Come Play (2020)

Tja ben nogal verdeeld over het eind resultaat van deze film. Zeker was dat het er voor een debuut goed uitzag. Filmmaker Jacob Chase viel blijkbaar in 2017 op met zijn korte film, waarin een man in een parkeerhokje werd geterroriseerd door een entiteit die werd opgeroepen door een creepypasta-achtig verhaal dat op een tablet werd voorgelezen. Doordat filmpje kreeg hij de kans om deze lange film te maken voor Amblin Entertainment (het filmproductiebedrijf o.a. Steven Spielberg) Duidelijk zat er dus wat meer geld achter dit project. Zeker als je ook lees dat het creature-design kwam van Jim Henson's Creature Shop.

De man in het parkeerhokje kreeg nu een vrouw en autistische jongen die het online-verhalenboek tegenkomt en het monster dat zijn vriend wil zijn. Een soort mix van Spielbergiaanse sentimentaliteit en bangmakerij (deed me wel iets denken aan Poltergeist) De nadruk lig helaas net iets teveel op familiedrama en het horrorverhaal zat te dicht in de buurt van zovele andere verhalen ('The Babadook' is waarschijnlijk het meest voor de hand liggende) Het gebruikt ook veel van dezelfde angsten die je al in duizend andere films hebt gezien. Comfortabel bekend moet men gedacht hebben?

Wel positief was het dat Larry effectief in de schaduw werd verborgen totdat het tijd was om hem te zien. Men maakte effectief gebruik van het feit dat voor een groot deel van de film het menselijk oog Larry niet kan zien, maar de camera op een telefoon of tablet wel. En ze gingen niet voor simpele-boe-hard geluid-schrik. Ja de spanning in deze film was best fijn en effectief. Helaas zinkt de film teveel weg in middelmatigheid. Tja het bezit zowel wat goede als minder goede elementen. Ik hou het op een half puntje meer!

Grotendeels eens met Joolstein.

Van dit soort horrorfilms zijn er de laatste tijd best veel langs gekomen, Slender Man, Lights Out bijvoorbeeld. Het jammere hiervan is dat buiten het feit dat het idee wat cliché is, de uitwerking ook wat makjes is vaak. Je moet echt met een paar geweldige scenes komen wil je echt hier nog wat uit weten te halen. Chase is niet talentvol genoeg en heeft ook niet die zelfverzekerdheid om er echt meer uit te halen. Het monster is best cool, en bepaalde scenes zijn voor de horror liefhebber wel geinig. Maar het is nergens een film die je lang zal onthouden.

Amerika moet toch wel weer wat meer ambitie hebben als het op horror aankomt. Valt na de Wan opleving weer wat in slaap. Tijd voor een regisseur die alles weer een beetje opschud.

2.5 sterren.

Gewoon een leuke griezelfilm met een enigszins nieuwe insteek, monster wil graag vriendjes worden met iemand en krijgt daarbij onze kleine autistische Oliver in beeld. En dat mag je letterlijk nemen, via het beeldscherm legt mormel Larry contact met mensen in deze wereld die eenzaam zijn. Is het mooi voor Oliver dat Larry belooft hem nooit meer alleen te laten en dat omgekeerd ook moet gelden?

Azhy Robertson is nog maar 10 jaar en heeft al 3 films gemaakt als acteur, Marriage Story (2019), The Plot against America (2020) en deze "Come Play. De films en de serie zijn goed ontvangen: Marriage Story (2019) op IMDb een 8,0 en The Plot Against America (2020) een 7,3. De laatste is trouwens een 6-delige mini-serie.

Het verhaal beviel ons beter dan de vele zooi die de laatste tijd op de filmmarkt wordt losgelaten en zoals gezegd, is het verhaal ook origineel in zijn insteek.

Redelijk film, een 7!

Middelmatig horrorwerkje, volstrekt uitwisselbaar qua plot, personages en spanningsopbouw. Echter, met het mysterieuze wezen Larry, dat zich op onverklaarbare wijze via mobieltjes en tablets kan manifesteren, hebben de makers wel een sterke troef in handen. Larry ziet er namelijk geweldig creepy uit. Heb je toch nog wat.

Een horrorfilm die is gebaseerd op „Larry“ uit 2017, een korte film van 5 minuten. De schrijver en regisseur was Jacob Chase. Voor de langspeler verbreedde hij het draaiboek en deed wederom de regie. Met Come Play toont hij aan iets in zijn mars te hebben. Chase is wel een naam om in de gaten te houden.

De korte film bezit weinig handeling. Aan het draaiboek moesten dus nogal wat ingrediënten worden toegevoegd. Zo is daar de toevoeging van een autistisch kind met een spraakblokkade als hoofdpersonage. Samen met het kind veschijnen thema‘s als pesten, vereenzaming en afwijkend gedrag. Prima thema‘s om drama omheen te bouwen en de film ietwat verdieping te verlenen en binding met de kijkers te creëren.

