Spontaneous (2020)

Leuker dan verwacht. "Exploderende scholieren"... wat krijgen we nou

Maar als je de maffe rode draad voor lief neemt, is dit nog een heel aardige film. Leuke tiener-humor zonder dat het te plat wordt. De drama-kant van het verhaal werd dermate serieus belicht dat ik af en toe een brok in de keel kreeg. Verdiende 3 sterren wat mij betreft.

Leuk eerste uur, maar het dramatische tweede deel is een serieuze domper. Onbegrijpelijke keuze wat mij betreft. Jammer, maar Duffield toont zich wel een talent.

Spontaneous surprised door deze film. Deed me eerst vooral denken aan the Boys, wat zeker niet verkeerd is, maar al snel zat ik in dit universum, zonder nog een vergelijking te willen maken. Leuke dialogen, geweldig geacteerd, origineel. Kan hem zeker aanraden. Het is een tienerfilm maar tegelijkertijd ook veel meer dan dat.

Duffield's regiedebuut is een eigenzinnig snedige, cynische bom. Boven alles zijn de spontaan ontploffende leerlingen een metafoor; een intrigerend idee dat hij zich vakkundig eigen maakt, waarbij z'n roots als schrijver (als je 'the Babysitter' hebt gezien, weet je hoe hij z'n personages in korte tijd erg likeable weet te maken) z'n vruchten afwerpt. Langford heeft de natuurlijke appeal om dat moeiteloos in te vullen. Het verliest in zijn laatste acte wel de nodige scherpte. Hoewel de 'nasleep' van dit alles vooral niet gebaat is bij een wetenschappelijke uitleg/oorzaak, is het alternatief in dit geval ook niet alles. Voor hoeveel Duffield in het eerste uur te melden had, zo weinig weet hij toe te voegen in het slot. Dat wordt dan nog gered door uitstekende muziekkeuzes. Past mooi in het rijtje met films zoals Assassination Nation (2018) ; de luide, rebelse stem van een generatie.

Goeie film over een middelbare school waarin de leerlingen plotseling één voor een spontaan exploderen. Een highschoolfilm met een orignele draai. Het geheel doet fris aan, vooral vanwege de vlotte montage, de cast en de toch wel scherpe scenes (vooral tijdens de eerste helft).

Leuk.

Bijzondere film met een volstrekt stompzinnig concept. Duffield slaagt er vervolgens op wonderbaarlijke wijze in er een goed geheel uit te krijgen die de kijker goed in zijn verhaal betrekt. Dit zijn maar weinig regisseurs gegeven, en daarom was deze film een plezante verrassing.

Vooral het eerste deel kent eigenlijk een perfecte balans tussen komedie, drama, horror en fantasy. De horror en de fantasy worden iets meer op de achtergrond gedrukt, maar komen precies genoeg in beeld. De komedie en drama nemen het grootste deel van het plot in beslag, maar worden eigenlijk perfect afgewisseld waardoor je goed met de personages mee kan leven.

Langford verslikt zich regelmatig een beetje in haar rol, maar stoort verder niet. Plummer is dan wat beter, maar toch had het acteerwerk in zijn geheel iets realistischer mogen zijn. Grapjes zijn verder oprecht lollig, de horror heeft de juiste impact en het gehele gevoel komt goed over. Wanneer er iemand op wordt geblazen is het schokkend, vooral omdat het niet in hoog tempo achter elkaar wordt gestopt. Het gevoel van "wat zou ik doen in deze situatie" breekt goed door.

Visueel best fris, met leuke dingen in de montage. Het had iets sterker mogen zijn, maar zoals het er nu uitziet is het prima. Duffield maakt het zich verder erg moeilijk qua verhaal, aangezien het veiliger is om gewoon een strakke en snelle horrorfilm te maken, maar doet het voor een lange tijd op de juiste manier. In de tweede helft raken de genres echter wat uit balans.

De drama neemt erg zwaar de bovenhand en de komedie, horror en fantasy worden zo goed als volledig weggedrukt. De film verliest hiermee zowel tempo als de gave om boeiend te zijn. Hierdoor komen zowaar saaie momenten om de hoek kijken aangezien de personages verder weg lijken te staan. De subtiliteit vervaagd ook een beetje, waardoor het allemaal niet zo bevredigend weet te eindigen als dat je zou hopen.

Toch is de film als geheel apart genoeg om leuk te kunnen zijn. Het is niet slecht, maar de ietwat onevenwichtige tweede helft zit het als resultaat in de weg. Eerste helft was echter bijna perfect, met een erg sterke balans. Een stompzinnig idee, maar toch verrassend fris en sterk uitgewerkt. Duffield is er eentje om in de gaten te houden.

