The White Tiger (2021)

Het is niet zo eenvoudig hoogte te krijgen van Balram. Hij doet doorheen de film opmerkelijke en tegenstrijdige dingen. Centraal staat echter zijn oeverloze ambitie om het te maken. Hoewel zijn inzet als bediende voor zijn meesters oprecht is, zeker in de beginfase van zijn "loopbaan", heb je steeds de indruk dat er een plan achter zit. Het is die dubbele agenda en de harde "over-mijn-lijkmentaliteit" dat hem een donker rauw kantje bezorgt. Hij speelt op vele momenten gewoon een rolletje, met de idee om zijn meesters te behagen. Zie bijvoorbeeld zijn reactie op het bedelend kind of dé gebeurtenis in de film.

Ik vond de opbouw van de film best fijn met die verwijzing naar de Chinese premier en de status die hij toen verworven heeft. Het is wachten op de clic van deze metamorfose. Komisch is de film niet, maar er is wel de nodige luchtigheid in gebracht om zware thema's als het kastensysteem en de extreme armoede te verwerken.

Het kastensysteem komt wel binnen de context goed naar voren en de film blijft erg vermakelijk en entertainend. Prima om de verschillende niveaus en machtsposities te zien tussen personages. Niet slecht allemaal dus, maar we gaan er geen Oscarmateriaal van maken, dat zeker niet.

Een verhaal die zich qua gevoel misschien nog wel had kunnen lenen voor een iets grotere aanpak, maar ook nu is dit best te doen. Omdat regisseur Bahrani ervoor kiest om flarden uit het midden en einde van de film direct in het begin in je gezicht te smijten is het verloop van het verhaal in grote lijnen voorspelbaar, maar er gebeurt genoeg om het interessant te houden. Prima settings in India, vlotte vertelstijl en uiteindelijk is Balram geen zak beter dan de rest. Maar.. het schijnt dat-ie het voor zichzelf rechtvaardigt omdat er geen andere keus was blijkbaar. Lekker makkelijk.. en hoopgevend. De bruine en gele mensen die het van de witte mens over gaat nemen op die manier - Balram zijn woorden; ietwat racistisch en raar soms. Maar ok.

Zeker geen perfecte film, maar absoluut bijzonder.
Duidelijk een boekverfilming en ik geloof ook meteen dat het boek beter is. Edoch weet men in deze film de genadeloze sfeer van de kastencultuur in India heel goed weer te geven.

De wisselwerking met het Westen via Pinky is ook wel heel aardig om te zien.
Wat betreft de taal zat het me ook niet zo lekker. Het verhaal pretendeert dat Amerika en het Westen ten einde zijn en de 'gele en bruine man' de boel gaan overnemen maar je film dan wel voor een groot deel in het Engels opnemen.. Toegegeven, ze gebruiken daar best handige trucjes voor zoals in een brief aan de Chinese president bvb maar het is niet heel consistent allemaal.

Een boeiende film over ambities en verloren onschuld in een starre standensamenleving. De twist zag ik van tevoren wel aankomen, de heftigheid ervan niet want die past eigenlijk niet bij de rest van het verhaal. Prima melodrama met een sterke rol van Adarsh Gourav.
Zonde dat Priyanka Chopra zo vroeg uit de film verdwijnt.
Bollywood heeft indrukwekkendere films gemaakt over de kastecultuur in India, zoals Article 15 (2019).

Hoe belangrijk het is om geen arme man, in een vrije democratie te zijn

Bovenstaande uitspraak, die ook in de film zelf zit, vat het verhaal mijns inziens perfect samen. Evenals de uitspraak, eten of gegeten worden. Veruit het meest sterkte punt van The White Tiger is een inkijkje in het klassensysteem van India en de Indiaanse cultuur. Op deze gebieden werd ik dan ook meteen meegetrokken. Het is alleen jammer dat ik het lastiger vond worden om mijn aandacht er de gehele speelduur bij te houden. Hiervoor vond ik het verhaal te traag en duurde het vaak erg lang voor er een gebeurtenis plaatsvond die het verhaal verder voort wist te stuwen.

Ik vind het jammer slechts deze beoordeling uit te kunnen delen, omdat ik graag een hogere score had willen geven. Ik juich het namelijk alleen maar toe dat het aanbod van Netflix steeds internationaler wordt. Het verhaal voelt fris en origineel, en het acteerwerk van de gehele cast is niet minder dan lovend te noemen. Het is met name de traagheid van het verhaal in combinatie met een voor mij te lage spanningsboog waardoor ik hier niet meer van kan maken.

3,0*

Redelijk drama met een knipoog. Het verhaal is aardig en geeft een mooie inkijk in de Indiase cultuur. De uitwerking is enigszins verrassend want de film is best luchtig maar op andere momenten ook keihard. Het einde wordt wat afgeraffeld ten opzichte van de rest van de film waar juist uitgebreid de tijd voor wordt genomen. De film kijkt wel lekker vlot weg en de humor is het sterkte punt van de film. Ook het acteerwerk is dik in orde. Hoofdrolspeler Gourav zet een ijzersterke rol neer. Visueel ziet de film er goed uit. Prima film. 3.5

The white tiger voelt aan als een Amerikaanse film in India, die alle vinkjes probeert te zetten in de juiste hokjes. Dat komt in mijn ogen overigens niet door het deels spreken van Engels, want dat is helemaal niet zo vreemd in deze voormalig Engelse kolonie. Eerder ligt de schuld bij de poging tot hippe vertelwijze, die vooral afstandelijk is, en het al snel achterlaten van het India van de honderden miljoenen armen om het verhaal te vertellen van de enkeling die zich opwerkt. Geen van de personages is echt interessant en ook in de stijl kan The white tiger nergens indruk maken. Wat het wel goed doet is de mechanismen laten zien die er schuil gaan achter het verschil tussen arm en rijk. Al met al niet heel slecht maar toch ook bepaald niet goed en omdat het zo lang duurt heb ik maar afgerond naar beneden.

