Hillbilly Elegy (2020)

benieuwd ..

Tot nu toe vreselijke recensies. Lijkt extreme oscarbait te worden.

Vanaf 19 november in de bioscoop (The Searchers)

Vanaf 24 november te zien op Netflix.

Het verhaal op papier spreekt me niet heel erg aan, maar de trailer ziet er gelikt uit. Zeker een poging waard als deze op Netflix uitgebracht wordt.

Zo, en deze kwam binnen.

Vooral gaan zien want Pathé-pas en 'we mogen weer' zonder dat het verhaal nic1991 en mij écht aansprak, maar vanaf het eerste moment waren we geboeid en dat duurde tot en met de aftiteling. Ik vind het jammer om te lezen dat de film als Oscar-bait wordt gezien en dat de film wordt beschouwd als clichématig. Want zeker wat betreft dat laatste: de film is waargebeurd - en toen ik later nog wat beeldmateriaal van en over J.D Vance bekeek bekroop me het gevoel dat heel weinig gedramatiseerd is.

Wat ik vooral interessant vond was dat de film ging over - en daar heeft de Humanistische Omroep ook een documentaire-reeks over binnenkort - de klassenmaatschappij in niet alleen Amerika maar ook de rest van de wereld waaronder Nederland. Het personage van de moeder - Amy Adams, een wereld van verschil met Enchanted - is hartstikke onsympathiek, maar ook slachtoffer van de wereld waarin zij is opgegroeid. Zonder dat er iets wordt goedgepraat trouwens. Iedereen in de film zit vast, en J.D is een van de weinigen die het wél is gelukt om daar uit te komen.

En nog los van het verhaal wel of niet clichématig is - ik vind van niet, maar soit - de film heeft een torenhoog tempo waarin - in elk geval voor ons - elk moment boeiend was, de film zakte geen moment in. De afwisseling tussen flashbacks en de 'tegenwoordige' tijd (tussen aanhalingstekens want ook alweer een paar jaar geleden) was sterk gedaan, er werden soms ook wat stukken weggelaten die later weer terugkwamen.

Hart van de film is Glenn Close voor mij, waarbij ik na verloop van tijd absoluut met tranen in mijn ogen zat wanneer ze weer in conflict stond met haar kleinzoon. Ook haar personage is niet perfect - arm zijn maar toch blijven doorpaffen, tja - maar ik vond haar personage zoveel meer dan een gekke bril en een pruik. Die blik van Glenn Close... Prachtig.

Ook fijn: de rol van Freida Pinto.

Relatie van de jongen met zijn zus - mooie bijrol van Haley Bennett - was ook in kleine penseelstreken neergezet, en ik heb toch veel geleerd over de wereld van de mensen uit de omgeving van Ohio en omstreken, en hun verhouding met de rest van Amerika.

4,5* want fantastisch.

Familie sucks. Dat blijkt maar weer. Als je vooruit wilt komen, dan heb je je familie klaar staan om dat zo veel mogelijk te verhinderen. Geldt niet alleen in de Hillbillly scène.

Het gewoon een erg mooie film, draagt het juiste verhaal en de juiste motieven met zich mee. Maar dit valt op sommige punten nogal weg door de nogal saaie aanpak van Ron Howard. Hoewel dit sowieso al vele malen hoger was dan de reguliere Netflix film, ben ik toch benieuwd of het misschien beter was geweest onder een andere regisseur.

Goeie film over een jongeman die rechten studeert en naar huis moet vanwege problemen met zijn moeder. Gebaseerd op het leven van de schrijver van de film. Het drama en de personages zijn wat dik aangezet soms, maar de film bevat genoeg goeie momenten en Amy Adams en Glenn Close weten er ook prima mee weg te komen. Een kleine 3.5 sterren.

Lees de kritieken op het boek.

Maar Amy Adams zal wel een Oscar winnen

Jeetje, wat is Glenn Closse onherkenbaar geworden door de grim .

ik ga hem later nog eens proberen, misschien te laat aangezet.

de beelden / sfeer uit de jaren '90 zag er wel goed uit, maar ik kwam niet door de opening hoe / wie nou bij wie hoorde of wie wat was

Waarom? Het gaat toch om de film?

Vond dit toch wel een mooie film. Ik heb familie in Alabama en veel was herkenbaar. Prima acteerwerk met vooral de jongere versie van de hoofdpersoon als uitschieter. Het constante bekvechten, geweld en de armoede maakt indruk. Het zuiden van noord amerika is mooi, maar kent ook veel demonen.

