The World to Come (2020)

Een met veel gevoel gemaakte film over twee eenzame vrouwen, die beiden vastzitten in liefdeloze huwelijken en de leegte in hun bestaan trachten op te vullen met wederzijdse intieme gevoelens. Het donkere karakter van het verhaal wordt extra geaccentueerd door de sobere en sombere enscenering.

Een beklemmend drama met eerste klas acteerwerk van een ingetogen Katherine Waterston en een opnieuw verrassend sterke Vanessa Kirby (Pieces of a Woman). Erg mooi.

De film wordt sterk gedragen door de wat archaïsche maar zeer mooie, literaire zinnen die non-stop worden uitgesproken (je kunt merken dat het script is geschreven door echte schrijvers) om welke reden de film mij al veel genot gaf. Daarbij is het verhaal ook best spannend – de mannen voelen zich (terecht) belazerd door hun vrouwen en met name Finney accepteert dat niet – en goed uitgewerkt, waarbij de film voorbij het opzichtige feministische thema van vrouwenonderdrukking de interessante thematiek heeft dat er geen hoop is in deze wereld voor liefde of schoonheid maar we altijd nog de verbeeldingskracht hebben om ‘ergens anders’ een ander leven te hebben dat wel mooi en liefdevol is, zoals we dat innerlijke leven uitdrukken in brieven dat zo scherp contrasteert met het alledaagse, grauwe leven in deze kille, liefdeloze wereld.

slaapverwekkend en traag.

wel knap gemaakt hoe ze die tijd hebben terug gehaald.

maar wat ben ik blij dat ik in de 21e eeuw leef!

het was niet fijn voor vrouwen in die tijd.

Halverwege de 19e eeuw heeft Abigail [Katherine Waterston] zich met haar echtgenoot Dyer [Casey Affleck] gevestigd in een afgelegen woning in het dan nog vrij geïsoleerde westen. Haar dagelijkse routine wordt op aangename wijze onderbroken door de komst van Tallie [Vanessa Kirby], voor wie ze meer dan vriendschappelijke gevoelens ontwikkelt. Het verhaal is sowieso veel te mager voor een speelfilm, maar het scenario (opvallend genoeg geschreven door twee mannen) valt ook nog eens in de valkuil van het dagboekprincipe waardoor de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon keer op keer worden uitgesproken in de vorm van een voice-over. Waterston en Kirby doet dan ook weinig meer dan elkaar glimlachend steelse blikken te sturen terwijl Affleck een beetje als een zoutzak rondhangt. Een volstrekt oninteressant verhaal, ondanks het relatief goede spel van de hoofdrolspeelsters en de fraaie locaties.

Aardige film over twee vrouwen die niet ver van elkaar women en vriendinnen worden. De film speelt zich af midden 19de eeuw. Een erg rustig tempo en soms een tikkeltje aan de saaie kant. Het ziet er allemaal wel goed uit met ook de omgeving door de seizoenen heen. Twee mooie rollen van Katherine Waterston en Vanessa Kirby. Absoluut vergelijkbaar met het in eveneens in 2020 uitgebrachte Ammonite, die me toch wat beter wist te grijpen.

The Supreme Disposer of all events does sometimes disappoint our earthly hopes.

En dat doet hij uiteindelijk ook in deze film. Het tempo is te traag, de voiceover te storend, en het taalgebruik is ergens tussen leerzaam en irritant - en het leidt best af als je de halve film op je tablet bezig bent om het zoveelste woord op te zoeken.

Maar de beelden zijn prachtig, en niet alleen als de beide dames in beeld zijn. Dat maakt wel een heleboel goed. Dat de sets speciaal voor de films gebouwd zijn - in een park in Roemenie - is goed te zien. Erg knap werk.

Ik begrijp dat dit niet voor iedereen is, maar ik vind dit soort trage, beetje saaie films heerlijk. S'avonds met een glaasje wijn en dan deze film.

Een beetje een onmogelijk liefde in de 19de eeuw, prachtig vertolkt door de twee dames.

The world to come?????