Music (2021)

Uitputtend.

En niet op de goede manier. Laat ik even duidelijk zijn, ik ben totaal niet iemand die zich laat leiden door enige vorm van controverse. De manier hoe Sia omgaat met het onderwerp autisme is dan ook niet mijn voornaamste punt van kritiek. Het is gewoon ontzettend duidelijk dat Sia totaal geen gevoel heeft voor het regievak.

Maar ik moet wel zeggen dat ik het nogal bijzonder vind hoe er dan wel met autisme wordt omgegaan. Het is niet vreemd dat een film voor extra sentiment de meest extreme vorm aanneemt van een bepaalde stoornis, maar dit lijkt niet veel meer met autisme te maken te hebben. Zieglers personage voelt namelijk nooit aan als iemand met autisme, maar meer als een soort alien. Misschien dat ik ernaast zit, maar ik heb nog nooit iemand gezien met autisme die zich zoals Ziegler gedraagt, en ik heb toch wel wat achtergrond in dit gebied.

De personages zijn stuk voor stuk plat. Hudson is een goede actrice, maar haar rol wordt zo beperkt tot leven gebracht dat het niet veel meer uitmaakt. Zowel de liefde als karakterontwikkeling zijn zeer matig. Ziegler eist voornamelijk de ruimte op, maar ook dit heeft niet veel meerwaarde vanwege redenen die ik in de vorige alinea al heb aangegeven. Het valt in ieder geval nooit serieus te nemen.

Dat dit overigens van Sia afkomstig is mag duidelijk zijn. Ze doet er dan ook alles aan om haar nieuwe album en haarzelf te promoten, soms door zo ver te gaan om haarzelf als cameo te plaatsen. De film wordt soms onderbroken door korte videoclipachtige sequenties die op artistiek gebied "creatief" te noemen zijn maar 0.0 aan het verhaal toevoegen. Ik weet dat ze vaak een soort emotie moeten uitbeelden, maar het is compleet onnodig en vloekt regelmatig met de scenes omdat het er matig in bewerkt wordt.

Verder heeft Sia van regisseren duidelijk geen kaas gegeten. De toon vloekt voortdurend, rauwere beelden worden te vaak afgewisseld met hysterische danssequenties. Tijdens die danssequenties wordt er vervolgens hysterisch gedanst op rustige muziek en tijdens de rauwere "echte" beelden worden er diverse pogingen gedaan om subtiel te zijn maar zowel het acteerwerk van Ziegler als de film zelf belemmeren dat de film maar een beetje realistisch aanvoelt. Het kan natuurlijk best dat je een echt verhaal met musical wilt vermengen, maar in deze film gaan die twee elementen nooit passend samen.

Visueel verder erg catastrofaal. Bijna bijzonder hoeveel er verkloot kan worden. Camerawerk is vreemd, extreem inzoomen op Ziegler maar vaak uitzoomen op Hudson & co. Daarnaast lijkt de camera vaak te zwaar te zijn voor diegene die hem klem heeft. Editing is sloom en de muzikale sequenties worden zo bruut door het verhaal heen gemonteerd dat het grappig wordt. Soundtrack vliegt tevens alle kanten uit en past zelden bij de scene. Ook de cinematografie blijft ontzettend beperkt, en als je denkt dat de film eindelijk op visueel gebied kan uithalen met de danssequenties kom je ook bedrogen uit. Deze bestaan vaak uit een enkele kamer of omgeving met een paar kleine attributen en flikkerende lichtjes. Je zou het visueel indrukwekkend kunnen noemen, ik noem het luiheid, ze voelen ten alle tijden kaal en ongeïnspireerd aan.

Een impact heeft de film ook niet, omdat het je als kijker bijna onmogelijk wordt gemaakt om hier serieus naar te kijken. De toon van de film verandert dusdanig veel dat je niet weet of je precies mee moet leven of moet lachen. Ik werd er in ieder geval behoorlijk ongemakkelijk van. Ik weet gewoon totaal niet wat ik hiervan moet maken, en het voelt vaak inderdaad aan als spottend naar bepaalde "groepen". Als er dan richting het einde nog de dood van een tiener die daarvoor nooit is uitgediept tussendoor moet komen weet je ook weer hoe laat het is.

