The Mauritanian (2021)

Hoewel dit waargebeurde verhaal zeer schrijnend is, bevat het helaas ook veel saaie stukken met dooie momenten. Pas in de, pakweg, laatste drie kwartier begon het eindelijk een beetje interessant te worden. De cast speelt naar behoren.

Een documentaire verpakt in een zeer goede film!

Vond ik de VS al een "vierde-wereldland", na het zien van deze film dacht ik alleen maar: "Hoeveel verder kan je als land nog zakken?"

Wat mij betreft een oscar nominatie voor Tahar Rahim. En een Razzie voor Benedict Cumberbatch als beloning voor z'n belabberde imitatie van Sam Elliott. Wat een ergernis; een op-en-top engelsman die probeert amerikaans te praten. Met een andere acteur had ik 4,5 ster gegeven.

Guantánamo zal altijd een schandvlek blijven op het blazoen van de Amerikanen. Gedreven door wraakgevoelens voor de 9/11-catastrofe (“The War on Terror”) werden (en worden) daar essentiële beginselen van de rechtsstaat met voeten getreden. Bij gebrek aan bewijs worden gevangenen zonder enige vorm van aanklacht jarenlang vastgehouden en gemarteld.

Documentairemaker Kevin Macdonald heeft over de schrijnende lotgevallen van schrijver Mohamedou Ould Salahi in het strafkamp dit beklijvende docudrama gemaakt. Afwisselend met afgrijzen en boosheid heb ik zijn verhaal aan mij voorbij zien trekken.

Indrukwekkend, net als de vertolkingen van Jodie Foster en Tahar Rahim, twee acteurs rond wie je met een gerust hart een film kunt bouwen zoals zij al vaker hebben laten zien. Benedict Cumberbatch heb ik wel eens beter gezien en Shailene Woodley doet eigenlijk alleen maar voor spek en bonen mee.

De film is gebaseerd op de bestseller “Guantánamo Diary” van Mohamedou Ould Salahis, die acht jaar lang zonder juridische bijstand in de beruchte gevangenis doorbracht. Een strak gekaderde film die stap voor stap met bleek drama en een behoorlijk eentonige enscenering de verschrikkingen die Salahis in de gevangenis ondergaat, blootlegt. Dat gebeurt in een combinatie met wisselende accentueringen die zich soms solitair van elkaar afspelen maar zich soms ook verenigen.

Een brok gevangenisdrama verklaart hoe Salahis (gespeeld door een solide acterende Tahar Rahim) aan zijn titulaire geuzennaam komt. Een brok justitieel drama laat zien hoe advocate Nancy Hollander (gespeeld door een solide acterende Jodie Foster) zijn zaak op zich neemt, onderzoekt en exemplarisch de schendingen van de mensenrechten door de Amerikaanse regering ontvouwt. Een brok gerechtelijk onderzoek confronteert tenslotte de deugdzame aanklager Stuart Couch (gespeeld door een solide acterende Benedict Cumberbatch) met de verborgen duistere moraliteit van de natie waar hij zo heilig in gelooft en voor vecht.

De film gedraagt zich daarin nogal enkelzijdig. Salahis is een onschuldig slachtoffer van paranoïde omstandigheden in een wereld vol wraakgevoelens. De kijker wordt vanaf het begin al zodanig gemanipuleerd dat hij daarin mee moet gaan. Zijn sympathie ligt voortdurend bij de rechtschapen Salahis. Onderhevig aan folteringen , gebombardeerd met steeds dezelfde vragen door hardvochtige inquisiteurs en troostende herinneringen ophalend aan zijn familie, heb je als kijker geen andere keus dan hem zielig en sympathiek te vinden.

Een terechte opvatting natuurlijk die goed is voor een grote dosis felle verontwaardiging, maar in verhalend opzicht is die unilaterale benadering weinig spannend. Wat meer serieus vuurwerk van de kant van de Staat of misschien wat twijfelschepping bij de eerbaarheid van Salahis, had het drama ongetwijfeld minder bleek en ook spannender gemaakt. Regisseur Kevin Macdonalds kiest echter voor de solide lijntjes die de bestseller aangeeft.

