

Het wordt niet helemaal duidelijk waar de film in het begin heen wil, maar ik raad diegene aan die maar een kort vermogen van concentratie hebben om toch even door te zetten. Uiteindelijk laat de film namelijk de inhoud van de kern wel zien en vanaf dat moment wordt het een complex gebeuren. In principe kijk je tegen een discussie aan die op een wat capabelere manier wordt gevoerd, maar uiteindelijk uit de hand loopt.

Het sterke acteerwerk zorgt ervoor dat de scenes binnenkomen, het is pas na ongeveer 75 minuten dat de film plots wat gescript aan begint te voelen. Het proces van vergeven vond ik net te veel van het goede, maar de film herpakt zich gelukkig in de finale weer. Het is knap hoe de film zo knap kan leunen op de interne spanning van de situatie, zonder gebruik te maken van een onheilspellende soundtrack of flashbacks. Het is allemaal op een erg aparte manier intrigerend.

Zeker een aanrader, want de film leunt knap op de acteurs. Qua regie niet briljant, maar wel sterk geschreven. Ik ben benieuwd of die Kranz nog even door gaat zetten als regisseur, want dit is wel een redelijk typerend lockdown-gebeuren. Dat neemt niet weg dat het een uitzonderlijke film is. Blij dat ik dit niet heb gemist, want het is 't absoluut waard.

De ouders van een vermoorde jongen gaan (op initiatief van hun therapeute) een praatsessie aan met de ouders van de dader in de hoop antwoorden maar vooral ook ‘healing’ te verkrijgen. Het is het soort confrontatie en gesprek dat je ook tegenkomt in programma’s van Oprah Winfrey en Dr. Phil en ik weet niet of deze film daar zoveel aan toevoegt. Het script is weliswaar uitgekiend uitgeschreven met louter personen die zowel heel emotioneel zijn als zich heel eloquent kunnen uitdrukken, maar dat geeft het onechte van deze film- of toneeldramatisering ook wat weg. De film lijkt meer geschreven voor de acteurs om hun kunsten te vertonen dan voor het publiek. En je ziet al vanaf het begin aankomen dat in de eerste helft er vooral confrontatie, verwijten en haat is maar dat er breekpunten komen waardoor de uitkomst er een van vergeving en liefde is. Het voelt allemaal ook erg christelijk – niet voor niets vindt het gesprek plaats in een kerk – en daarmee opnieuw erg Amerikaans. Gezien de positieve kritieken had ik er meer van verwacht.

Prachtige film waarin twee echtparen een gesprek in een kerk hebben gepland. Dialoog gedreven, aangezien zo'n beetje de hele film bestaat uit het gesprek tussen deze vier personages in één kamer. Goed opgebouwd, waarbij het lang duurt voordat duidelijk wordt wat er is gebeurd. De onderlinge spanning is voelbaar en de emoties lopen hoog op. Sterke dialogen en uitstekend acteerwerk. Een veelbelovend regie- en vooral schrijfdebuut van Franz Kranz.