Prima film, vooral door de leuke plaatjes, de fijne rol van Glenn Close en de vlotte, vermakelijke vertelstijl. Verder dan dat kom ik helaas niet. 'Hillbilly Elegy' mikt een beetje makkelijk op de emoties en echt aangrijpen doet de film helaas niet. De score van Hans Zimmer is leuk, al doet die ook een beetje aan in een weekend gemaakt te zijn. Al met al gewoon een leuke wegkijker over een familie waarin veel speelt, maar waarbij het geheel me niet echt over de streep wist te trekken.

Goede film.

Vooral genoten van amy Adams. Hele sterke rol hoor.

Uitstekend acteerwerk maar verder niet echt verrassends of nieuws.

Met name Glen Close acteerd geweldig in dit "trailer Trash" drama.

Waargebeurd blijkbaar ook nog, gezien de beelden in de aftiteling.

"Hillbilly Elegy" verteld boeiend het verhaal over familie perikelen betreffende een verscheurd gezin.

Simpelweg een mooi verhaal die liefhebbers van drama zeker zullen waarderen.

4*

Ik heb het boek gelezen en dat vond ik heel erg matig, deels ook door de verwachting. Ik dacht iets over de cultuur daar te leren, maar het was niets anders dan een autobiografie van een niet-boeiende familie op een saaie manier verteld waarvan het nut van het boek me ontging. Niettemin, zo'n film kan dan best verrasend uit de hoek komen. Het verhaal leent zich er wel voor en bij films zoek ik andere dingen dan in boeken, en juist zo'n sfeerschets bij films ligt me wel. Nu wel, de film is om die redenen wel iets beter, maar het is nog steeds niet boeiend. De film zit heel erg op de familie en de personages en minder op de sfeer. Maar de hoofdpersoon wordt gespeeld door twee kleurloze acteurs, de oma's door een Glenn Close als typetje (geen moment geloofwaardig) en de moeder door een behoorlijke Adams maar haar personage vond ik simpelweg irritant en weinig aan. Dan blijft er weinig over, vooral omdat de film toch meer op plot leunt dan sfeer terwijl die plot me gewoonweg niet interesseerde. 1,5*.

Amy Adams speelde geweldig (zoals altijd), maar Glenn Close vond ik teveel een typetje spelen.

Curieus filmpje dit. Ron Howard wil een generaties-omvattend familiedrama maken, maar slaagt daar niet in. Het vele terugblikken haalt de vaart en de spanning uit de film. Want ja, waar gaat het na veel vijven en zessen uiteindelijk om? Of J.D. op tijd is voor zijn sollicitatie gesprek met de directeur van een een gerenommeerd advocatebureau. Voor iemand met een bul van Yale op zak lijkt me dat niet zo relevant, werk genoeg in het Amerika van deze tijd. En daar wringt de schoen op een ander vlak. Howard geeft een inkijkje in het leven van the white trash in Kentucky, maar gaat nergens dieper op oorzaak en gevolg van hun bedroevende armoede en drugsgebruik in. Voor mij hoeft een zwaar sociaal-politiek drama ook niet hoor, maar dit is wel erg gemakzuchtig uitgelegd allemaal.

Over het landelijke, armoedige en disfunctionele deel van de wereld zijn spannende en schokkende verhalen te vertellen. Dat bleek door de jaren heen al en ook met recentere films als Strangerland (2015) en Captain Fantastic (2016) wordt dat bevestigd. Drama’s die het gebrek aan perspectief van de plattelanders blootleggen. Drama’s die laten zien hoe het is om met de rug tegen de muur te staan en om te gaan met uitzichtloosheid.

Hillbilly Elegy baseert zich op de bestseller van J.D. Vance die in zijn boek zijn moeilijke jeugd in een armoedige gemeenschap in de Appalachen optekende. Het boek vertelt hoe hij te midden van fatalisme, armoede, verslaving, geweld en een grimmig toekomstperspectief probeert te ontsnappen uit het bekrompen en kansloze plattelandsmilieu.

In de film komt dit aspect amper terug. De film kiest een andere insteek en concentreert zich sterk op Bev, de verslaafde moeder van J.D. (Amy Adams) met in haar kielzog drie andere personages die door haar destructieve gedrag worden meegesleurd en getraumatiseerd. Door die strak gekaderde benadering krijgt het decor weinig aandacht. En dat is jammer. De intrigerende plattelandsgemeenschap met haar excentrieke leden passeert slechts vluchtig. Maar goed. Als dat de keus is van de maker, dan mag je in ieder geval een goed doorwrocht beeld verwachten van de personages waar de film zich op concentreert. En dat valt helaas tegen. De film is een karakterdrama zonder karakters.