Die werkwijze levert een solide film op.

Redelijk sterk drama. Het op waarheid gebaseerd verhaal wordt deels in documentaire achtige stijl uitgewerkt. Helaas is de film wat eentonig omdat vrijwel alles vanuit het perspectief van de hoofdrolspeler getoond wordt. Dus als kijker zit al snel op de hand van deze persoon. Niets mis mee, maar de film mist daarmee wel een ‘Yes, eindelijk gerechtigheid’ einde. Buiten dat is het een boeiend drama dat zo her en der wat saai is, maar nooit verveelt. Het acteerwerk van Rabin en Foster is van prima niveau. Cumberbatch focust zich te veel op zijn accent waardoor hij soms vergeet te acteren. Er had meer in kunnen zitten, maar desondanks ruim voldoende. 3.5

Best aardige film (al is het behoorlijke mosterd na de maaltijd na die film van Winterbottom jaren terug), maar 1 ding aan deze film is erg slecht. Vooral omdat het een waargebeurd verhaal is.

de aanklager heeft de échte Intel nodig om de zaak te winnen omdat anders de verdachte gaat lopen maar de CIA zit hem constant tegen te werken omdat ze zogenaamd willen dat hij zijn echte straf krijgt??

Hoezo. De verdachte gaat gewoon lopen als ze die Intel niet krijgen. Waarom kan die aanklager dat niet gewoon duidelijk maken?? Enorm storend omdat een essentieel deel van het verhaal is.

Degelijke, zij het weinig verrassende verfilming van het waargebeurde verhaal van de Mauritaniër Mohamedou Ould Slahi, die vlak na 9/11 zonder enige vorm van rechtspraak en zonder aanklacht gevangen wordt gezet in Guantanamo Bay. De film loopt een beetje achter de feiten aan maar is wel erg goed gemaakt en uitstekend gespeeld. Zelfs Benedict Cumberbatch, aanvankelijk een beetje tweedimensionaal met zijn dik aangezette accent, heeft uiteindelijk een interessante bijrol. Naar het einde toe wint de film flink aan kracht. Altijd een goed teken.

Een Hollywood film "gebaseerd op ware feiten", dan weet je wel hoe laat het is...

Er eenzijdig uitgelicht drama. Natuurlijk verdient wat er in Guantanamo Bay gebeurde geen schoonheidsprijs, maar hier maakt Hollywood we wel een erg eenzijdig verhaaltje van. Wat natuurlijk wel te verwachten was zeker binnen de recente ontwikkelingen in the good ol' US of A. Sta je aan de zijde van de woke SJW strijders, dan vind je het vast geweldig, want al je vooroordelen worden bevestigd. Ben je echter meer een realist dan zul je al snel een wrang smaakje in de mond krijgen bij het zien van deze film. Voor een film "gebaseerd op ware feiten" leunt het namelijk wel erg naar 1 kant.

Acteerwerk is deels solide. Tahar Rahim is sterk, en neemt je goed mee in de reis die Slahi geestelijk doormaakte. Foster is echter niet heel sterk, het voelt alsof ze een verplicht nummertje doet, en Cumberbatch die een Amerikaan speelt inclusief zuidelijke "twang"... Nee. Gewoon Nee.

Beeld en geluid zijn prima in orde, zeker de scenes waar we in de beleving van Slahi kruipen. Je voelt soms gewoon de weemoed van deze man. Maar het is niet genoeg om een ruim 2 uur durende politieke tranentrekker overeind te houden.

Hollywood, wanneer ga je weer gewoon goede films maken?

Mohamedou Ould Slahi [Tahar Rahim] was één van de vele mensen die jarenlang vastzat Guantanamo Bay en de nodige verschrikkingen (en grove schending van mensenrechten) moest ondergaan zonder ooit te zijn aangeklaagd. De doorgewinterde mensenrechtenadvocate Nancy Hollander [Jodie Foster] besluit de verdediging op haar te namen met de hulp van de onervaren Teri Duncan [Shailene Woodley]. Ondertussen krijgt Luitenant-Kolonel Stuart Couch [Benedicht Cumberbatch] de opdracht om met een formele aanklacht te vinden. Hoewel In flashbacks zien we hoe en waarom de VS besloot Mohamedou vast te zetten, alsmede hoe hij door de jaren heen werd vernederd, geïntimideerd en gemarteld. Prima geacteerd, maar neemt teveel hooi op de vork door het verhaal vanuit drie verschillende perspectieven te vertellen.

