The Disciple (2020)

The disciple werd via De Standaard aangeduid als een pareltje in het moeras aan films op Netflix. Moest ik dus ook zien, dacht ik. Ook het concept leek me wel interessant met een werkloze ongemotiveerde man met een passie voor muziek. Het is zijn droom om carrière te maken in de khayal, een soort meditatieve klassieke Indiase muziekstijl, alleen ontbreekt het talent hem. Ik dacht een soort Whiplash (Film, 2014) te zien vol volharding, doorzettingsvermogen en harde labeur, maar bleef wat op mijn honger zitten.

De khayal zelf sprak me ook niet echt aan en verder dan wat irritant gekweel kwam ik niet. De film is doorspekt met muziek waardoor ik het niet echt aangenaam meer vond. Hier en daar wel fijne beeldtechnieken zoals de hypnotiserende ritjes op de bromfiets. Ook de acteerprestaties van de vrijwel onervaren cast was meer dan prima. Alleen kon dat voor mij de film niet voldoende redden.

Sharad Nerulkar [Aditya Modak] is van kinds af aan door zijn vader [Kiran Yadnyopavit] aangespoord/onder druk gezet om een carrière als zanger van traditionele Indiase volksmuziek na te jagen. Sharad vindt en mentor in Guruji [Arun Dravid], een puil van de legendarische zangeres Maai [Sumitra Bhave] voor wie Sharad enorme bewondering heeft. Maar Sharad heeft moeite om de scherpe kritiek van zijn leermeester te verwerken. Uiteraard is er veel traditionele muziek die voor een Westers publiek wellicht niet zo toegankelijk is, maar wie het vakmanschap van de betrokken muzikanten herkent zal zeker genieten van dit boeiende muzikale drama over het najagen van je dromen, het ontdekken van je eigen identiteit en de gevaren van verafgoding van je idolen.