Indische film die gaat over hoe iemand uit de laagste kaste als bediende (chauffeur) begint voor een rijke meester en er uiteindelijk in slaagt zelf succesvol te worden. Filmt toont onverbloemd het grote verschil tussen rijk en arm in Indië en hoe de armen er behandeld worden. Ook krijg je een idee van hoe de armen denken en het een roeping vinden om als bediende hun meester te bedienen en zichzelf weg te cijferen. Vond het een zeer geslaagd verhaal. Heb mij geen minuut verveeld in dit toch wel 2 uren durende verhaal. Hou wel van een Indische productie. 4* waard.

De film vertelt de geschiedenis van de indiaase chauffeur Balram. Een geschiedenis die zich afspeelt in India. Een verhaal over dienstbaarheid. Over de Indiaase cultuur. Over kasten. Over sociale ongelijkheid. Dat klinkt niet meteen als een verhaal dat het publiek in het Westen in groten getale aanspreekt. De roman van Arvind Adiga verscheen in 2008 en was echter een internationale bestseller. De verfilming van de roman dateert uit 2020, is een veel bekeken Netflix Original en bovendien een goede film.

Het hoofdpersonage Balram is het toppunt van dienstbaarheid. Hij knipt en buigt voor zijn meesters ondanks de vele beledigingen die over hem worden uitgestort. Een personage dat is gebonden aan zijn kaste en zich kranig in dat lot schikt.

Uit het kastensysteem komt een starre hiërarchie voort die bepalend is voor de staatsinrichting in India. De constructie is behalve maatschappelijke ook psychologisch. Balram is derhalve niet alleen de personificatie van onderdanigheid omdat de externe samenleving dat van hem verwacht. Zijn extreme gedienstigheid komt ook voort uit de doctrine die hem van jongs af aan is ingepeperd en die in hem woekert dat van ontsnapping uit die constructie geen sprake kan zijn. Eens een dienaar, altijd een dienaar.

Balram is een intrigerend personage dat in eerste instantie medelijden oproept. Ware het niet, dat al zijn dienstbare handelingen iets schimmigs in zich dragen. Het is niet volledig duidelijk of Balram niet bewust een dubbele agenda hanteert om zijn positie te verstevigen of om zich te verrijken. Balram lijkt een lijdzaam slachtoffer van het kastensysteem, maar zijn heimelijke en dubbelzinnige gedragingen maken hem niet per sé tot een sympathiek slachtoffer. ik vond hem in de eerste plaats glad en onbetrouwbaar en daarna pas het meelijwekkende personage dat hij natuurlijk ook is.

The White Tiger is geen woedend pamflet tegen ongelijkheid en onrecht. De film is eveneens geen kitscherige tragikomedie waarin de antiheld tegenslagen overwint, zijn recht haalt en triomfeert. The White Tiger ontleed subtiel en op een ironische toon een land dat van tegenstrijdigheden aaneen hangt. Telkens weer worden de personages in de film gesommeerd hun plaats te kennen. Telkens weer worden ze geconfronteerd met het feit dat er onbetistbare regels zijn, die duidelijk maken wat iemands maatschappelijke positie is. Een constatering die vermaak oplevert omdat er amper een scène passeert zonder dat iemand breekt met de regels. In India tieren intriges en corruptie welig. En uiteindelijk zijn het (zoals overal) de personen met het grote geld die de dienst uitmaken. Daar is geen systeem tegen opgewassen.

De film heeft humor. Behalve de spottende vertelwijze komt de humor tot uiting in de persoon van Balram. Hij neemt bepaald geen blad voor de mond. Bijzonder grappig zijn de scènes waarin Balram, die in de film ook een toelichtende rol als voice-over vervult, commentaar levert op gebeurtenissen en persoonlijke ervaringen die de kijker helemaal niet beleeft op de manier zoals Balram die beleeft. De culturele kloof zorgt voor verwarring bij de kijker en werkt komisch.

Omdat Balram in de film de dingen van commentaar voorziet, is het de kijker duidelijk dat er ooit een omslag in zijn gedienstigheid moet komen. De vraag is alleen wanneer en hoe heftig. Die verwachting brengt een laag spanning in de film die zich goed verhoudt met de laag spot.

De film neemt de situatie in het huidige India waar. Die is interessant. Het verhaal is een universeel verhaal en herkenbaar genoeg om een groot publiek aan te spreken. De uitzichtloze kloof tussen arm en rijk en de sneue kansloze Balram als speelbal van zijn rijke meesters zijn elementen die zorg dragen voor een verhaal waarmee de kijker gemakkelijk kan meeleven. The White Tiger is een mooie balans tussen luchtig vermaak en zwaarmoedige bezinning.

The White Tiger stond al erg lang op mijn kijklijst, maar om de een of andere reden kwam ik er niet aan toe. Uiteindelijk nu wel gekeken en wat een genot van een film. Een mooi inkijkje in de grote verschillen tussen arm en rijk en de arrogantie als je het eenmaal getroffen hebt. Kon goed meeleven met de hoofdpersoon en de vertellende vorm op bepaalde momenten gaf de film nog een extra tintje.

Zeker het kijken waard.

4*