Het verhaal persoonlijk niet mijn favoriete verhaal maar de film ziet er goed uit.

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: Review The Mauritanian

Goeie film over een gevangene op Guantanamo Bay die wordt vastgehouden zonder een proces of aanklacht. Een boeiend waar gebeurd verhaal over een zwarte bladzijde in de recente Amerikaanse geschiedenis. En alhoewel de juiste benadering, wordt de materie vrij droog gebracht (zeker tijdens de eerste helft). Uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

Als film? Weinig bijzonders aan. Zou je denken...

Als verhaal? Ontluisterend, onthutsend, erger dan een mens zich kan inbeelden – een horror intenser dan de gruwelijkst denkbare nachtmerrie.

De verdienste van ‘The Mauritanian’ als film is dat Kevin Macdonald de verschrikkingen – of de onpeilbare diepte ervan – in cinema weet om te zetten. Gevoelens van onpasselijkheid zijn de kijkervaring niet vreemd, en toch blijft de film verteerbaar, hetgeen de regisseur te danken heeft aan het klassieke rafelrandje van rechtgeaarde advocaten, jongedames met gevoelens en het wel erg stereotiepe militaire jargon.

Kortom, Macdonald blijft binnen de lijntjes van wat een ‘gewone film’ lijkt, om iets buitengewoons aan de man te kunnen brengen. Straf, nietwaar?

3,25*

Wat mij betreft, stal Jodie Foster hier de show in deze weerzinwekkende biografische thriller. Goed geacteerd en met zorg voor detail gemaakt.

O...O...O, ook de Verenigde Staten doen aan machtsmisbruik? Grootmachten als Rusland, China en Amerika hebben te maken met zoals ze zelf graag benoemen; activisten, dissidenten of terroristen en gaan daar niet altijd even zachtzinnige mee om! Echter met dat verschil dat men van deze onfrisse praktijken, in Amerika ook films maakt! Dit conventionele opgezette Hollywoodrechtbankdrama naar het boek dat Mauritaniër Mohamedou Ould Slahi, die werd verdacht een sleutelfiguur te zijn geweest tijdens de aanslagen van 9/11, is er zo één! Uiteraard wordt je aan begin direct erop gewezen dat het 'ECHT' gebeurd is. Verder kleurt de film erg netjes binnen de lijntjes; Advocaat met een hart van goud vertegenwoordig een gevangene met weinig hoop onder mom van iemand is onschuldig tot het tegendeel bewezen is? Dit soort rechtbankdrama's bezitten natuurlijk veel dialogen en zijn natuurlijk niet compleet met een cast van bekende namen! Hollander werd dan ook vertolkt met een zeer routinematige presentatie van Jodie Foster. Ook Benedict Cumberbatch en Shailene Woodley kwamen opdraven maar doen niet erg veel. Alleen Tahar Rahim weet het betere werk met zijn genuanceerde rol te leveren. Maar... zijn afsluitende speech was tenenkrommend; Door Godsdienstwaanzin belandt je in het gevang maar hé... God/Allah vergeef alles? Maar ondertussen probeert deze film wel een schuldgevoel te bewerkstellige? Uiteindelijk is het een (de zoveelste) erg brave film over de goede of (in dit geval) slechte dingen die Amerika doet! Ach het is "Goed bedoeld", keek nog aardig weg en ik zou ook niet weten of dit wel beter kan...Daarnaast was de film gisteren (06-01-2022) gratis op Pathe thuis te zien dus kostte het me niets!

Ik had wat moeite met de trage opbouw, maar de laatste 3 kwartier waren echt ijzersterk!

Goede film naar waar gebeurd verhaal. Wellicht wat traag maar onderhoudend. Eindelijk weer eens een film waar weer geacteerd wordt. Wat maakt dat toch het verschil zeg. Zo'n film waarvan je zegt: goed om gezien te hebben.