Heerlijke komedie, er zijn er precies wel meer zoals dit tegenwoordig. Wat cynische humor met interessante personages en dialogen die niet rechtstreeks uit de cliché molen gedraaid werden. Het niveau kan niet altijd hoog gehouden worden, je merkt wel dat het vooral begon met een absurd idee ipv een echt verhaal. Het einde is nogal mager. Maar verder weet de film best wel te entertainen. Meer van dit.

Het begint allemaal nog leuk en luchtig met sympathieke personages en blitse montage. Al snel verzandt de film in een mengeling van flauwe romcom en tienerdrama die niet meer om aan te zien is voor een volwassen man. Ik voelde mij als prille 30'er twintig jaar te oud voor deze film. Het was ook behoorlijk saai. De scenaristen trachtten wat opwinding in het script te steken, maar daar ontbrak het grote talent. Het voelt herkenbaar en aimabel, maar achter de guitige smile en hyperkinetische uitspattingen van Mara schuilt de grote leegte.

Het script is leeg, een paar originele vondsten niet te na gesproken zijn de scènes en ook de muziek doodsaai. Als kijker moest ik mij erdoor slepen. Dezelfde scènes herhalen zich ook zo vaak, inspiratieloos als de makers waren. Maar wat het meeste stoorde, is toch dat de humor zo dramatisch karig is dat er nauwelijks wat te lachen valt. Ik heb er geen woorden voor en voel me geprankt door de positieve commentaren hieronder. We spreken hier over een barslechte teenage romcom, of zal ik zeggen rommelcom.

Ik vond de gesprekken tussen de 2 hoofdrolspelers leuk en op natuurlijke manier gedaan. Leek af en toe wel of ze moesten improviseren. Laatste gedeelte van de film wordt wat traag en je vraagt je af hoeveel minuten je nog moet kijken voordat het mysterie opgelost wordt.

Grappige film met een betrekkelijk origineel verhaal. Prima vermaak voor op de vrijdagmiddag. Maar als de film rating 16 jaar is, dan had er ook wel iets meer expliciete passie in gemogen. Nu bleef het erg binnen de brave high school film lijntjes.

Enorme tegenvaller.

Ik had een beetje high school "scanners" verwacht maar die verwachting werd nooit waargemaakt helaas.

Het is vooral sexsistisch tiener geneuzel.

Vervelend en saai.

1.5*

Ik vond er werkelijk nikske aan.

Saai en sloeg op nieveel toch?

Met Spontaneous laat Brian Duffield zien dat hij na zijn schrijvende aandeel in films als Love and Monsters (2020) en The Babysitter (2017), goed bezig blijft. Met dit werk debuteert hij als regisseur van zijn eigen script. Het resultaat is een explosieve film die op een frisse manier de bekende tienerthema’s behandelt en tevens rijkelijk met bloed is opgesierd. Een film met een verrassende kijk op high school drama en op high school romantiek

De gimmick van de film is even absurd als onvoorspelbaar. Scholieren van de eindexamenklas lopen gevaar om te exploderen. Zonder aanwijsbare reden en willekeurig. De explosieve actie gebeurt overigens buiten beeld, maar het bloedige gevolg van een explosie spat wel groots over het beeldscherm. Het effect van al dat bloed en de schoonmaakactiviteiten daarna wekken prettig op de lachspieren.

Tegen die spannende achtergrond ontwikkelt zich een liefdesgeschiedenis tussen de twee hoofdpersonages. Twee sympathiek ingevulde karakters, gespeeld door Katherine Langford (rebels en begeerlijk) en Charlie Plummer (nerdish). De fijngevoelige, humoristische en intieme scènes tussen beide tuigen een charmante romcom op, die de bloedige dreiging een beetje naar de achtergrond duwt. En dat is een goede ingreep van Duffield. De relatie betekent voor de protagonisten een manier om grip te houden op de explosieve dreiging en de gekte eromheen. Voor de kijker betekenen de humoristische liefdesperikelen een nieuwe verhaallijn die naast de andere lijn opduikt en de film levendig en interessant houdt.

In de loop van de film glijdt de frisheid wel wat weg. Originele dialogen en verrassende gebeurtenissen maken langzaam plaats voor tegeltjeswijsheden en een meer conventionele behandeling van de tienerthema’s. Helaas.

Toch is Spontaneous in het algemeen een goed gelukte tienerkomedie. Origineel verhaal. Goed acteerwerk. Prettige personages. Humoristisch ook. De veelal scherpe dialogen zijn grappig. De exploderende tieners zijn dat ook. Ja, leuke film.

Het is een beetje een horror, comedy, een romantische film. Van alles wat. Sommige scènes vond ik wat minder en het einde wat kinderachtig / lomp.

Was ik de enige die hoopte dat die chick op het einde nog zou ontploffen in haar eindmonoloog?

