The Bee Gees: How Can You Mend a Broken Heart (2020)

Een door Barry Gibb en de nabestaanden van zijn broers Robin, Maurice en Andy Gibb geautoriseerde documentaire toont het uiterst hobbelige pad dat The Bee Gees bewandelden sinds hun onverwacht snelle internationale doorbraak met de singles New York Mining Disaster en het talloze keren gecoverde To Love Somebody. Barry en zijn jongere tweelingbroers Robin en Maurice maakten al op zeer jonge leeftijd samen muziek en lieten zich aanvankelijk inspireren door de muziek. Het plotselinge succes dreef de broers uit elkaar, maar begin jaren '70 maakten ze een nieuw begin met een succesvolle Soulsound.

Het verhaal achter het megasucces van de soundtrack van Saturday Night Fever (en de enorme terugslag die hun carrière bijna verwoestte) is bijzonder interessant vanuit muziekhistorisch oogpunt, maar deze documentaire maakt ook duidelijk wat de positieve en negatieve kanten zijn van het werken met directe familie. Noel Gallagher en Nick Jonas spreken uit persoonlijke ervaring en Justin Timberlake en Mark Ronson blijken grote bewonderaars. Marshall maakte gebruik van interviews uit de late jaren '90 om Robin en Maurice hun kant van het verhaal te laten vertellen. Voor wie de Bee Gees redelijk kent is er weinig nieuws onder de zon, maar de kwaliteit van de muziek maakt dit tot een must voor iedereen met enige interesse in de geschiedenis van popmuziek.

Een prachtige afsluitingsdocumentaire over 'The Bee Gees' met hun gehele oevre. Ik heb er enorm van genoten. Een aanrader!

Eersteklas documentaire, knap opgebouwd rond oude interviewfragmenten van eind jaren '90, toen de band nog compleet was. Inmiddels is alleen Barry nog over en het verlies is voelbaar. Niet zelden is de documentaire dan ook behoorlijk aangrijpend. Gelukkig valt er ook veel te lachen en te genieten van geweldig archiefmateriaal en natuurlijk veel mooie muziek. En uiteraard komt ook de periode rond de release van Saturday Night Fever, de defintieve wereldwijde doorbraak van de drie broers, uitgebreid aan bod. Een prachtig overzicht van de carrière van The Bee Gees.

Fijne documentaire over deze wat onderschatte popgroep uit de muziekgeschiedenis: zoals de meesten kende ik ze eigenlijk alleen van Saturday Night Fever met die rare falsetto-zang en behoorde ik ook nog tot de discohaters maar later ontdekte ik dat ze hele mooie popliedjes hebben gemaakt in de jaren ’60 (I Started A Joke is een favoriet van me en leerde ik eerst kennen in de coverversie van Faith No More want ik luister meer naar rock) en deze documentaire laat zien dat hun succes wisselend was maar dat ze er altijd waren, ook grote hits voor andere artiesten schreven en maar liefst 20 nr. 1-hits hebben gehad. Ze wisten zich altijd aan te passen aan de nieuwe trends en ze zijn zowel een van de beste singer-songschrijvers als een van de commercieel succesvolste groepen uit de popgeschiedenis. En het lijken leuke jongens. Mede dankzij deze documentaire besef ik dat ik ernstig tekort ben geschoten in mijn respect naar deze jongens.

De Bee Gees of ik daar wat mee had...? Nou nee. Of ik daar wat van wilde zien tijdens de pauze, een docu over de diepte en hoogtepunten. Ach ja, waarom niet. Een beetje docu over een artiest, ook al heb ik niets met de muziek, doet het vaak wel goed. En dus zaten we al snel in de jaren '60 en '70 met het nodige falseto geschal uit de luidsprekers en wat verraste deze documentaire ontzettend.

Robin, Maurice en Barry, wat zijn ze nog jong en wat zit het maken van muziek er al vroeg in. Interessant is toch zeker de doorbraak en de Beatlesachtige sound, en tevens de zelfde rivaliteit die elkaar opzweept zoals tussen the Beatles en The Beach Boys, wat vooral in het geval van Brian Wilson grootse prestaties opleverde. Als de broers volwassenen zijn dreigt al snel het cliché beeld van de gemiddelde artiest die niet echt om kan gaan met alle weelde. Belangrijker lijkt de onenigheid tussen twee van de drie die amper meer met elkaar communiceren, het zijn stevige scheuren tussen het harmonieus zingende drietal.

Tot dusver aardig maar niet super interessant, tot de downfall langzaam begint. Er is weinig interesse meer in hun muziek en men wordt eigenlijk alleen nog maar gevraagd om muziek te schrijven voor anderen. De zogenaamde reboot en revival wordt dan ook gebracht zonder de naam van de band te zeggen, bang voor een negatief effect. Maar de wederopstanding met Saterday Night Fever is groots en legt de drie broers geen windeieren. Dit is de sound die ik ken en interessant aan de docu is uiteraard dat men anders begon. Niet minder interessant is het beeld van de happerende samenwerking, het uitdijen van de band die aan kwaliteit wint, en het doorontwikkelen van hun muziek en 'sound' waardoor ze plotseling weer een marktleider zijn en overal 'on top' staan. Zelfs zo 'on top' dat de term hoge bomen vangen veel wind van stal gehaald kan worden, want wat een haat en nijd wordt er op een gegeven moment gespuid naar de Bee Gees en alles dat enigszins naar disco riekt. De zogenaamde plaat verbranding doet aan bepaalde taferelen uit de jaren '30 denken en riekt op zijn beurt weer naar verhuld racisme.

Ondanks de schaduwzijde plukken de mannen er wel degelijk de vruchten van en poeh hé...wat swingt dat toch allemaal. En wat klinkt het allemaal bekend. Over smaak kun je twisten maar een zekere kwaliteit herbergt het zeker, zeg maar gerust iconisch. En zo blijkt How To Mend A Broken Heart toch wel een uitermate interessant kijkje achter de schermen van een band die zich jaren op bepalende wijze heeft gemanifesteerd in de popmuziek om te eindigen met kippenvel waardige beelden van Barry Gibb alleen op het podium.