Dead or Alive: Final (2002)

Aardige afsluiter van de trilogie. Ik was hier kennelijk niet de eerste die een link met Blade Runner maakte en Miike maakt enkele verwijzingen naar Scott's klassieker, al hoef je je niet te schamen als je ze niet spot. Als Miike Blade Runner doet kun je er op rekenen dat er weinig Blade Runner overblijft. Er wordt op een moment wel leuk gespeeld met het gegeven van replica's die denken mensen te zijn. De scène waarin de agent ontdekt dat zijn vrouw een replicant is is vrij sterk.

Verder moet de film het vooral weer hebben van individuele scènes. Aanvankelijk leek het nogal wel fijn op te bouwen, met een aantal geestige actiescènes en andere gekkigheid, maar zoals wel vaker bij Miike lijken de ideeën plotseling op en moet er toch een verhaal verteld worden en een bepaalde lengte gehaald worden. Het gevolg zijn een aardig aantal scènes die futloos overkomen, alsof Miike zelf de interesse verloren heeft. Zo nu en dan duikt er toch weer iets leuks op en het Tetsuo-achtige einde werkt ergens en weet bijna de vorige twee delen aan dit derde deel te koppelen op een zinnige manier. Bijna.

3*

Sporadisch eens een goede scene, maar over het algemeen té traag, te weinig zeggend en niet boeiend genoeg om te kunnen spreken van een goede film.

De serie is afgerond en daar ben ik vooral heel gelukkig mee. Het derde deel sprak me nog het meeste aan, omdat ik hier nog het idee had naar een speelfilm te kijken. Echt interessant wordt het zelden. Van de SF-setting heb ik weinig gemerkt, maar het gelige filter en het Aziatische spreekt nog wel aan, wat voor mij resulteert in een aardige actiefilm, omdat de actie redelijk is. Het verhaal en de personages hebben alleen geen indruk gemaakt.

De evolutie volgens Miike. Van gangsters naar engelen tot cyborgs. Gebrek aan originaliteit kun je m niet verwijten. Een bijzondere triologie van gelijkwaardige afleveringen. Elk met een hele andere insteek. Enkel de hoofdpersonen keren steeds terug, zei het in een andere gedaante. Dit laatste deel heeft helaas wel wat te leiden onder een matige cinematografie. De HD master is verre van oogstrelend. Maar verder weer leuk, leuk, leuk.

Middelmatig slotstuk van een middelmatige trilogie

Ik vond Dead or Alive 2: Birds nu niet van zo'n ongekend hoog niveau dat ik meteen zin had om het derde deel erachter te gooien, maar ik had me echter wel voorgenomen om niet zoveel tijd te laten tussen deel 2 en deel 3 te laten als ik indertijd met deel 1 en deel 2 had gedaan. Vandaar hier een paar dagen geleden (weliswaar in twee stukken) voor gaan zitten. Opnieuw een verbetering ten opzichte van het eerste deel als je het mij vraagt.

Maar de beste film uit de trilogie blijft nog steeds deel 2. Het probleem met deze Final is dat Miike niet zo hard is doorgedraaid als in de vorige films. Ik was op den duur zijn van de pot gerukte stijl wel beginnen te waarderen en hier komt dat er maar eens erg sporadisch uit. Wat op zich jammer is, want nu verzandt hij in een soort van Blade Runner rip-off dat iets te normaal is om te blijven boeien. Sowieso een regisseur die het echt van momentopnames moet hebben. Dankzij het einde met de gigantische cyborg heb ik toch nog met een goed gevoel de aftiteling gekeken (vooral ook wel omdat ik de zanger met zijn gitaartje tijdens de eindcredits nog wel leuk vond) maar het idee blijft overheersen dat er hier meer had ingezeten. Dan kun je nog wel wat lelijke gele filters over je beelden gooien, het bevordert niet echt de science-fiction. Wel jammer trouwens dat mijn versie nog eens extra Japanse ondertiteling had wanneer iemand anders dan Ryo of Honda sprak. Zal wel iets te maken hebben met het feit dat er flink wat Kantonees wordt afgepraat, maar voor mij had enkel de Nederlandse sub voldoende geweest. Oogde erg lelijk in ieder geval.

Opnieuw dus Sho Aikawa en Riki Takeuchi in de hoofdrollen. Ook deze keer zijn het andere personages dan in de voorgangers, maar het is wel fijn dat er uiteindelijk nog een zekere link tussen de verschillende films wordt gelegd. Beetje een vreemde connectie weliswaar en bovendien eentje die ik niet helemaal kan plaatsen volgens mij, maar dat begin ik wel leuk te vinden bij Miike. Sowieso zijn Aikawa en Takeuchi duidelijk de lijm die deze reeks bij elkaar houdt. Deze keer staan ze meer tegenover elkaar dan samen, maar het zorgt nog voor een aantal erg leuke scènes. Verder blijft het qua bijrollen ook redelijk beperkt (je mist de gekke personages zoals de magiër uit deel 2) en is enkel Richard Chen als Woo nog wat de moeite waard.

Ten tijde van het kijken van de eerste Dead or Alive (ergens in 2014) had ik het gevoel dat ik me nooit meer aan iets van Miike ging wagen. Ik had echter nog deel 2 en 3 op DVD liggen en uiteindelijk wel blij dat ik dit nog een kans heb gegeven. Hoewel deze Final een ietwat teleurstellende finale is, is het wel een reeks die je ooit eens gezien moet hebben.

2*

Herzien en blijft fijn.

Al is het wel jammer om te zien dat de beeldkwaliteit echter ondermaats is, zelfs de BR versie. Eén en al artifacts, blur en jaggy randen. Je moet wel wat moeite doen om daar doorheen te kijken in tijden van 4K, maar het loont ook wel want verder ziet het er visueel best aantrekkelijk uit.

Verder een typische Miike. Grootse scenes zitten aan het begin en einde, middenstuk is wat lomer met enkele Kitano-achtige momenten. Ik stoor mij er niet zo aan, maar mensen die graag een hele film lang Crazy Miike zien zullen het wat te traag vinden.

Aikawa en Takeuchi zijn perfect in het rol, het einde is niks minder dan geniaal en Miike maakt netjes gebruik van Hong Kong om zijn toekomstbeeld een beetje vorm te geven. Niet het beste wat Miike ooit gemaakt heeft, maar zeker wel een film waar liefhebbers genoeg uit kunnen halen. Had vooraf een beetje schrik voor herziening, maar dat bleek ongegrond.

4.0* en een uitgebreide review

Kan Miike soms maar moeilijk plaatsen, zo ook weer deze film. Terloops een leuke scène, maar over het algemeen greep het met niet echt aan. Wel een geniaal einde.

3*