Nocturne (2020)

Fijn en sfeervol drama met een mysterie sausje, zeker geen horror zoals ie wordt aangekondigd. Sydney Sweeney als Juliet doet het voortreffelijk, perfect voor deze rol. Ben ook wel fan vd piano, samen met viool de mooiste muziekinstrumenten. Toch weer fijn werkje onder de Blumhouse-vleugels.

Nu die andere 3 uit deze drama-horror reeks nog bekijken, weet dat ik ze meer als duistere drama's moet benaderen ipv horror.

Aardige film over een pianostudente die naar een prestigieuze school wil, echter maakt haar tweelingzus meer kans. Traag en sfeervol. Het verloop is wat voorspelbaar en de rivaliteit tussen de tweelingzussen had wat meer in gezeten. Drama en horror gaan hier best goed hand in hand, maar haalt het niet bij Black Swan (aan die film moest ik een paar keer denken bij het kijken van deze).

Kolere, wat heten er veel films Nocturne. Best bizar, want het is nou niet een voor de hand liggende naam.
Enfin, Ik kon het trage tempo van de film goed waarderen. De jaloezie onderling en het steeds verder afglijden van Sweeney's personage kwam erg geloofwaardig over. Dat is ook belangrijk, want de film leunt veel op haar acteerwerk. Verder hangt er een fijne zweverige sfeer en voelde het idd aan als een lightversie van Black Swan.
Het had misschien wel iets pittiger gemogen, want de onderhuidse spanning die continu aanwezig is komt niet echt tot een goede uitbarsting.
Ik vraag me over het einde nog iets af. Het lijkt me duidelijk dat ze fantaseert over het goed neerzetten van haar concerto. In werkelijkheid ligt ze te creperen op het standbeeld. Maar is dit wel zo? Want mensen lopen gewoon door alsnog er niets is gebeurd en zitten op een bankje met elkaar te babbelen. Of was de doodsmak nou een fantasie? Het zou in ieder geval wel moeten zijn opgevallen.

3,0*

Een grote tegenvaller.

Het verhaal is erg intressant alleen de uitwerking laat erg de wensen over.

Acteerwerk is ook niet van het hoogste niveau.

Een film met weinig inhoud.

Een fijn avondje pianofilms aan huize Blurp. La Pianiste (2001) en deze.

En dan blijk ik tot mijn verrassing eigenlijk deze beter te vinden. Hoewel, mwah, het einde toch wel wat te mysterieus gehouden wordt - al is het dan in best aardig gevonden beelden.

Moeilijker ligt het eigenlijk met het fraaie schrift, en hoe de tekeningen daarin net iets te ver af lijken te staan van de echt overduidelijk kwaadaardige inbreng. Even als vergelijking, The Ninth Gate deed dat echt wel wat leuker. Tsja, dan noem je ook een Polanski - als aardige nette man red je het niet in de filmwereld, lijkt het de laatste tijd wel eens.

Als enig echt erg zwakke punt eigenlijk - en wellicht verrassend - komt dan bij mij er uit dat ik de twee zusjes, de 'wombies' niet geloofwaardig vind als zussen. Ze lijken eigenlijk al niet zo veel op elkaar, als je even voorbij de blonde bos haar kijkt - maar ook alle maniertjes, bewegen en alles, het klopt gewoon niet. En dat doet in dit geval echt wel wat af aan de film.

Tweede film die ik heb gekeken uit de 'Welcome to the Blumhouse' reeks (een samenwerking van Blumhouse en Prime Video) En deze deed het iets beter, ook al is dit ook niet veel meer dan een angstvrij psychodrama over de rivaliteit en wrok tussen musicerende tweelingzussen. Met als inzet het muziekstuk Saint-Saëns 'Pianoconcert nr. 2. Vervolgens wordt er wat 'bovennatuurlijke' horroraspecten toegevoegd; een mysterieus notitieboek, satanische tekens, nachtmerrie(s) en het verhaal over Giuseppe Tartini 'Duivelstrillersonate' die dit na een droom, waarin hij de duivel hoorde spelen, componeerde. De film herbergt daarmee een behoorlijke dosis potentiële suspense-, drama- en griezel. Toch verandert dit alles nooit in iets echt huiveringwekkend. Wel bezit de film een paar momenten waarop sfeer, geluid en visueel prima samenvloeien maar de film blijft te vaak hangen in het wat brave tv-gevoel. Tja als ik heel eerlijk ben, zijn Blumhouse-films (ook de betere) al niet heel schokkend Ze zijn ook meestal niet echt mijn ding. Deze was niet hun slechte film maar ook niet het beste van Blumhouse.

Eigenaardig filmpje die het horrorgenre vooral aanvinkt door de sfeer en de suggestie rond bovennatuurlijke aspecten en een mysterieus satanisch boek. Traag opgebouwd verhaal dat meer de focus legt op het mysterie en de personages. Degelijk acteerwerk en mooie samenvloeiing tussen geluid en het visuele. 6/10

Een Amazon Prime Video productie uitgebracht onder het Blumhouse label. BLumhouse Productions brengt over het algemeen aardige genrefilms uit die vaak zijn gebaseerd op interessante verhaallijnen. De gebrekkige soms zelfs wat saaie omzetting van een interessant klinkend plot naar film maakt dat de films kwalitatief vaak niet veel verder dan de doorsnee geraken. Leuke fastfood films waar je gewoon af en toe trek in hebt, maar ook snel van verzadigd raakt. Uitzonderingen daargelaten.