Sterke film met als hoogtepunten de flashbacks/ hallucinaties in ander beeldformaat. Daar ligt toch wel de kracht van de film. Slahi lijkt soms wel net iets te sympathiek te worden neergezet maar, hoewel kort, de beelden tijdens de aftiteling lijken te bevestigen dat hij ook gewoon een goede kerel was. Het juridische aspect aan de film is net wat minder interessant dan eerder genoemde scènes maar al met al is dit gewoon een meer dan prima film.

3,5*

erg goede en zeer indrukwekkende film over het zeer corrupte Amerikaanse leger/rechtssysteem/overheid stelsel.

ze willen en moeten een dader aanwijzen schuldig of niet.

behoorlijk lange film > 2 uur, die wel blijft boeien hoor, dat wel.

een uitstekende cast waaronder oa Jodie Foster die advocate speelt.

goed om gezien te hebben ,maar niet meer voor een tweede keer.

mede doordat hij mij toch behoorlijk zwaar valt

bedenkende dat dit ook waargebeurd is

Voor mij mocht de film wel wat korter geweest zijn. Zeker het eerste deel vond ik niet altijd even interessant, naar het einde toe werd het wel beter. De cast deed het prima en verder zag de film er prima uit. Het is natuurlijk straf dat zoiets kan gebeuren en daarom toch de moeite om gezien te hebben.

Heb er nooit aan getwijfeld dat er in Guantanamo mensen zouden terecht komen om een link, hoe eenvoudig ook, die hen verdacht maakte.

Dat daarbij nog onmenselijke praktijken toegepast werden maakt het des te onrechtvaardig en afschuwelijk.

Het is helaas een fenomeen van alle tijden. De drang naar bestraffing lijkt elke zin voor rede weg te vegen en éénmaal in de malle molen van de gevangenis valt het ergste te vrezen.

Sterke, keiharde film die dit allemaal bewijst.

Top film, kan niet anders zeggen.

Met verbazing zitten kijken hoe zoiets heeft kunnen gebeuren en waarschijnlijk nog steeds voor komt.

Amerika blijft toch een wonderlijk land. Land of the free, home of the brave - maar geen enkele van de normen en waarden waar zo hoog over opgegeven wordt, die de kinderen op school elke ochtend moeten opdreunen, wordt van toepassing geacht op de rest van de wereld. En ook binnen de eigen grenzen, als je niet bij het goede groepje zit dan gelden de wetten niet meer lijkt het wel.

En toch zijn er dan af en toe weer een paar individuen die daar doorheen willen breken, en daar gaat deze film dan over. Het absurde, onwerkelijke verhaal van Slahi die op een niet onderbouwde, vage verdenking zonder uitzicht onder mensonterende omstandigheden wordt vastgehouden op Guantanamo Bay. Tegen de achtergrond van wat we nog wel weten van Abu Ghraib, de 'dark sites', 'enhanced interrogation' en andere oorlogsmisdaden van de VS - want dat zijn het natuurlijk gewoon domweg. Niet dat de VS daar zelf beschaafd mee om kan gaan overigens, vandaar dat ze nog steeds zo hard achter Assange aanzitten.

Als film wel wat moeilijk te beoordelen, de kracht van het verhaal overstijgt de gewone aspecten van de film wat teveel. Toch is Foster als altijd wel indrukwekkend. En fijn dat we mogen zien dat ze ouder aan het worden is, dat verdient enorm respect. En ook Macdonald verdient lof, alleen al om de durf om zo'n beladen onderwerp te kiezen, en er dan ook nog de beheersing in te vinden om er een neutraal en objectief overkomende film van te maken. Knap werk.

