Prisoners of the Ghostland (2021)

Deze film moet je echt alleen kijken als je in een flinke trip zit. Clean en nuchter is dit een drama van jewelste....pfff... Alsof de hele film een psychedelische nachtmerrie is. Ik kan werkelijk niets noemen dat me geboeid of verrast heeft. Het verhaal an sich is natuurlijk al dunnetjes: crimineel moet van nog grotere crimineel dochter gaan redden, om zijn vrijheid terug te krijgen. Maar wat je ervoor krijgt slaat nergens op. Ver buiten alle realiteit en ver buiten het genre van fantasy of actie. Ja, fantasie is het wel, maar behoorlijk warrig. 3 dagen de tijd om te zoeken en het is praktisch om de hoek, waar Bernice zich bevindt. Dit is echt de laatste film die ik kijk met Cage. Wat een gedrocht van een film, voor mij dan....

Matig.

Zeer teleurstellende Sono die zichzelf hiermee niet bepaald eer aan doet. Ik was al geen fan van Sono, dat zal ik meteen eerlijk zeggen, maar ik betwijfel of deze film ook bij de fans echt gaat aanslaan. Het was een nogal levenloze vorm van cinema die wel heel graag vol leven wil zitten. Voor Cage is dit ook een stap terug.

Fans van een wilde Cage opgelet, deze film zal je in geen enkele manier bevredigen. Buiten wat schreeuwmomenten en een paar leuke acties krijg je een nogal saaie Cage te zien die veel serieus kijkt en dwaze dingen doet, maar nooit echt aanslaat bij het publiek. Het acteren was goed, maar het personage is een grote stap terug voor NicCraze.

Visueel zitten er veel mooie decors tussen, met aandacht voor kleur, detail, architectuur en versiering. Moseley speelt een goede rol, beter dan al die nutteloze bijpersonages. Het "geestenland" ziet er ook geweldig uit. Sono heeft budget gekregen en maakt er gebruik van. Het levert wat mooie plaatjes op, en die weten je geboeid te houden van begin tot eind.

Het camerawerk is absoluut belabberd en alle gevechten worden te futloos in beeld gebracht. De editing is ver ondermaats, iets dat Sono in het verleden wel onder de controle had. Eigenlijk wordt geen enkele scene goed in beeld gebracht. Voor een film die je een waar avontuur beloofd is deze film dan ook een teleurstelling. Cinematografisch qua kleur nog wel in orde, maar het wordt allemaal zo ontzettend saai in beeld gebracht.

Deze film promoot zichzelf als gek, ondanks dat Sono daar juist een ander antwoord op had. Voor een gekke film ontbreekt het Prisoners of the Ghostland aan werkelijk alles. Gestoordheid, grafische horror, een hoog tempo en een energiek verloop. Ik weet niet wat er met Sono is gebeurd. Nogmaals, ik was nooit een fan, maar wat hij hier doet, daar schrik ik gewoon van. Deze film kent waarschijnlijk de lelijkste samoeraigevechten in beeld gebracht ter wereld. Grote teleurstelling, en ver ondermaats voor zowel Cage als Sono.

Maffe maar tegelijkertijd tamme en vooral weinig boeiende mengeling van western, musical en post-apocalyptische fantasie. Cage doet zijn ding maar ook hij kan niet voor vuurwerk zorgen. Tegenvaller van de doorgaans op hol geslagen japanse regisseur Sion Sono, die zich hier in zijn engelstalige debuut hoofdzakelijk lijkt in te houden. Het is het allemaal net niet.

Na een paar leuke films de laatste jaren met Cage in de hoofdrol is dit toch wel terug een sisser van formaat. De film weet alleen qua kleurgebruik en mooie decors punten te scoren. Het verhaal is chaotisch opgebouwd en stelt eigenlijk niks voor. Je zou de durf en de originele insteek van de regisseur nog kunnen waarderen, maar het moet nog iets zijn. De actiescènes zijn vaak duf uitgewerkt en ondanks er heel wat personages in de film zitten, weet geen enkel te boeien. 3/10

Nicholas Cage belandt letterlijk en figuurlijk in Niemandsland met deze pretentieuze, volstrekt oninteressante SF-thriller waarin hij boete moet doen voor een mislukte bankoverval met dodelijke slachtoffers. Hij krijgt opdracht van de gouverneur [Bill Moseley] om Bernice [Sofia Boutella] op te sporen en te bevrijden uit Ghostland voor de explosieven in zijn pak zijn edelen delen opblazen. Wat volgt is een rariteitenkabinet en een serie wazige scènes die je volstrekt onverschillig laten. Sono denkt blijkbaar dat hij Fellini, Bergman en Lynch is. Ik denk het ook ja...