De film Nocturne heeft een veelbelovende opening. In het middelpunt staat een meisje dat bezeten is van het idee om een beroemde pianiste te worden. Op haar kruistocht naar dat doel, komen bij haar nare karaktertrekjes vrij. Haar obsessieve drang naar roem wordt verbonden met een bovennatuurlijke component. Voorwaar, een interessant plot.

De film speelt met de diffuse grens tussen realiteit en verbeelding. Gaat het om een psychische aangelegenheid wanneer de druk om te presteren hoog oploopt? Wordt het meisje door zelf opgeroepen waanvoorstellingen bezocht of is er daadwerkelijk sprake van bovennatuurlijke inmenging? De vraag dient als basis voor een verhaal dat één van de standaardrituelen in het horrorgenre volgt. Het vermeende pact met de duivel is geen bijzonder ongewone verworvenheid binnen het genre. Het is dan ook logisch dat veel in de film heel vertrouwd aanvoelt.

In de film valt een aantal zaken op dat het verhaal interessant houdt. In de eerste plaats is dat het sfeervolle en creepy sounddesign. Daarnaast is de inkijk in de opleidingswereld van klassieke musici boeiend. Het fascineerde me om artistieke ambitie verbonden te zien worden met enorme prestatiedruk en faalangst. Ook de bescheiden referentie naar de invloed van de sociale media die explosieve roem verheerlijkt en geheel in tegenspraak is met een jarenlange klassieke studie die misschien leidt tot wereldberoemde virtuositeit maar ook kan leiden tot het mislukte beroep van pianist in een nachtclub, is best aardig.

De ambitie van regisseur en schrijver Zu Quirke om in haar film een laagje over opgroeien in een onzekere wereld alsmede een laagje tragisch drama over twee zussen in te brengen, valt te prijzen. Het zijn interessante aanzetten, die helaas ook weer snel verdwijnen in de plattere conventies van het horrorgenre. Die plattere conventies leveren een paar sinistere scènes op, maar het duistere sfeertje wil niet echt blijven hangen. Zowel als horror als coming of age-drama biedt de film te weinig om als meer dan solide doorsnee te worden gekwalificeerd. Neemt niet weg dat de film gewoonweg een prima fastfood sensatie is.

Goed.

Nocturne markeert gelijk de eerste film die ik heb gezien van de Welcome to the Blumhouse-serie. Ik had nooit een echt groot interesse in deze films, maar uiteindelijk is het wel een horrorfilm, en daar wil ik er gewoon zoveel mogelijk van zien. Zo ook Nocturne dus, en de film bleek achteraf nog eens mee te vallen ook.

Deze film is eigenlijk een soort van Whiplash der horrorfilms. De hoofdpersonages worden onder druk gezet om hun muzikale talenten verder te ontwikkelen waardoor ze zelf een obsessie krijgen om beroemd te worden en om het te maken. Het is niet bepaald origineel meer, maar als een als deze film wel de juiste uitwerking meekrijgt kan je een eind komen. Deze film heeft absoluut die uitwerking.

Het acteerwerk is sterk, ondanks dat ik nog nooit van deze Sweeney gehoord had. Goede acteerprestatie, en ook Iseman staat aardig te acteren. Het verloop zelf is weinig verrassend, soms zelfs wat leeg, maar het kijkt goed weg en weet regelmatig te intrigeren. Quirke regisseert met een redelijk koude stijl, en het is de juiste stijl. Het geeft de juiste, sombere indruk mee die van dit soort films een aardig resultaat maken.

Misschien heeft het inhoudelijk wat te weinig om het lijf en kent ook weinig verrassingen, maar dat lijkt de film zelf ook te weten. Als geheel duurt het dan ook maar 90 minuten, en dat is precies de juiste speelduur voor een film als deze. Qua horror is het geen film die op angst teert, wel een film die op sfeer teert en dat aardig weet uit te werken. Er had nog wel wat meer kracht in gemogen soms, maar het einde geeft net dat duwtje naar een hoger cijfer.

Nocturne is onder geen enkele omstandigheid een briljante film, maar het boeit en intrigeert genoeg om de speelduur te rechtvaardigen. Dankzij een goede uitstraling, aardige regiestijl en sterk acteerwerk blijft deze film je na afloop genoeg bij om niet compleet te falen. Het is een bovengemiddelde sfeerfilm geworden. Iets meer mainstream dan bijvoorbeeld een A24-film, maar het is tenslotte ook Blumhouse.

Hij krijgt 5,7 op imbd, 35% op rotten tomatoes, the New York times vond het maar niks en zo kan ik nog wel even doorgaan, ik zal wel weer te negatief zijn maar mag ik dit een B filmpje noemen. Ik vond het echt niet zo spannend en het acteren was middelmatig.....