Van de familie komen we niet veel te weten. Bev wordt als een typische verslaafde neergezet. Een personage dat is opgebouwd uit algemene kenmerken. Ze heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel, is onbetrouwbaar en leugenachtig en heeft een slonzig uiterlijk.. Allemaal zaken die erg voor de hand liggen. Een meer persoonlijke invulling van die karaktereigenschappen geeft de film nauwelijks. Ik vond Bev als hoofdpersonage geen interessant figuur. Goed gespeeld door Adams maar tevens heel nietszeggend.

Haar zoon J.D. is de verteller en een passieve beschouwer. Nogal kleurloos en saai. Dochter Lindsay is zo mogelijk nog kleurlozer. Een fladderend type zonder veel wezenlijke functie. Ik vroeg mij herhaaldelijk af waarom ze überhaupt in het verhaal voorkomt. Het enige personage dat diepgang krijgt is grootmoeder Mamaw. Een pittige dame die in elke scène de aandacht naar zich toetrekt. Logisch, want haar karakter bezit als enige een beetje psychologische ronding. Mooie rol van Glenn Close.

Hillbilly Elegy is een tamelijk nietszeggende film. Regisseur Ron Howard biedt de kijker geen verhelderende inzichten in een cultuur en nauwelijks verhelderende inzichten in de personages. De film biedt de kijker daarentegen vlakke personages en veel gemakkelijk sentiment. Niet echt aan mij besteed.

De avonturen van de Amerikaanse familie Flodder maar dan met een serieuze ondertoon. Leuk dat in het land van de onbegrensde mogelijkheden nu eens een film word gepresenteerd over een kansloze white trash familie, maar een goede regisseur als Howard had met dit gegeven toch iets beters moeten afleveren. Ik keek er bijna twee uur tamelijk onbewogen na, ook al omdat de casting weinig gelukkig was. Bij de aftiteling blijkt dat de gekozen acteurs weliswaar bijna perfect kunnen functioneren als de dubbelgangers van de real life personages, maar het was wellicht toch verstandig geweest om wat minder bekende spelers te selecteren. Met name Close lijkt meer een typetje, Adams speel technisch perfect en zou best wel eens beloond kunnen worden met de nodige prijzen maar haar personage is dermate onsympathiek dat ook bij haar de ergernis om voorrang streed. Blijft over de jongeling Vance en zijn liefje die nog wat willen maken van hun leven maar die worden tamelijk blue neergezet, waardoor je nergens het verhaal in word gezogen. Kleine voldoende dan toch, omdat de routine van Howard er voor zorgt dat het allemaal wel evenwichtig en enigszins realistisch blijft tot het einde. Had hij er de bekende scheut Amerikaanse sentiment over heen gegoten was het niet te harden geweest.

Waarom Hillbilly Elegy werkelijk is neergesabeld door de pers is me een raadsel. Het is geen meesterwerk, maar de film doet weinig verkeerd. Sterker nog, het acteerwerk is in deze prent van Ron Howard zelfs indrukwekkend. Maar ook op andere vlakken valt weinig aan te merken.

Op een of andere manier doet het me allemaal wel een klein beetje cartoonesk aan, wat de pain and struggle die wordt weergegeven niet perse ten goede komt. Maar over de gehele linie ben ik van mening dat dit een prima drama is.

Het eeuwige ontsnappingsverhaal van de gevoelige puber uit white trash county omarmt alle cliches, overacting en zelfs die (dooie) american dream, ondanks de belofte die de film deed om dat juist niet te doen. Verder een keurig drama die the lives of the deplorables goedkeurend afkeurt. (Het blijft toch je dochter hè). Voor het betere hillbilly-werk verwijs ik u door naar brutti sporchi e cattivi.

En ja, geweldige rol van met name Glenn Close, maar ook van Amy Adams. Alleen een beetje jammer dat je niet heel veel te weten komt over hun geschiedenis, waarom moeder Bev verslaafd raakt of überhaupt de achtergrond en het verleden van de familie. En of het nu bewuste “Oscar-bait” is of niet, het zou me niks verbazen als er op zijn minst één of twee actrices een nominatie krijgen.