Een film waar ik weinig tot niets op kan aanmerken. De volledige cast speelt geweldig maar vooral Tahar zet een onwaarschijnlijk goede prestatie neer. De film komt (helaas) bijzonder natuurgetrouw over. Sommige beelden zijn zeer schokkend en je voelt een plaatsvervangende schaamte voor wat hier hier gebeurd is. Ook film technisch zit het allemaal goed in elkaar. De flashbacks (ik ben er normaal niet zo'n fan van) werken goed en langzaam maar zeker krijgt de hoofdpersoon meer kleur. Ook de ontwikkeling die beide advocaten doormaken is goed gepakt en realistisch weergegeven. Geen film voor een gezellig filmavondje met vrienden. Wel een film die een doorkijkje geeft in een zwart stuk geschiedenis dat een antwoord was op een ander zwart stuk geschiedenis. Maar zoals iemand me ooit vertelde 'two wrongs doesn't make it right'. 4,5 ster.

Daar waar angst regeert boven de eigen grondwettelijke rechten, dan kom je zaken tegen als Guantánamo. De mensonterende omstandigheden in Guantánamo zijn intussen wel bekend. De beelden van die vrouwelijke soldaat, England dacht ik dat die heette, die gevangenen als honden aan de leiband voortsleepte staan op het netvlies gebrand. Moreel verwerpelijk, maar de waanzin regeerde tijdens de regering Bush net na 9/11. Maar ook juridisch administratief werd met alles een loopje genomen. Geen aanklacht, geen bewijslast, geen proces …

De film geeft een goed beeld van de hoe de helletocht van Slahi er uit zag. En dan nog zal het maar een fractie geweest zijn. Iedereen acteert op hoog niveau. Foster doet het prima, maar ook Cumberbatch en Rahim doen het uitstekend. Je krijgt ook een beeld van wat de opinie is wanneer je tegen de stroom in trachtte te zwemmen. Het woord “verrader” wordt je om het hoofd geslingerd…

In zijn geheel beschouwd en gezien het onderwerp vrij sereen gebracht met veel aandacht voor detail. Prima camerahantering en cinematografie.

Goede film. Al is het alleen maar om eens de andere kant te zien. Wij westerse mensen staan vaak gelijk achter Amerika en willen wraak, vechten en gerechtigheid. Maar wat als je mensen vastzet die eigenlijk niks verkeerd hebben gedaan. Toevallig zat deze man dicht bij het vuur, maar was die wel onschuldig.

Stel je voor je bent op een verjaardag van je neef en daar komt iemand ook op die verjaardag die je toevallig een keer spreekt, maar later blijkt die persoon pedofiel of moordenaar te zijn. Jij wordt opgepakt, omdat je toevallig een keer met hem hebt gepraat en gelachen, zonder je wist wat die persoon in zijn privé leven allemaal uitvreet.

Zoiets gebeurd hier dan ook, alleen is de misdaad iets groter, maar het gegeven blijft hetzelfde.

Zeer interessant.

En trouwens een grote pluim naar Jodie Foster. Wat een heerlijk, cool wijf is het toch.

The Mauritanian is een trage film met weinig momenten die echt kracht geven aan het geheel. Op zich weet een ieder wat voor impact deze aanslagen hebben gehad. Waarbij meerdere partijen het leven zijn ontnomen(letterlijk en figuurlijk). Hier wordt de film wat kracht bijgezet met acteurs als Jodie Foster nadrukkelijk op de voorgrond. Ik vond het op de een of andere manier allemaal niet goed werken.

Toch wel een vondst bij de kringloop al is het alleen maar vanwege de leeftijd en dat je dus kennelijk wel recente films tegenkomt in het kringloop circuit. Toch liep ik niet in het bijzonder warm voor deze film wat mogelijk komt door het tegenvallende Rendition uit 2007, maar The Mauritanian bleek toch uit ander hout gesneden.

Veel anders dan Rendition gaat The Mauritanian niet van start die na een korte introductie het beeld toont van Slahi die gevraagd wordt zich melden voor uitleg wat zoveel inhoudt als down the rabbit hole never to be seen again. Slahi verdwijnt waarop er een tijdsprong komt naar later waar ene Nancy Hollander lucht krijgt van de zaak en op onderzoek uitgaat om vervolgens raadsvrouw te worden van Slahi die in Gitmo blijkt te zitten. Het is het punt waarop alle partijen in actie komen zowel verdediging als aanklager met de hoogst mogelijke straf in gedachten. En vooral dat laatste, het juridisch gedeelte, is ontzettend interessant rond persoonlijke belangen, druk en bewijsmateriaal. En vooral dat laatste is opzienbarend en door de aanpak van de inlichtingendienst en het leger zelf praktisch onbruikbaar waar ze hun eigen aanklager even hard mee raken. Interessant het moment tussen Hollander en Couch die door de handel en wandel van onderandere de CIA beide niet beter af zijn.