Wow! Film van het jaar! Ultieme ode aan de post apocalyptische cinema met Nicolas Cage in de rol van Snake Plissken. Maar wel met een oog meer en een teelbal minder. Dat de film onsamenhangend is en van de hak op de tak lijkt te springen vind ik juist een pré. Het maakt de film lekker onvoorspelbaar. Daarnaast worden we getrakteerd op rariteitenkabinet met een overdosis aan Japanse gekkigheid.

Briljant hallucinant meesterwerkje. Wat een feest!

Dikke 4,5*

In de kern is het verhaal simpel: een bankovervaller (Nicolas Cage ) wordt vrijgelaten uit de gevangenis door tirannieke gouverneur (Bill Moseley) met de opdracht om de kleindochter Bernice (Sofia Boutella), op te sporen die is weggelopen. Ware het niet dat dit de filmische waanzin van regisseur Sion Sono is! En de gehele film wordt gepresenteerd zonder context of logica. Wat dat betreft stelt de film zeker niet teleur!

Tja tientallen verschillende genres en invloeden botsen met elkaar en maken de film onlogisch, absurd, misschien zelfs soms belachelijk, maar tegelijkertijd ook waanzinnig vermakelijk. Een cowboydorpje waar moderne auto's rondrijden in feodale Japan, vol samurai's en geisha's wordt het gerund door een soort Amerikaanse dictator met grote cowboy hoed en laarzen. De Western Bank die er aan de buitenkant historisch uitziet maar van binnen klinisch en futuristisch is. Cage in een leren pak dat zijn testikels en meer kan laten ontploffen, ratmensen, mensen die proberen de tijd te stoppen door de wijzers van een gigantische klok tegen te houden en meisjes die poppen worden. Personages zingen, dansen en krijsen, giechelen of zijn cryptisch.

Het is zo belachelijk als het klinkt, en regisseur Sion Sono probeert dit nooit in een tastbare realiteit te verankeren. In feite is de grootste kracht van de film de over-the-top theatrale benadering. Tja géén groot wonder dat er mensen afhaken bij deze onsamenhangende verbluffende maffe en bizarre reis met een langzaam tempo en een eersteklas Nicolas Cage en Tak Sakaguchi (Versus (2000),Tokyo Gore Police(2008),Crazy Samurai Musashi (2020) De film bouwt een originele wereld en heeft plezier door verschillende elementen op onverwachte manieren te combineren. Niet het beste werk van Sono (en ook niet dat van Cage), maar het is absoluut een schot in de roos als je in de stemming bent voor iets hypnotiserends geks.

Sion Sono zoekt het ook op in Amerika.

Nouja, Amerika. De setting is een apocalyptische mengelmoes van het Amerikaanse wilde westen en het feodale Japan, alleen dan wel ergens in een tijd dat de wereld naar de klote is. Alles begint met een bankoverval, waarin Nicolas Cage achter het wapen staat. Vervolgens vinden we hem al snel terug in een desolaat dorpje met allerlei karakteristieke figuren waarbij je je al snel afvraagt waar je naar zit te kijken. Een Monty Python? Of echte Amerikaanse Cult. However. Nicolas Cage schijnt nodig te zijn. Hij moet de vermiste dochter van de gouveneur zien te vinden in ruil voor zijn "vrijheid". Doet hij dat niet, dan gaat zijn granatenpak af. Om nog maar te zwijgen hoe structureel en op welke plekken die granaten zich bevinden.