Afgezien van bovenstaande puntjes van kritiek was ik wel onder de indruk van de film en het verhaal. 4*

Dat je het niet echt van je familie moet hebben en in dit geval van je moeder, bewijst dit drama maar weer eens. Zo triest voor de kinderen die er altijd weer de dupe en het slachtoffer van zijn van de verslaving van hun moeder met alle gevolgen van dien. Waargebeurd drama ook, wat het des te ingrijpender maakt en echt wel binnenkomt. Glenn Close is onherkenbaar gemaakt, maar Amy Adams is de ster en draagt de film van begin tot het eind. Amy Adams heeft al meermalen bewezen dat ze een top actrice is en het wordt hoog tijd dat dat eens een keer beloont gaat worden met een oscar. Wie weet met deze film. Ik vond het een hele goede film en gelukkig kwam uiteindelijk toch nog alles goed.

Sterk genoten van dit schrijnend drama waarbij afkomst een grote invloed heeft op je leven en toekomst. Kentucky is de armste staat van de Verenigde Staten waar nogal wat laagopgeleide blanke armen wonen. Je zal maar in zo'n disfunctioneel gezin opgroeien waarbij je afkomst als een molensteen rondom je nek hangt. Zeer fijne rol van de mater familias die haar dochter keer op keer ziet afglijden. Hoewel ze zelf ook een bewogen leven achter de rug heeft, neemt ze de zorg op van haar kleinzoon.

De band die ze met hem heeft is vertederend en doet me denken aan mijn eigen band met mijn grootmoeder zaliger. In het leven is het een kwestie van je kansen te grijpen, hoe schaars of moeilijk die ook te bereiken zijn. Vance heeft de klik gemaakt, maar het verleden blijft hem achtervolgen. Zeer charismatische en aandoenlijke rol van Glenn Close als Mawmaw, maar ook Amy Adams zat sterk in haar rol, een rol balancerend tussen het beste willen voor haar kinderen, maar hen tegelijk "haatte" omdat ze haar toekomst hypothekeerden. Confronterend bij momenten. Ondanks alles blijft de familie hecht, no matter what.

Ook qua montage zit de film snor. De flashbacks zijn waardevol en worden vlot in de film verwerkt. Hillbilly Elegy is een overtuigend en indringend portret - niet in het minst door de sterke acteerprestaties. Misschien niet origineel, want het verhaal is niet nieuw. Het plot is ook niet echt vooruitstuwend, maar toch genoot ik ervan, vaak van de kleine dingen, van verdriet, hoop, angst, loyaliteit en vergeving. Mooi!

Gedegen film met een kijkje achter de glitter en glamour die we vaak voorgeschoteld krijgen vanuit Hollywood. Er wordt hier een reëel beeld geschetst van een familie zoals er vele zijn. Er zijn dan altijd die paar gevallen waar het wel goed mee afloopt en daar wordt dan een film over gemaakt. Goede acteurs en goed verfilmd.

Amy Adams wint op punten het acteerduel van veteraan Glenn Close in deze terugblik op de jonge jaren van J.D. Vance [Gabriel Basso], een ambitieuze rechtenstudent die een bijzonder moeilijke jeugd heeft gehad, onder anderen door de drugsverslaving van zijn moeder Bev [Amy Adams]. Zijn oma Mamaw [Glenn Close] speelde daardoor een sleutelrol in zijn jeugd en ondanks de complexe familiedynamiek heeft J.D. toch veel warme herinneringen aan zijn tijd in de Hillbilly-omgeving van Kentucky. Wanneer zijn zus Lindsey [Haley Bennett] hem smeekt haar te helpen bij een nieuwe familiecrisis, net wanneer J.D. bezig is zich te verzekeren van zijn gedroomde stageplaats, moet hij kiezen tussen zijn familie en zijn carrière.

Tijdens de aftiteling zie we hoezeer Close lijkt op de echte Mamaw, maar toch komt zij wat karikaturaal over. Adams heeft een meer dramatische rol maar en vreet die met huid en haar op, zonder te nadrukkelijk de film te willen stelen. Een Oscarnominatie ligt zeker op de loer. Het is jammer dat Basso niet op kan tegen dit acteergeweld en dat de overige bijrollen wisselvallig bezet zijn. Maar het is goed om te zien dat Ron Howard eindelijk weer eens de middelmaat weet te ontstijgen.

Redelijk boeiend poor white trash-familiedrama met goed spel van Amy Adams, hier op haar minst aantrekkelijk, en vooral Glenn Close, die er hier werkelijk geweldig fout uitziet. Die bril! Dat haar! De gebeurtenissen ontstijgen helaas nergens de middelmaat, net als het script, maar zoals we gewend zijn van regisseur Ron Howard levert hij toch wel weer een degelijke, visueel aantrekkelijke (op Amy Adams na dan) film af. Zelfs aan de wat anonieme hoofdrolspeler Gabriel Basso weet hij nog wel aardig akteerwerk te ontlokken.