Het betreft een surrealistische wereld zonder überhaupt nog een woord gezegd te hebben over de behandeling en daden in Guantanamo Bay zelf. Het duurt even voordat we bij deze fase komen, ondertussen wordt The Mauritanian op degelijk wijze gebracht zonder dat het drammerig is, het eigenlijk geen issue betreft of Slahi schuldig is maar vooral een subtiele film over de rechtsgang en morele kwesties. 'We wanted to prevent another 9/11', en zoals ik ook al over Rendition zei is het een onmogelijke rekensom te weten hoeveel levens deze aanpak gekost heeft maar nog een grotere vraag hoeveel levens men misschien wel gered heeft. Want als je vrouw, dochter, of welk gedeelte van je leven dan ook naar beneden gekletterd is met een Twin Tower geloof ik dat je echt anders denkt over dergelijke kwesties. Gelukkig weet The Mauritanian die valkuil beter de vermijden dan Rendition dat doet.

Afijn, een beeld van grote psychologische druk, waardeloze bekentenissen, nietsontziende controle, niets is prive en de vraag waarom men eigenlijk zo te werk gaat want dit werkt toch niet? De spanning en wanhoop stijgt dan ook behoorlijk richting het einde in deze uitstekende film die niet zo zeer partij kiest of ingekleurd is alswel een beeld rondom behandeling en de strijd tegen het apparaat wil tonen. Tahar Rahim, ook bekend van Un Prophete, toont toch een begenadigd en uitstekend acteur te zijn van wiens gezicht de stress, angst en nervositeit afstraalt. Woodley en Foster, doorgaans redenen om films over te slaan, zijn degelijk te noemen. Cumberbatch daarentegen komt raar over met dat dikke accent. Maar dat zijn details in een verder uitermate sterke en overtuigende film die ik ongetwijfeld met de tijd nog eens ga kijken. Voor nu vier sterren.

Teleurstellend. De Hollywood trucendoos gaat af en toe open, maar slaagt er niet in om een meeslepend geheel af te leveren. Vreemde casting bovendien van Foster, Cumberbatch (vooral) en Woodley.

Tahar Rahim redt de film nog enigszins, leuk om ook de overeenkomsten met de echte Slahi op het eind te zien.

Stevige film met uitmuntend acteerwerk vanuit Tahar Rahim. Vooral de tweede helft kent een aantal beklijvende momenten die door regisseur Kevin Macdonald strak in beeld worden gebracht. Dankzij een overtuigende visuele inkleuring en genoeg sfeer wordt het grafische beeld van Guantanamo Bay geregeld akelig dichtbij gebracht. Het proces daaromheen boeit evenzeer, maar in beperkte mate. Zo kent het eerste uur een aantal onhandige vertragingen binnen het tempo en wil het personage van Jodie Foster niet echt tot leven komen. Eenmaal Macdonald inzet op de filmische beleving, stijgt The Mauritanian gelukkig ver boven de middelmaat uit. Uitstekende film voor de liefhebbers, maar de kwaliteit laat genoeg potentie zien om een breder publiek aan te spreken.

Een waargebeurde juridische thriller die niet echt spannend wordt, maar zeker wel intrigeert. Tahar Rahim heeft een pittige rol, maar speelt die overtuigend. Samen met de gekozen cinematografie zorgt dit ervoor dat je je redelijk in Mo, gedurende zijn vreselijke tijd in Guantánamo, kan verplaatsen.

Zoals de meeste films in dit genre, ligt het tempo laag en is er weinig spektakel. Maar saai of langdradig wordt het nooit. The Mauritanian is verder ook gewoon op alle vlakken dik in orde, en geeft weer eens een tegengeluid ten opzichte van alle American Hero Hollywood producties.