In aanzet gebeurt dat ook, maar het blijft bij oppervlakkige typeringen. De film houdt het symptomatisch en investeert niet heel diepzinnig in zijn personages. De film doet net genoeg om zijn personages geloofwaardig te maken om ze vervolgens in stelling te brengen tegen de aanstaande dreiging. Het werkt maar voelt verhaaltechnisch wat dun aan.

Met de sfeer zit het wel goed. Chase bouwt een fijne onheilspellende sfeer op waarin een creepy sounddesign en schrikeffecten een doeltreffende voedingsbodem vinden die zorgen voor extra spanning. Ook het creatuur levert een positieve bijdrage aan de spanning. Verrukkelijk achterbaks en boosaardig weet het ding zich onder het mom van een onschuldig kinderverhaaltje, heel geraffineerd de film in te vreten. Daarbij doet de film overigens niet aan bloed en gore, maar houdt het bij ouderwets griezelwerk. Een sporadische geweldsuitbarsting daargelaten.

Come Play is een alleraardigste film. Een iets dikkere verhalende schil en meer ruimte voor karakterbouw had ik op prijs gesteld. Desalniettemin weet de film een prima griezelsfeer op te roepen en zich uit te leven in een paar fijne horrorwaardige scènes. Ook het acteerwerk van de jonge autist, die de spil van de film is en wiens geloofwaardigheid dus belangrijk is, is gelukkig in orde.

Ja. Alleraardigst.

Ok.

Wel een leuke en vlotte horrorfilm. Ik had eigenlijk een hele andere soort horrorfilm verwacht. Ik verwarde namelijk het idee van een tabletmonster met het idee dat de film opgenomen zou zijn met een tablet. Gelukkig maakte dit uiteindelijk weinig uit voor de ervaring.

Come Play is per definitie geen slechte horrorfilm, maar wel eentje die 5 jaar te laat uitkomt. Dit soort paranormale, schrikkerige films waren jaren geleden populair maar komen nu wat ongelegen. Toch slik ik dit soort films met gemak, dus mij hoor je niet klagen. Het jammere is dat Chase er nooit echt een hele enge film uit weet te krijgen.

De film doet een aantal pogingen om de spanning op te bouwen, maar deze voelen nogal zoutloos aan. Het wil namelijk niet echt spannend worden. De opbouw is zelden geslaagd en vooral te afgeraffeld. Dreiging zit er ook niet in, en ondanks dat de bedreiging zelf wel leuk is, is de film toch wat mak op het gebied van enge horror.

Wel zitten er een aantal leuke ideeën in en op visueel gebied ziet het er prima uit. Degelijke belichting en cinematografie, ondersteunt door lekker energiek camerawerk hier en daar. Geen onmogelijk bijzondere dingen, maar wel aardige elementen. De CGI laat het wel een beetje afweten, maar daarvoor zal het budget vast te laag geweest zijn.

Het vermaakt ook aardig en duurt niet te lang, 96 minuten is precies genoeg voor zo'n film als deze. Chase herhaalt eigenlijk enkel de zetten die we al vaker in dit genre hebben gezien, en doet dit aardig, maar eng wil het niet worden. Daar ligt ook het zwaktepunt van deze film. Het had een stuk enger en dreigender gemogen. Dankzij het vermaak en de keurige visuele look gun ik het nog wel een voldoende, maar ik was wel een klein beetje teleurgesteld.

Degelijk horrorfilmpje die zich toch een beetje boven de gemiddelde film weet te plaatsen door de overtuigende rol van de jonge Oliver, de geduldige aanloop, een voortdurend aanwezige bedreiging die echter niet altijd de nodige spanningskracht weet weer te geven, goed camerawerk en best een aardig creepy creatuur. 6,5/10

Toen ik de trailer voor Come Play zag vond ik het nogal goedkoop en oninteressant. Een paranormaal wezen dat in gsm's en tablets leeft vond ik niet bepaald eng. Na het zien van de film is mijn mening jammer genoeg niet veranderd.

Hoewel de film echt vakwerk is en de liefde voor het genre van het scherm spat, kan het nergens echt overtuigen. Na een goede 45 minuten zat ik al te zuchten omdat het gewoon nergens eng wordt. Spooky is het maximum dat je dit kunt noemen. Ook wordt er te veel herhaald om interessant te blijven. Steeds was ik aan het denken dat dit concept beter een kortfilm was geweest. Wat blijkt? Het was oorspronkelijk een kortfilm. Die ga ik binnenkort wel eens bekijken.

2,5*