Het is een leuk en origineel idee, maar zodra het een beetje op gang is en de gimmick van de ontploffende tieners duidelijk is is het ook wel een beetje op. Verder wel prima gemaakt, leuk gespeeld en een hoop leuke karakters die bovengemiddeld goed worden uitgewerkt - belofte genoeg, alleen in deze film komt het er allemaal net niet echt uit.

Spontaneous

Wat een leuke verrassing was dit. De film had alles; komedie, horror, romantiek, drama en mysterie.. De eerste 3 vooral in het eerste deel van de film en daarna neemt de drama het over, wat ik overigens juist wel mooi vond. Katherine Langford (Mara) speelde echt goed. Ik kende haar nog niet zo goed, maar ze kwam heel overtuigend over en de chemie die ze had met Charlie Plummer (Dylan) kwam echt goed over. De muziek was ook heel passend en mooi. Helaas had het einde wel wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Uiteindelijke een ruim voldoende voor deze bijzondere film.

3,5 sterren.

Typisch geval van, we hebben een leuk idee, maar hoe breien we er een eind aan. Al snel is duidelijk dat de klas het probleem niet serieus neemt, en dus moeten wij daar noodgedwongen in mee gaan. Vervolgens stapelen de bloopers zich op. Tel het aantal leerlingen eens voor en nadat de dokter in een witte jas haar theorie gaat uitleggen. Dat bedoel ik.

Maar goed, onderhoudend is het wel en Langford, die in 13 Seasons doorbrak, doet het prima. Verder tasten we in het duister.

It was like a Cronenberg movie.

Ja, dat klopt wel zo'n beetje. The Fly en Maps to the Stars hebben allebei een beetje hetzelfde gevoel in zich, op de een of andere manier.

Een tikkeltje eigenzinnig, met een bepaald soort eenzaamheid. Dat ervoer/ervaarde ik in elk geval best wel hier.

Niets wat iemand (niemand) niet of wel al eens gezien zou kunnen hebben, het vliegt op geen enkel moment niet uit de bocht, maar doet geniepig net of het verrassend is.

Leuk en origineel idee. Exploderende tieners.

Toch kon het allemaal beter worden uitgewerkt.

De tieners zijn flauw, irritant, ongeïnteresseerd, etc. Op zich wel hoe de jeugd nu ook is. Dus dat hebben de filmmakers wel goed gedaan.

Toch wordt het nergens echt spannend of voel je met de tieners mee.

Aan de andere kant is het ook niet saai of vervelend om naar te kijken.

Dus een middenmootje.

Heerlijk ongedwongen film vol met de nodige luchtigheid, satire, galgenhumor en oprechte emotie. Het is een verfilming van een young adult-boek over middelbare scholieren die onverklaarbaar beginnen te exploderen en waarna iedereen in paniek raakt. Oh, en het is ook het liefdesverhaal van Mara en Dylan, twee laatstejaars scholieren ” Dankzij de dreiging van het spontaan "ploppen" vervalt de film niet in de typische vaak voorkomende clichés, over opgroeien, dodelijk geweld op (Amerikaanse)scholen en andere angsten van tieners Gelukkig probeert de film ook nooit uit te leggen waarom dit de studenten overkomt, dat is te prijzen! Helaas wel een meer traditioneel eind, dit had van mij wel misschien iets vager of vreemder mogen zijn! Ja ik vond dit eer best frisse kijk op een coming-of-age verhaal met een "horror-aangrenzend" element en een goede balans tussen humor, drama en een tienerromance. Wel is het een vereiste dat je vanaf het begin meegaat met de situatie. Dit was nog steeds een solide regiedebuut

Voor de degelijke sc-fi-horror No One Will Save You (2023) met Kaitlyn Dever, leverde Duffield deze atypische coming-of-age romkom tienerhorrorcomedy af, die met een 7.8 een uitstekende metascore heeft, al is dat slecht over 7 reviews. Dat is me iets teveel lof, maar Duffield maakt hier wel een heel behoorlijk debuut, vol in bloedfonteinen exploderende tieners, dat mij wel met een glimlach voor het scherm hield.

Dat komt naast de premisse en dat Duffield het interessant weet te houden, voor een groot deel door de charmante performance van Katherine Langford. Ik zag nog niet veel van de Australische actrice; alleen Love Simon en Knives Out, maar ze heeft een erg leuk hoofd om naar te kijken, ook als blondine, wat haar een beetje een Kathryn Newton look geeft. Ik zal niet meteen 13 Reasons Why gaan kijken, maar ze staat hiermee wel op de one to watch radar

De verliest wel wat stoom in de tweede helft (wat ook een andere toon aanslaat), maar deze eigenzinnige high school horror was beduidend aardiger dan ik aan de hand van de poster had verwacht.

3,6*

Best nog wel vermakelijk filmpje, die op zijn manier echt nog wel iets had en 't beviel me wel. Ook goed acteerwerk.