Prisoners of Ghostland wordt een zeer bizarre, surrealistische en soms over de toppe trip, waarbij het cult B-gehalte ervanaf druipt. Een mengelmoes aan oude apocalyptische films en andere rare combinaties. De actiescenes, veelal bestaand uit toffe swordbattles, zijn lekker bloederig en zoals een gewoonlijke Japans element: Spuit het bloed eruit met het dito sissende geluid.

De film was geen hoogvlieger maar wel vermakelijk. Nicolas Cage zet hier een leuke toffe rol neer en zijn charme lijkt nooit uit te doven.

Ik heb me vermaakt.

3,5*

Aparte film. Ik had graag wat meer Cage gezien. Verder was het iets te arty voor mij

Cult creëren.

Het begin van Prisoners of the Ghostland is veelbelovend. Er is stijl en er is een gedurfd script. Zo lijkt het eerste kwartier af te stevenen op een bijzondere kijkervaring. Niets is minder waar helaas. Althans, niet in positieve zin. Weliswaar is deze fantasierijke arty-farty film weer eens wat anders dan anders, echt sterk wordt het nergens. Zelfs het lollige Troma-gevoel dat de sfeer menigmaal oproept, weet niet te beklijven.

Nicolas Cage heeft ongetwijfeld plezier gehad en de beeldschone danseres Sofia Boutella is een ware eyecatcher, maar daar is het dan ook wel zo'n beetje mee gezegd. Elke keer als je een psychedelische, gewelddadige musical verwacht wordt de keutel weer ingetrokken bijvoorbeeld. Bill Moseley is vermakelijk maar zit ook gevangen in een Bassie & Adriaan-achtige trip, waar zijn maat Rob Zombie node wordt gemist.

Want nergens wordt het griezelig. Maar ook niet grappig of spannend of interessant. De vechtscènes op het einde zijn zelfs een beetje zwak en menige dialooguitwisseling doet denken aan een amateurtoneelvoorstelling in Tietsjerkstradeel, alwaar de lokale winkelbedienden en gemeenteambtenaren zich 's avonds graag op een podium onderdompelen in Shakespeare. Niets mis mee, maar om vast te leggen op film is ook zowat.

Want ondanks dat deze drol in glitterpapier is verpakt en wordt geserveerd op een bedje van confetti, stinkt hij net zo erg als de andere uitwerpselen in cinemaland. Er ontbreekt passie bij de makers, zo lijkt het. En ondanks dat dit kleurrijke spektakel gedurfd is, is de kijkbeleving uiterst saai. Je hoeft niet altijd alles geforceerd te creëren. Cult bijvoorbeeld hoort per ongeluk te ontstaan. Niet omdat het zo nodig moet.

*½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Een eigenaardige en aparte film.

Die zich afspeelt in een iets wat Samura en Cowboy en Mad Max achtige sfeer naarmate de film vordert.

Maar dan meer excentriek en minder van niveau.

Een film met een theater achtige setting gemixt met cinema.

Een aardige en merkwaardige aktie film maar vooral geen doorsnee film.

De film begon veelbelovend, maar na zo'n twintig minuten verloor ik aandacht en daarmee interesse. Mijn telefoon werd interessanter, en aangezien dat ding buiten handbereik lag, zegt het genoeg over hoe Sion Sono mij aan de tv gekluisterd kon houden.

De vechtscène op het einde was leuk gedaan, maar ik denk dat er ondertussen genoeg Aziatische cinema is waarin soortgelijke scènes voorkomen die naast de scène zelf ook een interessant verhaal weten te presenteren. Met andere woorden: het kon de show niet redden.

Korte review deze keer. Ik zou niet weten wat ik nog te melden heb over deze film. Niets eigenlijk, de woorden lijken niet te komen (daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van). Ach, het maakt bij zo'n druiper van film als deze toch niet uit.

Surrealistische koortstrip waar je je geen moment verveelt, maar het is nu ook niet echt dat de halfbakken metaforen veel diepgaande dingen zeggen. Als allegorie voor Oost- en Westverhoudingen na de atoombom is het allemaal te stompzinnig en te willekeurig. Vooral veel Nicolas Cage die plezierloos voortborduurt op zijn eigen cultstatus.