Eigenlijk kan ik na afloop geen goede punten opnoemen, behalve dat Hudson misschien aardig acteert. Haar wordt echter alle ruimte ontnomen door de constante muziekscenes tussendoor en vreemde wendingen. Dat er weinig onderzoek is gedaan naar het onderwerp wordt trouwens tussendoor ook vaak duidelijk. Denk maar aan iemand met autisme tegen de grond werken als deze overstuur is. Ronduit gevaarlijk zelfs.

Laat ik duidelijk zijn, ik boor de film totaal niet de grond in vanwege de controversie, maar het voelt aan alsof er totaal geen moeite voor deze film is gedaan. Het voelt meer aan als een zeer extreme vorm van promotie, en om te verkopen moeten er wat serieuze en confronterende onderwerpen bijkomen. Ik noem het ronduit lachwekkend. Als de film vervolgens op visueel gebied geen enkele keer weet te overtuigen en constant bijzondere keuzes maakt is het voor mij al snel duidelijk dat ik hier geen goed woordje voor over heb. Het cijfer is er dus ook naar, bah. Ik denk overigens dat iedereen op deze site er anders op gaat reageren, maar ik heb er echt oprecht geen goed woordje voor over.

Music is een film van de Australische zangeres en songwriter Sia. Zij schijnt een populair fenomeen te zijn, begreep ik uit diverse artikeltjes. Ik kende haar niet. Als de filmmuziek overeenkomt met haar repertoire, is dat ook logisch. Totaal niet mijn ding. Dat geldt ook voor de kakelbonte presentatie van de muziek in de film. De film is eigenlijk een ordinaire musical vol keurrijke videoclips die ik graag aan mij voorbij laat gaan. Ik laat musicals trouwens altijd graag aan mij voorbij gaan. Gelukkig valt er tussen de fleurige clips nog iets van verhalend drama te herkennen dat het bekijken van de film enigszins draaglijk maakt.

Het drama betreft het meisje Music (gespeeld door Maddie Ziegler) dat aan een neuro psychiatrische aandoening lijdt en gebaat is bij een strak ingeregelde dagindeling. De kleinste afwijkingen van gewoontes laten haar wereld instorten. De introductie van Music en haar merkwaardige belevingswereld alsmede de introductie van de personages die daar deel van uitmaken, is best interessant.

Het wordt allemaal wat platvloers als zus Kate Hudson de zorg voor Music moet overnemen. Het verhaal gebruikt vanaf dat moment overbekende schokkende en ontroerende elementen die de klefheid van het drama zeker ten goede komen. Zo is zus Hudson natuurlijk een ongestructureerd wezen met eigen issues. Issues die op het alcoholische en het narcotische vlak liggen. Genoeg stof voor een hoop banale ontwikkelingen die afwisselend op Hudson en op Ziegler betrekking hebben. Heel voorspelbaar opgesierd met de nodige ups en downs en liters feelgood, trekt het verhaal aan het oog voorbij.

Het veel bekritiseerde acteerwerk van Maddie Ziegler is inderdaad niet geweldig. Ze trekt grimassen, rolt met haar ogen en slaakt hoge kreetjes. Mij overtuigde ze niet met haar theatrale optreden.. Hier en daar laat ze overigens wel zien over acteertalent te beschikken. Laat ik haar autistische optreden daarom maar als ongelukkig bestempelen. Kate Hudson dan. Ach, volgens mij speelt ze altijd eenzelfde type. Dat doet ze degelijk, maar is ook erg voorspelbaar. Ik ben geen fan. De meest overtuigende en meest aimabele personages vind je onder de bijpersonages.

De videoclips met zang en dans staan grotendeels los van de dramatisch handeling. Ze dienen om Music’s gevoels- en gedachtewereld te illustreren Een wereld die uit veelkleurige kitsch bestaat. In beginsel een aardige kunstgreep, maar na de zoveelste videoclip, werd het mij gewoon te veel. De clips voelen overbodig. Eenzelfde gevoel maakt zich altijd van mij meester als ik cabaret aanschouw. De conference bevalt vaak goed. Helaas wordt die altijd zo storend onderbroken door afgrijselijke liedjes. Momenten die ik dan maar nuttig invul met toiletbezoek ofzo.

Matige film. Sia heeft er geen nieuwe fan bij.